شهوت، کلید بهشت و جهنم!

رسول خدا صلى الله علیه و آله در سفارشاتش به ابوذر فرمود: ابوذر، حق در تمام زمینه هایش سنگین و تلخ، و باطل آسان و شیرین است، چه بسا که یک ساعت شهوت باعث غصّه طولانى شود

در روایت آمده: چون خداوند مهربان بهشت را آفرید به جبرئیل فرمود: آن را ببین، چون دید عرضه داشت: الهى احدى از این جایگاه رفیع چشم نپوشد. و زمانى که راه رسیدن به بهشت را رنج عبادت و صبر بر شهوات و معاصى قرار داد فرمود: اکنون به آن بنگر، چون نگریست فریاد زد: خداوندا مى ترسم کسى به این محل باعظمت و این بهشت عنبر سرشت نرسد!

چون جهنّم را بیافرید به جبرئیل فرمود: بنگر، چون نظر کرد عرضه داشت: احدى به اینجا نمى آید، که جاى سخت و بدى است. وقتى عذاب پیچیده به شهوت شد و ندا رسید: اکنون بنگر، عرضه داشت: الهى مى ترسم همه بندگانت به این جایگاه سخت دچار شوند!(1)

فى وَصایا ابى ذَرٍّ قال صلّى اللّه على و آله: یا اباذَرٍّ، اَلْحَقُّ ثَقیلٌ مَرٌّ، وَالْباطِلُ خَفیفٌ حُلْوٌ، وَرُبَّ ساعَهِ شَهْوَه تُورِثُ حُزْناش طَویلاً:(2)

رسول خدا صلى الله علیه و آله در سفارشاتش به ابوذر فرمود: ابوذر، حق در تمام زمینه هایش سنگین و تلخ، و باطل آسان و شیرین است، چه بسا که یک ساعت شهوت باعث غصّه طولانى شود.

عرفى شیرازى در نصیحت به انسان ، چه زیبا سروده است:

اى همه چون معصیت آلودگى *** عمر تو آلایش بیهودگى

چهره گشاى صور معصیت *** گرم عنان بر اثر معصیت

کام زن اوج سراسیمگى *** مشت خس موج سراسیمگى

جَعد عروس اَمَلت بى شکنج *** چون نفس بى هنران باد سنج

عود هوا سوخته در محفلت *** عطسه غفلت زده مغز دلت

شمع دلت مرده ز باد گناه *** چهره عذر تو ز دودش سیاه

مرده دلى از دلت افسر گرفت *** دوش نفس نعش دلت برگرفت

بس که تو مدهوش فراموشئیى *** شیفته مستى و بیهوشئیى

بهر تو اى مستى غفلت فروش *** خوابْ شعرور آورد و مرگْ هوش

راحله عمر به چندین شتاب *** مى بردت سوى عدم مست خواب

خواب مکن قافله راهى نگر *** در نگر و نامه سیاهى نگر

دامن عصمت به ندامت مکش *** فتنه فرداى قیامت مکش

شاخ نفس را ثمر ناله ده *** گریه برون از جگر لاله ده

ناله سبک خیز ره بندگى *** گریه عرق ریز ز شرمندگى

رو به دل آور ز معاصى خجل *** کى دل غفلت زده نى نى چه دل

بر هَمَن دَیر و منادّ تن *** مرده دیرینه وادىّ تن

چند توان خفت در این دیوسار *** صور دمیدند یکى سر برآر

عمر در آغوش ممات آمده *** نَزع به بالین حیات آمده

رو بگشا این در و گنجى ببر *** ور نبرى لذّت رنجى ببر

گنج که امّید به وى زنده است *** بر اثر رنج شتابنده است

گام ریاضت به ره رنج نه *** گنج ستان در کنف رنج نه

بوسه به قفلش ده و در باز کن *** چشم تماشا به گهر باز کن

زمزمه عشق از آن تازه ساز *** کوس بلندى فلک آوازه ساز

تا چو از این دَیر فنا بگذرى *** جان تو با عرش کند همسرى

منبع:پایگاه اطلاع رسانی دفتر حضرت استاد حسین انصاریان