نامگذاری فرزندان امام علی(علیه السلام) به اسم خلفا

برگزيدن نامي که يك فرد آن عالم و فرد ديگر آن جاهل است، به معناي دوست داشتن افراد جاهل يا تأييدکردن جهل نيست. نام‌‌گذاري به نام خلفا نيز چنين است. از اين‌رو، كساني كه نام آنان را بر فرزندان خود نهاده‌­اند، نه به انگيزه برخورداري خلفا از اين نام ها، بلكه به دليل رواج اين نام‌‌ها ميان عرب‌ها بوده است. نامگذاري فرزندان اهل بيت نيز به همين دليل صورت پذيرفته است.

شبهه

چرا اهل بیت (علیهم السلام) نام برخی از فرزندان خود را به نام های خلفا، نام گذاری کرده اند؟ آیا این کار دلیل بر رابطه خوب و دوستانه میان اهل بیت علیهم السلام و خلفا نیست؟!

پاسخ شبهه

هر جامعه‏ اي آداب و رسومي دارد که جامعه ديگر آنها را نمي ‏پذيرد؛ براي نمونه، عرب ‌ها آدابي دارند كه عجم‌ ها آنها را نمي‏ پذيرند. نامگذاري در هر قوم و قبيله ‏اي وجود دارد؛ يعني هر پدري با انگيزه ويژه اي براي فرزندان خود نامي بر مي‏ گزيند. گاه نامي، مانند نام‏ هاي ايراني جمشيد، داريوش و… نزد گروهي خوب و پسنديده است. اما عرب‌ ها اين نام‏ ها را نمي‏ پسندند؛ چنانکه نام هايي مانند خالد، مالك، شِمر، عُدَي، بكر، عمر، عثمان، معاويه، يزيد و…، نزد آنان مرسوم است. صاحبان اين نامها هم از جنبه خوبي و بدي با يکديگر متفاوت‌اند؛ برخي، انسان‏هاي شجاع و نيرومند، برخي ديگر ترسو و شماري از آنان عالم و برخي ديگر جاهل ‌اند.

از اين رو، برگزيدن نامي که يك فرد آن عالم و فرد ديگر آن جاهل است، به معناي دوست داشتن افراد جاهل يا تأييدکردن جهل نيست. نام‌‌گذاري به نام خلفا نيز چنين است. از اين‌رو، كساني كه نام آنان را بر فرزندان خود نهاده‌­اند، نه به انگيزه برخورداري خلفا از اين نام ها، بلكه به دليل رواج اين نام‌‌ها ميان عرب‌ها بوده است. نامگذاري فرزندان اهل بيت نيز به همين دليل صورت پذيرفته است.

افزون بر اين، چنين نام گذاري از همكاري و مشاوره حضرت امير(ع) با خلفا يا بيعت وي با آنان ـ بر فرض تحقق آن ـ مهم تر نيست؛ پس نه اين همكاري و بيعت و نه آن نام گذاري بر تأييد خلافت دلالت نمي‌کند؛ زيرا افزون بر اين ها دلايل قوي ديگري مانند حفظ اسلام و پرهيز از پديد آمدن اختلاف ميان مسلمانان وجود داشته است و هنگام تعارض دو دليل با يکديگر دليل قوي تر را بايد برگزيد.

ابوبكر كنيه فرزند علي عليه السلام بوده است نه نام آن،  نام اصلی آن، عبد اللّه بوده كه در كربلا سنّش 25 سال بوده است.[1]

بنا بر اين سال ولادت عبد الله در اوائل خلافت حضرت علي عليه السلام بوده كه حضرت در آن دوره تندترين انتقاد‌ها را از خلفاي پيشين داشته است.

در باره عمر فرزند امام علی علیه السلام، باید گفت  که این را عمر ابن خطاب بر فرزند امام علی گذاشته بود و يكي از عادات عمر تغيير نام افراد بوده است و بر اساس اظهار مورخان شخص عمر اين نام را بر او گذارد و به اين نام نيز معروف شد، بلاذري در انساب الأشراف مي‌­نويسد:«وكان عمر بن الخطاب سمّي عمر بن عليّ بإسمه»، عمر بن خطاب، فرزند علي را از نام خويش، «عمر» نام گذاري كرد.[2] ذهبي در سير اعلام النبلاء مي‌‌‌نويسد: « ومولده في أيام عمر. فعمر سماه باسمه.» در زمان عمر متولد شد و عمر، نام خودش را براي وي انتخاب كرد.[3]

عمر بن الخطاب، اسم افراد ديگري را نيز در تاريخ تغيير داده است که به برخی از آنها اشاره می‌گردد:

« عبد الرحمن بن الحارث…. كان أبوه سماه إبراهيم فغيّر عمر اسمه»؛ پدرش اسم او را ابراهيم گذاشته بود؛ ولي عمر آن را تغيير داد و عبد الرحمن گذاشت.[4]
«الأجدع بن مالك بن أمية الهمداني الوادعي… فسماه عمر عبد الرحمن»؛ عمر بن الخطاب، اسم اجدع بن مالك را تغيير داد و عبد الرحمن گذاشت.[5]
«وكان إسم المعلي ثعلبة، فسماه عمر بن الخطاب المعلي.»؛ نام معلي، ثعلبه كه عمر آن را تغيير داد و معلي گذاشت.[6]
نام گذاري به عثمان، نه به جهت هم نامي با خليفه سوم و يا علاقه به او است؛ بلكه همانگونه كه امام عليه السلام فرموده، به خاطر علاقه به عثمان بن مظعون اين نام را انتخاب كرده است.
إنّما سمّيته بإسم أخي عثمان بن مظعون»؛ فرزندم را به نام برادرم عثمان بن مظعون ناميدم.[7]

 پی نوشت:
[1] . أبو الفرج اصفهاني، مقاتل الطالبيين، دار المعرفة، بيروت ، ص 88.
[2] . أحمد بن يحيي بن جابر البلاذري، (متوفاي279هـ)، أنساب الأشراف، دار الفكر – بيروت
الأولى، 1417 هـ – 1996 م ج 2، ص 192.
[3] . شمس الدين ذهبي، (متوفاي748هـ)، سير أعلام النبلاء، تحقيق: شعيب الأرناؤوط، محمد نعيم العرقسوسي، مؤسسة الرسالة – بيروت، التاسعة، 1413هـ.ج 4، ص 134،
[4] . أحمد بن علي بن حجر عسقلاني (متوفاي852هـ)، الإصابة في تمييز الصحابة تحقيق: علي محمد البجاوي، ناشر: دار الجيل – بيروت، اول، 1412 – 1992.، ج 5، ص 29،
[5] . همان.
[6] . أبو المنذر سلمة عوتبي، (متوفاي: 511هـ)، الأنساب، ج 1، ص 250. بی نا، بی تا، بی جا.
[7] . مقاتل الطالبيين، ج 1، ص 23.

منبع : پایگاه علمی فرهنگی اعتقادی الشیعه

چند فرزند موجب خوشبختی می شود؟

برخی از زوجین بر سر بچه به قطعیت رسیده اند و عموما با توجه به شرایط زندگی در جامعه امروز یک گل را انتخاب می کنند اما برخی دیگر از خلوتی خانه در چند سال آینده بیزار هستند و دلشان می خواهد باغچه زندگی شان را پر از گل های زیبا ببینند.

تعداد بدنیا آوردن فرزند، بسته به تصمیم و نظر زوج ها دارد. برخی ترجیح می دهند فقط به یک فرزند بسنده و برخی هم حتی با وجود سه فرزند هنوز احساس می کنند که خانه شان آنگونه که باید شلوغ نیست. اینکه چه تعداد فرزند لازم و نیاز است بسته به هر خانواده متفاوت خواهد بود. بسته به شرایطی که پدر و مادرها از وضعیت مالی، اشتغال، و بعد روانی و اعصاب  متنغیر خواهد بود. نمی توان تعداد و نفر خاصی را به والدین تحمیل و یا پیشنهاد داد. اما به طور یقین والدین به این نتیجه رسیده اند که داشتن یک فرزند با احتساب این امر که همه سرمایه های خود را برای او خرج کنند، زمانی که به سن درک و عقل برسد به خود آنها معترض می شود که چرا او را از داشتن خواهر یا برادر دیگر محروم کرده و آنگاه پاسخ به این سوال هر چه باشد توجیح منطقی برای او نخواهد بود.

حتی برای والدینی که داشتن یک فرزند را ترجیح می دهند، زمانی که فرزندشان به مرحله نوجوانی و جوانی برسد احساس تنهایی را هم برای فرزند خود و هم خودشان لمس می کنند.در سال های اولیه زندگی زوجین با این فکر که از عهده بیش از یک فرزند بر نمی آیند به همان یک کودک بسنده می کنند اما گاهی در تربیت همان یک نفر هم توانایی و مهارت لازم را به کار نمی برند، چرا که گاهی بچه نیاز دارد که با یک بچه دیگر بزرگ شود. در خانه ای که کودک فقط هم بازی اش پدر و مادرش است آن هم در صورت عدم خستگی و داشتن حوصله، نمی تواند به اندازه کودکی که در خانه هم بازی های خواهرانه و برادرانه دارد، به رشد اجتماعی، اخلاقی و ... برسد. "یا فرزند دار نشید یا اگر شدید خودخواهی رو کنار بزارید و فکر بچه دوم هم باشین چون تک فرزندی فقط و فقط دلیل بر خودخواهی ماست مگر دلایل کاملا قانع کننده که برحسب یه زندگی و شرایط خاصی وجود داشته باشه "(1)

حال خانواده دو فرزندی
اگر فاصله سنی فرزندان خیلی نزدیک، مثلا یک سال تا یک سال و نیم باشد نوع حسادت و رقابت ها مساله اصلی است، که در بین فرزندان دو قلو نیز مطرح است. اگر فاصله سنی فرزندان بین دو تا سه سال باشد، فرزندان در فشار کمتری به سر می‌برند چون با بازی های کودکی و رفتارهای تعاملی با یکدیگر کنار می‌آیند. اگر فاصله سنی فرزندان بیش از سه سال باشد حسادت و رقابت فرزند بزرگتر باعث آزار و اذیت فرزند کوچکتر می‌شود. پس باید گفت که بهترین فاصله سنی بین فرزندان بیست تا سی و پنج ماه است.

__جنسیت فرزند
 توجه باشید که جنسیت فرزندان  یک آیتم مهم است. به عنوان مثال دختران یک تا دو سال از پسرها جلوتر هستند. بنابراین اگر فرزند دوم دختر باشد خیلی زود از نظر توانایی های مغزی به فرزند اول که پسر است می‌رسد. ولی اگر اولی دختر و دومی پسر باشد، اگر از لحاظ تاریخ تولد دو سال با هم تفاوت داشته باشند فاصله آنها از لحاظ فهم و درک ذهنی، سه یا چهار سال می‌شود. خصلت روانشناسانه دیگری که اصولا در فرزندان اول مشاهده می‌شود این است که اصولا اگر شرایط خانواده عادی باشد، فرزند اول مستعد آسیب های کمتری است.

البته حسودی نسبت به خواهر و برادران بعدی مساله ای و آیتمی است که ممکن است به او آسیب برساند. اما اگر امتیازهایی را به فرزند اول اختصاص دهیم می‌توانیم او را به سلامت و در شرایط ایده آل از این مرحله عبور دهیم. اگر جایگاه و شخصیت او توسط والدین کاملا نادیده گرفته شود ممکن است آسیب هایی نیز ببیند.

__خصوصیات فرزند اول
مطالعات آموزشی و روانشناسی نشان می‌دهد که فرزند اول از لحاظ شباهت و همچنین جهان بینی بیشتر به پدر و مادر شبیه است. او از لحاظ اصول اخلاقی پایبندتر است، مسئولیت بیشتری می‌پذیرد. او معمولا استقلال و آزادی عمل بیشتری دارد و همچنین ممکن است مقداری خوشبین و نیز خودشیفته باشد. زیرا فرزند اول هنگام بازی با خواهر و یا برادر کوچکتر خود، در نود و نه درصد موارد پیروز می‌شود، مسلما این امر، احساس بزرگی و خودشیفتگی و خوشبینی را در او تقویت می‌کند و از لحاظ اعتماد به نفس شرایط بهتری را به او اموزش می‌دهد.

ولی در خیلی از موارد فرزندان دوم و یا فرزندان وسط به دلیل اینکه هزاران بار کوششهای بی نتیجه ای انجام داده‌اند (مثلا شکست از برادر یا خواهر بزرگتر در بازیهای بچگی) دارای یک دنیای درونی و زمینه های منفی از ناامیدی و عدم خوش بینی هستند.

حال خانواده سه فرزندی
در چنین شرایطی بیشتر نیروها روی فرزند سوم متمرکز می‌شود. احتمالا رابطه اولی و دومی و رابطه دومی و سومی رابطه خوبی نیست به همین خاطر رابطه فرزند اول و فرزند سوم رابطه بهتری است. چون فرزند اول درواقع با دشمنِ دشمن خود که فرزند سوم است، دوست می‌شود. و فرزند اول فرصت مالکیت بیشتری بر فرزند سوم پیدا می‌کند.

در چنین شرایطی بیشتر توجه و محبتی که قبلا به فرزند دوم (به عنوان آخرین فرزند) معطوف بود، حال به فرزند سوم منتقل می‌شود و فرزند دوم از یک طرف باید فشار فرزند بزرگتر را نسبت به خود و از طرف دیگر باید جانبداری دیگران نسبت به فرزند سوم را تحمل کند. در مطالعات روانشناسی در خانواده های دارای سه فرزند، فرزند دوم همیشه زیر فشار روانی است در ضمن از لحاظ جامعه شناسی نیز مطالعات و آموزش‌ها نشان می‌دهد فرزند اول و فرزند آخر بیشترین منابع مالی خانواده را مصرف می‌کنند.

حال خانواده چهار یا پنج فرزندی
در خانواده های چهار یا پنج فرزندی، کودکی که قبل از کودک آخر است(یکی به آخر مانده) را روانشناسان اصطلاحا  “کودک گم شده” می‌نامند. زیرا هیچ یک از آیتم ها و امتیازات فرزندان دیگر را ندارد. مگر اینکه با باهوشی خود و یا والدین آموزش دیده بتواند موقعیت و شرایط خود را حفظ کند. در چنین خانواده هایی اصولا بچه آخر تمام محبت و توجه دیگران را متوجه خود کرده که این آیتم تا حدی می تواند درست باشد ولی باید توجه داشت که در چنین شرایطی برای فرزند آخر، مهمترین موضوع “قدرت”، توان انجام کار، دانایی و توانایی روانی است، به همین خاطر در چنین شرایطی فرزند آخر و پنجم دو راه پیش رو دارد؛ یا اینکه منتظر بقیه بماند و یا اینکه با اعتماد به نفس از همه جدا شده و جلو بزند.

_شکست فرزندآخر
با توجه به فاصله فرزند پنجم با فرزند چهارم، جنسیت، آموزش و نقش پدر و مادر، ممکن است حتی سنگ صبور و تکیه‌گاهی برای خانواده شود. او بیش از همه به پدر و مادر نزدیک می‌شود و حتی در خیلی ازموارد این فرزند پنجم و آخر، در کنار پدر و مادر می‌ماند. او ازدواج خود را به تاخیر می اندازد و یا حتی ازدواج نمی‌کند. آنها اصولا از لحاظ روانی از بچه و بچه دار شدن بدشان میآید. به همین خاطر اگر اجتناب از فرزند آوری در زنان ده درصد باشد، در زنانی که فرزند آخر هستند این رقم به چهل درصد یا چهار برابر می‌رسد. پس در خانواده های چهار یا پنج فرزند به بالا اگر فرزند آخر دختر است ۱- احتمالا دیرتر ازدواج می‌کند. ۲- اگر ازدواج کند به احتمال زیاد تمایلی به بچه دار شدن ندارد. ۳- اگر بخواهد بچه دار شود، یک بچه بیشتر نمی‌خواهد.

حال خانواده تک فرزندی
به عنوان مثال اگر شخصی با بیست و پنج سال سن، تک فرزند باشد، میزان عملکرد کودکانه این فرد (که مانند یک کودک پنج ساله عمل می‌کند) حداقل دو برابر فردی است که دارای خواهر و یا برادر است. همچنین میزانی که این فرد مانند یک مادر بزرگ شصت و پنج ساله عمل میکند، چهار برابر فردی است که دارای خواهر و یا برادر است. اگر شما با یک فرد بیست و پنج ساله که تک فرزند است زندگی میکنید و یا به دوستان، شغل و یا رشته تحصیلی او نگاه می‌کنید اصولا یا متوجه رفتارهای بیش از حد کودکانه و یا رفتارهای بیش از حد بزرگسالانه می‌شوید.

این فرزند به دلیل اینکه خواهر و یا برادر ندارد، اصولا رابطه برابر را فرا نمی‌گیرد، یا پائین است(بچه پنج ساله) و یا بالاست(فرد شصت و پنج ساله)  و تنها نقشی را که می‌تواند بپذیرد این است که یا فرمان دهد و یا فرمان ببرد.  مطالعات روانشناسانه نشان می‌دهد که بیست درصد افرادی که تک فرزند هستند می‌توانند در زمینه های علمی، هنری، اقتصادی و بعضی مواقع سیاسی بطور ایده آل بدرخشند ولی هشتاد درصد این افراد معمولا از تمام توانایی خود و یا خانواده خود استفاده نمی‌کنند و حتی ممکن است مشکلاتی پیدا کنند که اگر خواهر و یا برادر داشتند شاید چنین مشکلاتی متوجه آنان نمی‌شد.

با دو گل زندگی بهار میشه
بعضی وقت‌ها خانواده‌های سه نفره با داشتن یک فرزند هم تعادل بهداشت روانی‌شان به هم می‌خورد یا بچه خوب تربیت نمی‌شود. ضعیف بودن پدر و مادر، افسردگی یکی از والدین یا هر دو و نداشتن توانایی اقتصادی، جمعیت خانواده‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد.در مجموع با توجه به این موارد به نظر می‌رسد در جامعه فعلی ما حداقل داشتن دو فرزند خوب است اما این موضوع نسبی است. در این شرایط فرزندان با هم در تعامل هستند و نیاز یکدیگر را پر می‌کنند. در نتیجه لازم نیست برای ارتباط با سایر کودکان با فرزندان سایر خانواده‌ها بیشتر در ارتباط باشند.

منبع: ایده آل آیتم، نی نی بان
پی نوشت: (1) نظرسنجی سایت نی نی بان

هدایت و صراط مستقیم

انسان یک سلسله اعمال و کارهایی در دنیا انجام میدهد و بلکه تمام زندگی انسان تلاش و حرکت و کار است، از اول صبح که بیدار میشود، چه به خود نگاه کند و چه به مردم، میبیند که همهی زندگی، تلاش و حرکت و جنبش و دوندگی و کار است. اگر بپرسید برای چه؟ البته مقصدها خیلی فرق میکند، ولی همه در نهایت، یک چیز میخواهند و آن سعادت خودشان است.

خداوند متعال اصلِ همه هدایت هاست و برای نورِ هدایتِ خودش مثالی ذکر کرده و فرمود:

 «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكاةٍ فيها مِصْباحٌ الْمِصْباحُ في‏ زُجاجَةٍ الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ يَكادُ زَيْتُها يُضي‏ءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ نُورٌ عَلى‏ نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلنَّاسِ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‏ءٍ عَليم»[1]؛ خداوند نور آسمانها و زمين است، مَثل نور خداوند همانند چراغدانى است كه در آن چراغى (پُر فروغ) باشد، آن چراغ در حبابى قرار گيرد، حبابى شفاف و درخشنده همچون يك ستاره فروزان، اين چراغ با روغنى افروخته مى‏ شود كه از درخت پربركت زيتونى گرفته شده كه نه شرقى است و نه غربى (روغنش آن چنان صاف و خالص است كه) نزديك است بدون تماس با آتش شعله‏ ور شود، نورى است بر فراز نورى و خدا هر كس را بخواهد به نور خود هدايت می کند و خداوند به هر چيزى داناست.

نعمت عقل

زندگی حیوانات، طبق غریزه و هدایت تکوینی است و زندگی بشر بر اساس عقل استوار است؛ خطا و اشتباه در حریم غریزه راه ندارد، ولی عقل گاه ی در اثر حجاب در مقدمه و نتیجه گیری، دچار اشتباه شده و از راه اصلی منحرف می شود. اگر عقل برای انسان کفایت می کرد، در هدایتِ بشر آن همه اختلافات در عقاید پیدا نمی شد که جمعی الهی و طرفدار حق و حقیقت و عدهای طبیعی و طرفدار ماده و طبیعت و آنها هر کدام دسته ها و فرقه های مختلف تشکیل داده و اساسِ عقاید خود را روی براهین و ادله ی عقلی (به اصطلاح خودشان) قرار داده اند.

علاوه اینکه چقدر اختلافِ درجه در راه و رسم زندگی و طریق سعادت وجود دارد که تمام آنها حاکی از کوتاهی و عدم کفایتِ عقل است؛ از این جهت با داشتن عقل، باز بشر محتاج راهنما و دلیل دیگری است که آنرا هم خداوند(عزّوجلّ) از راه لطف برای بشر فرستاده و آنها عبارتند از انبیا و ائمه که حجت ظاهرند.

هدایت به وسیله ی انبیا

ما می دانیم که خدای متعال به حسب عنایتِ کامله و مهربانی بی پایان خود، هر نوع از انواع آفرینش را به هدف های وجودیش می رساند و نوع انسان نیز از این قانون کلی مستثنا نیست. پس باید خدای متعال انسان را به یک سلسله قوانین و مقرارت که راه و رسم زندگیش را تشکیل می دهد هدایت فرماید که مصالح و منافع انسان به وسیله عمل به آنها تأمین شود و برای حصول آن تنها رهبری عقل ک زیرا عقل گاهی در درک خود خطا می کند و بیشتر اوقات در اثر عادت و تقلید و صفاتی که به ارث می برد مغلوب هوا و هوس شده، انسان را به هلاکت می کشاند.

عقل، انسان را به قانون سودطلبی و نفع جویی رهبری می کند و اگر برای دیگران حقوقی در نظر می گیرد و از قانون عمومی  پیروی می نماید، از راه ناچاری و برای تأمین منافع شخصی خود اوست و از این جهت است که غالباً مردمی  که به اوج قدرت می رسند و حریف و معارضی در برابر خود نمی بینند، از هر قانون و حکمی  سر باز می زنند و منافع دیگران را برای خود اختصاص داده، حقوق حقه ی آنان را پایمال می سازند.

پس باید خدای متعال، مردم را به سوی راه و رسم زندگی از طریقی هدایت فرماید که از هر گونه خطا و لغزش مصون باشد و آن، طریقه ی نبوت است که خدای متعال بجز راه فکر، از راه دیگری (راه وحی) به برخی از بندگان خود یک سلسه معارف و احکامی  را تعلیم می کند که به کار بستن راهنماییِ آنها، بشر را به سوی سعادت واقعی رهبری می نماید.

 

انسانی که حامل پیامهای خدایی است، پیامبر و فرستاده ی خدا نامیده می شود و مجموع پیامهایی را که از پیش خدا برای مردم آورده، دین می گویند و نیز روشن است که معارف دینی و قوانین الهی که از مصدر جلال صادر می شود، باید درست و دست نخورده و تغییر نیافته، به دست مردم برسد؛ یعنی پیامبر باید در فرا گرفتن وحی الهی خطا نکند و در نگهداری آن گرفتار فراموشی و لغزش نشود و در رسانیدن آن به مردم اشتباه یا خیانت نکند. از همین جهت معلوم می شود که پیامبران خدا باید معصوم باشند؛ یعنی کاری را که خود واجب می دانند ترک نکنند و کاری را که خود گناه می دانند انجام ندهند؛ زیرا ما با وجدان خود می دانیم کسی که به گفته ی خود عمل نکند، در حقیقت به درستی و راستی آن معتقد نیست. در این صورت اگر پیامبر مرتکب گناه شود، گفته ی خود را باور نخواهد داشت و مسئله ی تبلیغ، بیاثر خواهد ماند.

اقسام هدایت

1.  هدایت تکوینی
منظور از هدایت تکوینی این است که خداوند یک سلسله عوامل پیشرفت و تکامل را در موجودات مختلف جهان، اعم از انسان و سایر جانداران حتی موجودات بیجان آفریده که آنها را به سوی تکامل می برد. رشد و تکامل جنین در شکم مادر، نمو و پیشرفت دانه های گیاهان در دل زمین و حرکات کرات مختلف شمسی در مدار خود و مانند آن، نمونه های مختلفی از هدایت تکوینی هستند.

این نوع هدایت، مخصوص خداوند است و وسیله ی آن، عوامل و اسباب طبیعی و ماورای طبیعی است.

2.  هدایت تشریعی
منظور از این هدایت، راهنمایی افراد از طریق تعلیم و تربیت، قوانین مفید، حکومت عادلانه و پند و اندرز و موعظه است. این نوع هدایت به وسیله ی پیامبران و امامان و افراد صالح و مربیان دلسوز انجام می شود و در قرآن کریم کراراً به آن اشاره شده است که به عنوان نمونه به این آیه شریفه اشاره می شود:

«ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فيهِ هُدىً لِلْمُتَّقينَ»[2]؛ آن كتاب با عظمتى است كه شك در آن راه ندارد و مايه هدايت پرهيزكاران است.

3.  هدایت به معنی فراهم ساختن وسیله
این نوع هدایت که گاهی از آن به عنوان «توفیق» یاد می شود، عبارت از این است که وسایل لازم را در اختیار افراد بگذارند تا با میل و اراده ی خود از آن برای پیشرفت استفاده کنند؛ مثلاً ساختن مدرسه، مسجد، کانونهای تربیتی، تهیه ی برنامه ها و کتاب های لازم و تربیت مبلغان و معلمان شایسته، همه داخل در این قسم از هدایت هستند و در حقیقت این قسمت از هدایت، برزخی است بین هدایت تکوینی و تشریعی.

قرآن کریم می فرماید: «الَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا»؛[3] و آنها كه در راه ما (با خلوص نيّت) جهاد كنند، قطعاً به راه‏ هاى خود، هدايتشان خواهيم كرد و خداوند با نيكوكاران است.

4.  هدایت به سوی نعمتها و پاداش ها
منظور از این هدایت، بهره مند ساختن افراد شایسته از نتیجه ی اعمال نیک آنها در سرای دیگران است. این نوع هدایت مخصوص افراد با ایمان و درستکار است. قرآن کریم می فرماید: «سَيَهْديهِمْ وَ يُصْلِحُ بالَهُم».[4] این جمله که بعد از ذکر فداکاری شهیدان راه خدا آمده است، می گوید که «بزودى آنان را هدايت نموده و كارشان را اصلاح می کند». بدیهی است این نوع هدایت، تنها مربوط به برخورداری آنان از نتایج سودمند عملشان در جهان دیگر است.

اما در واقع این چهار نوع هدایت، مراحل مختلفی از یک حقیقت هستند و هر کدام بعد از دیگری قرار گرفته اند؛ زیرا نخست هدایت تکوینی خداوند به سراغ انسان می آید و عقل، فکر و قوای دیگر را در اختیار او می گذارد (هدایت تکوینی) و سپس هدایت و راهنمایی انبیا شروع می شود و آنها مردم را به راه های حق دعوت می کنند (هدایت به معنی ارشاد و تبلیغ) و بعد از آن با ورود در مرحله ی عمل، توفیق پروردگار شامل حال آنها می شود و راه ها برای آنها هموار می گردد و در مرحله ی سوم، هدایت را به این طریق می پیمایند (هدایت به معنی توفیق) و در پایان در جهان دیگر، از نتایج اعمال خود بهره مند می گردند (هدایت به سوی پاداش ها).

از این چهار نوع هدایت، یک قسم از آن که ارشاد و تبلیغ باشد، از وظایف حتمی  پیامبران و امامان است و قسم دیگری از آن که هموار ساختن راه باشد، به مقدار وسیعی جزء برنامه های حکومت الهی پیامبران و امامان است، ولی بقیه مخصوص ذات خدا است.

بنابراین هر کجا در قرآن نفی هدایت از پیامبر شده، منظور دو قسمت اول نیست؛ مثل آیه ی «وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدي مَنْ يَشاء»[5]؛ ولى خداوند، هر كه را بخواهد (و شايسته بداند)، هدايت می کند.

اما این هدایت های پروردگار مسلماً بدون حساب و حکمت نمی باشد؛ یعنی بی جهت یکی را هدایت و دیگری را محروم نمی کند، بلکه افراد باید قبلاً شایستگی خود را برای هدایت احراز کنند تا از آن بهره مند گردند.

پی نوشت:
[1] . سوره نور، آیه35.
[2] . سوره بقره، آیه2.
[3] . سوره عنکبوت، آیه69.
[4] . سوره محمد، آیه5.
[5] . سوره بقره، آیه272.

هدف شما و همسرتان در سال جدید چیست ؟

در سالی که گذشت خیلی ها اشک ریختن، خیلی ها خندیدن، خیلی ها از نفس افتادن و خیلی ها هم نفس کشیدن؛ زندگی برای خیلی ها سخت گذشت اما بالاخره گذشت و اما مهم این است که سال جدیدمان را چگونه آغاز کنیم ؟

سال 96 خود را چگونه گذراندید ؟ سال 96 برای هر کسی غم و شادی هایی داشته است .گاهی در طول این سال  گریه می کردید و گاهی هم می خندیدید.در این سال اتفاقات خوشایند و ناخوشایند زیادی ممکن است برایتان اتفاق افتاده باشد؛در سال 96یک نفر عزیزش را از دست داد و یک نفر دیگر عضوی به خانواده اش اضافه شد، یک نفر دچار بیماری شد و فرد دیگری سلامتی خود را به دست آورد،فردی طلاق در شناسنامه اش به ثبت رسد و فرد دیگری ازدواج  وخیلی اتفاقات خوب و بد دیگری که ممکن است باعث آزرده خاطرشدن و یا شادشدنتان شده باشد اما زندگی بدون غم هم نمی شود؛ این غم ها و تلخی های زندگی هستند که باعث می شوند انسان با تجربه و پخته شود .

خلاصه در سالی که گذشت خیلی ها اشک ریختن، خیلی ها خندیدن، خیلی ها از نفس افتادن و خیلی ها هم نفس کشیدن؛ زندگی برای خیلی ها سخت گذشت اما بالاخره گذشت و اما مهم این است که سال جدیدمان را چگونه آغاز کنیم ؟

آدم ها همیشه برای سال جدیدشان برنامه و اهداف  تازه ای دارند . نو شدن و تغییر دادن یک وسیله در خانه هم حال ادم را خوب می کند حالا تصور کنیم انسان ها کمی حال دورنشان را تغییر دهند چقدر می توانند در بهبود روابط تاثیر گذار شوند. خوب است با شروع سال جدید از این فرصت استفاده کنید و هدف هایتان را تعیین کنید. این بار به رابطه فردی و مشترک خودتان، رابطه تان و فرزندانتان فکر کنید و برای آنها برنامه ریزی کنید . 

بگذارید و بگذرید
اولین چیزی که برای شروع  خوب  در یک رابطه زناشویی باید در نظر داشته باشید ، گذشت کردن است . مرور کردن دیده هاو شنیده‌های منفی در ذهن نه تنها چیزی را حل نخواهد کرد بلکه کدورت ها رابیشتر می کند و خطرناک است .

می دانید! هیچ وقت رابطه ی زن و شوهر مثل رابطه ی خواهر و برادری نمی شود...مثل رابطه ی مادر و فرزندی نمی شود...مثل ارتباط پدر و پسری نمی شود...مثل هیچ رابطه ای نمی شود ...

دقت کرده اید اگر کدورتی بین خواهر و برادر باشد ، اگر ناراحتی بین والد و فرزند باشد ، به اندازه کدورت و ناراحتی مابین زن و شوهر مهم نیست... چون در آن رابطه همه هم خونند...خواسته یا ناخواسته آن کدورت رفع میشود...انگار هیچ چیز نبوده؛انگار هیچ اتفاقی نیافتاده است اما کوچکترین اتفاق اگر بین زن و شوهر رخ دهد و آن‌ را بزرگ کنند ، اگر ناراحتی ایجاد کند ، حتی در صورت بخشش ، از ذهن دو طرف بیرون نمیرود...به مرور زمان به رابطه خدشه وارد میشود...کم کم کدورتها عادی میشود...کم کم از یکدیگر سرد میشوند...

لذا سعی کنید در سال جدید تمام کدورت ها و ناراحتی هایتان را فراموش کنید .امسال به گونه ای تغییر کنید که در مقابل هر چیزی برای همسرتان سریعا جبهه گیری نکنید...تا میتوانید همانجا گذشت کنید...موضوع را دنباله دار نکنید...اگر کدورتهای کوچک به چشم آمد...اگر آنها را بزرگ کردید ، منتظر سردی باشید...منتظر گسستگی باشید چرا که ذره ذره کارهای گذشته را روی هم تلنبار می‌کنید ، حتی اگر بخشیده باشید... رابطه ی زن و شوهر مثل رابطه شما با خانواده تان نیست... یادتان هست چند مرتبه با خواهرتان دعوا کرده اید؟ یادتان هست چند بار با برادرتان بگومگو داشته اید؟! ده بار؟صدبار؟هزاربار؟ هیچکدام را یادتان نیست و به دل ندارید... با همسرتان چندبار ناراحتی داشتید؟ پنح بار؟ ده بار؟ پانزده بار؟ همه را یادتان هست...همه را کنج ذهن دارید... رابطه زن و شوهر حساس است...مواظب رابطه تان باشید...نه دلی را بشکنید و نه چیزی را در گوشه ی ذهنتان انبار کنید .

آن چیزی که عشق را در زندگی زیاد می کند ایثار و فداکاری است. عشق مثل آینه نیست که هر وقت او خندید تو هم بخندی و هر وقت او اخم کرد تو هم سگرمه هایت را در هم کنی! رابطه ی زناشویی جای انتقام و کینه توزی نیست که هر وقت او خوب بود تو هم خوبی کنی و هر وقت بد بود تو بدتر بشوی! برای مستحکم کردن پایه های زندگی باید یاد بگیرید که یک جاهایی در زندگی کوتاه بیایید

به یک تصمیم مشترک برسید
ممکن است به توافق رسیدن  برای بچه دار شدن یکی از دغدغه های زوج های جوان باشد که گاهی یکی مخالف و دیگری موافق است اما امسال تصمیم بگیرید تا با دلایل و منطق موجه با یکدیگر کنار بیایید. اگر سن تان در حال گذر از 30 سالگی است بدون درنگ برای این کار اقدام کنید؛ به بهانه کار و شغل و امور زندگی بچه دار شدنتان را به تعویق نیندازید چرا که این امور به راحتی میتواند شما را از بچه دار شدن عقب بیندازد و تا چشم بر هم بزنید ممکن است دیگر امکان جسمی و روحی مناسبی برای بچه دار شدن نداشته باشید .

به رابطه تان جان دهید
به مروز زمان رابطه بین زوجین خیلی عادی و روزمره می شود لذا برای لذت بردن از زندگی برای آن برنامه ریزی کنید . اگر به رابطه تان در سال قبل نگاهی بیندازید خواهید دید که زندگی تان تنها خلاصه می شد در تلاش برای زندگی. تلاشی که صبح تا شب را سر گرم  کار بودید و از کنار هم بودن تنها خستگی هایش را فهمیدید .اکثر ما به بهانه رسیدن به زندگی همیشه زندگی را کشته ایم! اما امسال برنامه های جدیدی برای لذت بردن از زندگی مشترک داشته باشید. به علایق یکدیگر احترام بگذارید و زمان هایی را بی هیچ دغدغه و مشغله ای به یکدیگراختصاص دهید . گاهی دو نفری دست هایتان را به هم گره بزنید و در خیابان های شهر راه بروید و تا می توانید حرف های عاشقانه بزنید .تا دیر نشده فرصت های با هم بودنتان را غنیمت بشمارید.

تفاوت اخلاقی کتاب‌خوان‌ها و بینندگان تلویزیون

۹ راه برای افزایش بازدهی در محیط کار

برای آنکه در جلسات کاری بدرخشید یازده ترفند را به‌کار ببرید

فکر می‌‌‌کنید تعداد جلسات بیش از اندازه است؟ زمان‌شان طولانی است یا بیشتر اوقات ثمربخش نیستند؟ به نظر شما این جلسات بیشتر وسیله‌ای هستند تا به کمک آن بتوانید کاری را از سر خود باز کنید، درعین حال نفعی نیز ببرید؟ مجله مادام فیگارو برای مدیران میانی شرکت‌ها، از میان صد راهکاری که تحقیقات آنها را موثرترین روش‌ها دانسته‌اند، یازده راهکار را برگزیده است تا با استفاده از آنها در جلسات کاری، باهوش و زیرک به نظر برسید و تاثیرگذار باشید. وقتی یکی از همکاران از شما می‌‌پرسد آیا برای جلسه‌ای وقت دارید یا خیر، هر چند که از پیش می‌‌دانید پاسختان مثبت است، به جای اینکه به سرعت پاسخ دهید، نگاهی به سر رسید خود بیندازید تا ببینید چه زمان‌هایی وقت خالی دارید و پاسخ دهید: «باید ببینم احتمالا جای دیگری قرار نداشته باشم.» به این ترتیب خود را پرمشغله نشان می‌‌دهید.

زمانی که همکاری در حال صحبت و معرفی برنامه کاری خود است ابتدا صحبتش را قطع کنید، سپس به او اجازه دهید که حرفش را به پایان رساند. برای این کار، او را با اسم کوچک صدا کنید و بگویید با عرض معذرت حرفت را قطع می‌کنم. با این حرکت نشان می‌دهید سخنانی را که شما پس از او درباره موضوع جلسه مطرح خواهید کرد از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

کنار رئیس جلسه بنشینید. می‌پرسید: «چرا؟»، با این کار خود را مهم نشان می‌دهید. زمانی که در حین صحبت در جلسه راه می‌روید از شخصی بخواهید به نشان دادن اسلاید با برنامه پاورپوینت بپردازد و آنها را با تمام جزئیاتش نشان دهد. گاهی نیز برای تاکید بر اهمیت سخنان‌تان به این شخص بگویید: «لطفا می‌تونی عکس قبلی را دوباره نشان دهی؟»

کاری کنید که مخاطبان با شما همدل باشند.

بگویید تمام چیزهایی که شما از آن صحبت می‌کنید محرمانه‌اند. گفتن چنین جمله‌ای: «لطفا این حرف را برای خودت نگه دار، اما…» به شما این فرصت را می‌‌دهد که مهم جلوه کنید و همکار شما را بر آن خواهد داشت که در عوض مطالب محرمانه‌اش را برای شما بازگو کند. اعتراف می‌کنم چنین رفتاری شیطنت‌آمیز است.

وقتی از کاری صحبت می‌کنید حتی اگر در آن دخیل نیستید از ضمیر شخصی مقتدرانه «ما» استفاده کنید. این باعث می‌شود که مخاطبان احساس کنند شما نیز در آن کار سهیم بوده‌اید.

از برگزاری جلسه استقبال کنید. تشکیل بعضی جلسات از قبل پیش‌بینی نشده است و برخی افراد در ابتدای آن به صورت منظم آه می‌کشند. شما بر خلاف آنها رفتار کنید. زمانی که همکارتان شما را به چنین جلسه‌ای دعوت می‌کند، روی خوش نشان دهید و در پاسخ بگویید: «هر چند زمان زیادی برای تصمیم‌گیری ندارم، ولی به خاطر تو وقتم را جور می‌کنم.»

زمانی که برای آوردن آب از جلسه خارج می‌شوید از دیگران نیز بپرسید آیا به چیزی احتیاج دارند. هرچند این کار بوی تملق می‌دهد؛ ولی حال و هوایتان عوض می‌شود، بادی به سرتان می‌خورد و امتیازی برایتان خواهد بود.

در اوج آرامش باشید

تشکیل یک جلسه به شیوه استیو جابز را پیشنهاد دهید یعنی به جای نشستن در یک جا، راه بروید و درباره موضوع جلسه گفت‌وگو کنید. چنین جلساتی نه تنها برای سلامتی مفید هستند، بلکه به درازا نیز کشیده نمی‌شوند.

روی لبه میز یک وری بنشینید. با این کار نه تنها مهم جلوه می‌‌کنید بلکه آرامش بیشتری خواهید داشت.

حتی زمانی که مشغول تایپ کردن هستید با گفتن «بله بله» این احساس را به دیگران القا کنید که به سخنان آنها نیز گوش می‌دهید. استنباط آنها نیزاز این رفتار این خواهد بود که شما در انجام دادن همزمان چند کار با هم توانمند هستید.

www.IEB.today

تفویض اختیار و واسپاری امور از مهم‌ترین وظایف مدیران حرفه‌ای

در انبوهی از وظایف مدیران در حوزه مدیریت مدرن جهان کنونی، تفویض اختیار یا واسپاری امور به یکی از مهم‌ترین وظایف و دغدغه‌های مدیران حرفه‌ای مبدل شده است.

دیگر وجود کازیه سرشار از از نامه‌ها، درخواست‌ها، آمار و ارقام متعدد و... در دفتر مدیریتی نشانه مناسبی از رهبری سازمانی خردمندانه نیست. اگر چنین است حتما در مدیریت زمان و بعد از آن در مدیریت پروژه‌های پیش رو با مشکلات عدیده‌ای برخورد خواهید کرد و نتیجه آن چیزی جز سرخوردگی، استرس و اتخاذ تصمیمات ناگهانی و لحظه‌ای در حوزه مدیریتی نخواهد بود. در مقابل؛ مدیران باهوش و فرصت‌طلب در این میان با کمک و استفاده بهینه از سایر نیروهای فعال، پله‌های ترقی و پیشرفت را به سرعت طی خواهند کرد و این موضوع حقیقت مسلم و آشکار را نمایان می‌کند که دانش و مهارت در حوزه‌های تخصصی هیچ‌گاه در یک نفر تجمیع نخواهد شد. مشکلات عدیده‌ای که در عصر حاضر از عدم تفویض اختیار در سازمان‌های بزرگ و کوچک رخ می‌دهد بر هیچ رهبرسازمان مقتدری پوشیده نیست هرچند هنوز در دوره کنونی عده‌ای از مدیران و رهبران تجاری کسب و کار به اصل تفویض اختیار در مجموعه سازمانی و واگذاری امور به سایر کارکنان هیچ اعتقادی ندارند و با ادامه رویه‌های قدیمی و سنتی به سختی به فعالیت خود ادامه می‌دهند، اما تجربه سال‌ها تجارت و کسب‌وکار در عصر هزاره اثبات کرده در بازار پرآشوب کنونی همواره سازمان‌ها و کارفرمایانی برنده بوده‌اند که کار تیمی و واگذاری مسوولیت‌ها را سرلوحه مدیریت و رهبری خود قرار داده‌اند.

پیروزی تیمی یعنی با هم کار کردن، باهم ارتباط برقرار کردن و رسیدن به نتایجی که اگر هر یک از طرفین به تنهایی تلاش می‌کردند به آن نمی‌رسیدند. در دنیای سرسخت و دشوار کنونی در همه حوزه‌های اقتصادی و مالی؛ نوآوری، خلاقیت و در نتیجه توسعه و بالندگی سازمان‌ها به همکوشی و خرد جمعی نیاز دارد. جالب است این نکته را یادآوری کنم که همکوشی در دل خود نوعی تنوع‌طلبی را به همراه می‌آورد.

فراموش نکنید که همکوشی به معنای سازش و تسلیم شدن به طرف مقابل نیست. اگر با درنگ بیشتری به مسائل پیش رو بیندیشید پی می‌برید که اعتماد بالاترین شکل رفتار در انسان‌هاست. زمانی که اعتماد، اعتقاد و اطمینان در تیم وجود داشته باشد، برقراری ارتباط ساده می‌شود و اگر اشتباهی مرتکب شوید جمیع افراد به این دلیل که شما را می‌شناسند از اشتباه شما چشم‌پوشی می‌کنند.  عمده‌ترین باورهای غلط در ذهن بعضی از مدیران سازمان‌های بزرگ و کوچک که مانع واسپاری امور به سایر منابع انسانی لایق در حوزه مدیریتی‌شان می‌شود، عبارت است از:

- درگیری شدید کاری در مدیریت و در نتیجه نبود فرصت کافی برای ارائه توضیحات در مورد نوع و روش اموری که قرار است به سایرین تفویض اختیار شود بنابراین با توجه به شرایط فوق هیچ‌گاه در محدوده مدیریت آنان، واسپاری صورت نمی‌پذیرد و این موضوع در حد یک فکر؛ ماه‌ها و سال‌ها بی‌سرانجام باقی می‌ماند.

- این دست از مدیران همیشه معتقدند اگر کارها را خودشان انجام دهند سریع‌تر به نتیجه می‌رسند و این یک امر طبیعی است چون از مهارت بالایی در آن رشته تخصصی برخوردارند ولی در درازمدت با مشکلات عدیده‌ای مواجه خواهند شد.

- آنها معتقدند با واسپاری امور به سایر منابع انسانی، اطلاعات و گزارش‌های محرمانه حوزه مدیریت شرکت در اختیار سایر پرسنل قرار خواهد گرفت و این به مثابه نابودی تدریجی شرکت و سازمان خواهد بود.

- آنها معتقدند مدیریت از نگاه آنان اسراری است که نباید به راحتی کشف شود و در اختیار دیگران قرار گیرد زیرا من دوست دارم کارها به روش خودم به سرانجام برسد.

- در صورت واسپاری امور به سایرین، شکوه و جلال رهبری سازمان فرو می‌ریزد و این شائبه در بدنه نیروهای انسانی رواج خواهد یافت که رهبری سازمان بدون مدیریت ارشد فعلی کار چندان طاقت‌فرسایی به نظر نمی‌آید.

- آنان هراس دارند که با واسپاری امور به سایرین، به مرور کنترل دلخواه خود روی کارکنانشان را از دست بدهند.

- این گروه از مدیران به هیچ وجه تمایلی ندارند آن دست از مهارت‌های ویژه و کاربردی مختص به خود را که به آنان شهره‌اند به یکباره رها و به دیگری یا دیگران واگذار کنند.

- آنها اعلام می‌کنند گرایش به سمت اصل تقسیم وظایف در مجموعه سازمانی به تدریج از حرف‌شنوی زیرمجموعه سازمان نسبت به مدیریت می‌کاهد و... ده‌ها دلیل و بهانه‌های تکراری و همیشگی دیگر. می‌پندارند که بهترآن است که خیلی از موارد و وظایف مربوطه را خود انجام دهند تا اینکه آنها را سازماندهی، تبیین و به مرحله اجرا بگذارند و امور جاری شرکت را از نزدیک زیر نظر بگیرند. واسپاری یکی از مهم‌ترین تصمیمات و مهارت‌هایی است که از طرف مدیران برجسته بین‌المللی بر آن تاکید شده است هر چند متاسفانه در کشورمان کم نیستند مدیران پرمشغله‌ای که غالبا از تن دادن به این اصل مهم سر باز می‌زنند. آنها با این تعلل خود مجبور خواهند شد زمان بیشتری را صرف «انجام دادن کارهای ریز و درشت» و زمان بسیار کمی را صرف امور بسیار حیاتی استراتژیک، برنامه‌ریزی و سازماندهی منابع و سازمان خود کنند. از این منظر مزایای واسپاری امور را هم می‌توان این‌گونه برشمرد:

- زمان بیشتری را برای تمرکز روی اهداف اصلی سازمانی که نیازمند مهارت‌های خاص و نظرات حرفه‌ای شما است برایتان باقی می‌گذارد.

- موجب تقویت مهارت‌های افراد تحت مدیریت شما و انگیزه فراوان در روند امور خواهد شد.

- تفویض اختیار موجب می‌شود کلیه منابع انسانی با مشاهده و درک کامل چشم‌انداز سازمانی و با توجه به ظرفیت‌های مهارتی و علمی موجود، انگیزه پیشرفت حوزه تخصصی خود را یافته و با تلاش مضاعف در نهایت به آن دسترسی یابند و همین امر خود به خود موجب افزایش منافع سازمانی خواهد شد.

- با واسپاری کارها، سطح بارکاری و فشار عصبی از روی مدیریت شرکت به شدت کاهش می‌یابد  و این فشار به صورت منطقی بین افراد حاضر در تیم تقسیم می‌شود.

- تفویض اختیار یکی از موثرترین آزمون‌ها برای اندازه‌گیری کمی و کیفی قابلیت کارکنان در تمام سطوح سازمانی محسوب می‌شود.

- با این تصمیم، کارکنان متوسط به سطح خوب و کارکنان خوب به کارکنان برتر و حرفه‌ای ارتقا می‌یابند.

- همه کارکنان در تمام سطوح سازمانی بیشتر از قبل از منافع حاصل از فعالیت‌ها منتفع می‌شوند و خود را در مقابل سرنوشت سازمان مسوول می‌دانند.

- این رویکرد فرصتی است مناسب برای یادگیری اصول پایه‌ای مدیریت، پذیرش مسوولیت و برنامه‌ریزی در اجرای اهداف و چشم‌اندازهای سازمان.

- موجب تشویق همه افراد به‌کار تیمی و دوری گزیدن از جزیره‌ای و تکه تکه شدن سازمان می‌شود.

- دامنه کاری مدیران از کارهایی که می‌توانند انجام دهند به اموری که می‌توانند مدیریت یا کنترل کنند گسترش می‌یابد.

- در تفویض اختیار، کیفیت و کمیت نتایج حاصل از کارها به شدت افزایش می‌یابد به گونه‌ای که وضعیت حاصل از آن با شرایط قبل قابل مقایسه نخواهد بود.

 پیروی از قانون تفویض اختیار، تعادل و توازن بین کارها و زمان موجود را به خوبی برقرار می‌کند.

- با استناد به آمارهای موجود زمانی که تفویض اختیار کرده و کارها را با این معیار به افراد مناسب در سطحی مناسب واگذار می‌کنید، ایمان داشته باشید که در مصرف پول و هزینه‌های شرکت به‌طور قابل ملاحظه‌ای صرفه‌جویی به عمل خواهید آورد.

- تفویض اختیار به عنوان یکی از ابزارهای پیش روی مدیران می‌تواند به نوعی آموزش عملی و کاربردی در حین خدمت برای کارکنان محسوب شود.

- مدیریت «چه و چرا» بین نیروهای سازمان تمرین می‌شود. یعنی «چه انتظاری» از آنها دارید و متقابلا نیاز آنان از دانستن اینکه «چرا» آن کار برای مجموعه و سازمان اهمیت دارد مشخص می‌شود.

- با این راهکار، آغاز اولین روز هفته مدیر به «وقت ممتاز و طلایی» تبدیل و زمان‌بندی برای اندیشه‌ورزی، ایجاد خلاقیت و نوآوری، مرتب کردن و ذخیره‌سازی افکار و... ایجاد می‌شود. رسیدگی و توجه به نظریاتی که به آینده شرکت مربوط می‌شود در بهترین شرایط بررسی و گنجینه اطلاعات مدیران رو به افزایش  خواهد رفت.

- با تفویض اختیار؛ مسوولیت‌پذیری، توانمندی و پاسخگویی جایگزین اعمال کنترلی و حراستی از سوی مدیریت شرکت می‌شود.

-  به این ترتیب سعی کنیدکارکنان لایق را در کارها دخالت دهید و آنها را در حوزه تخصصی خود غرق در کار کنید تا به این نتیجه برسند که مساله و اهداف سازمانی اهداف خود آنها هم هست چرا که در این راستا آنها بخش مهم راه حل محسوب می‌شوند.

با توجه به اینکه ارزشمندترین منابع موجود در هر سازمان، منابع انسانی آن است و آنها به مراتب ارزشمندتر از ماشین‌آلات، ساختمان، کارخانه، تجهیزات، رایانه‌ها و... سازمان هستند بنابراین وظیفه مدیریت، دستیابی به بیشترین بازدهی در ازای سرمایه‌گذاری انجام گرفته از سوی سازمان روی کارمندان است، در نتیجه تفویض اختیار یکی از بهترین شیوه‌ها برای دستیابی به بالاترین میزان بهره‌وری نیروی انسانی است.

در این میان نباید فراموش کرد که واگذاری بخشی از اختیارات یا تفویض اختیار باید به افرادی متناسب، مناسب و لایق واگذار شود. توانایی‌ها، مهارت‌ها، میزان انگیزش فرد زیردست، هوشمندی، صداقت، انرژی، علاقه و پشتکار؛ از جمله خصوصیاتی است که باید در گزینش افراد سازمانی به آن توجه خاص کرد و در صورت اثبات، تفویض اختیار را به تدریج به مرحله اجرا گذاشت.

در مرحله بعد، اختیار و مسوولیت کل کار را همزمان به فرد یا افراد شایسته واگذار و با آزادی عمل به آنها تفهیم کنید که اگر این کار بزرگ به آنها سپرده شده است چقدر زمان در اختیار دارند و از چه افرادی می‌توانند در انجام پروسه کمک و یاری بطلبند. در ضمن به آنها تفهیم کنید که در صورت روبه‌رو شدن با مشکلات، همواره برای راهنمایی و دریافت توصیه‌های کاربردی در کنارشان هستید و تا جایی که امکان دارد به یاری ایشان خواهید شتافت. تکالیف و روش‌های بهینه اجرایی و منابع مورد نیاز را در اختیارشان قرار دهید و به روشنی برای آنها مشخص کنید در صورت ارتکاب اشتباهات احتمالی به سرعت و با تمام وجود ازآنان پشتیبانی خواهید کرد.

وظایفی که به هیچ وجه نباید با اصل تفویض اختیار به دیگران واگذار کنید:

- برنامه‌ریزی، هدایت و امور انگیزشی سازمان تحت مدیریت

- ارزشیابی کمی و کیفی عملکرد کارکنان

- مدیریت مذاکرات پیچیده و حساس با مشتریان خاص و ویژه

- عزل و نصب نیروهای سازمانی و مشاوران شرکت

- پرهیز از هرگونه واسپاری پایین به بالا (یعنی عدم واگذاری هرگونه مسوولیتی به افراد بالادستی)

- همچنین توجه کنید قبل از آموزش روش‌ها و مهارت‌های موثر در واگذاری وظایف و اولویت‌بندی آنها نسبت به واسپاری امور به کارکنان، خودداری کنید.

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید*

تاریخ فرهنگی و اجتماعی دوره پهلوی اول

در استفتائات حاج شیخ عبدالکریم حائری

کارهایی که همسرتان در فضای مجازی دوست ندارد

امروزه با بیشترین چیزی که در شبکه های اجتماعی مواجه می شویم عکس های سلفی هستند و دلایلی که باعث می شود مردها از عکس های سلفی همسرشان متنفر شوند موارد زیر هستند.

بعضی زن ها عکس های زیادی از زندگی خصوصی خود در صفحه اینستاگرام و فیسبوک خود به اشتراک می گذارند و این برای در تماس بودن با خانواده و دوستانی که از آن ها دور هستید خوب است. امروزه با بیشترین چیزی که در شبکه های اجتماعی مواجه می شویم عکس های سلفی هستند و دلایلی که باعث می شود مردها از عکس های سلفی همسرشان متنفر شوند موارد زیر هستند.

کپشن های خود تحقیر آمیز
همسرتان دوستتان دارد و به شما احترام می گذارد به همین دلیل برایش عذاب آور است وقتی که می بیند در فضای مجازی عکس های سلفی با کپشن های خودتحقیرآمیز گذاشته اید. اگر مشکل عزت نفس دارید با همسرتان در رابطه با آن صحبت کنید. او به شما یادآوری می کند که چقدر باارزش هستید و نیازی نیست در اینترنت و فضای مجازی دنبال تایید دیگران باشید.

دنبال تعریف و تمجید دیگران بودن
مردها دوست ندارند اعتماد به نفس همسرشان وابسته به دیگران باشد. آن ها دوست دارند همسرشان بدون تایید و تعریف دیگران ارزش واقعی خودشان را بشناسند. در واقع دوست دارند از همسرشان تعریف کنند و او هم از شنیدنش لذت ببرد. پس هیچوقت با پایین آوردن ارزش خودتان در سلفی ها و کپشن ها سعی نکنید تایید دیگران را بطلبید. نظر تنها کسی که اهمیت دارد نظر خودتان است و حتما نیاز نیست از زبان دیگران این واقعیت ها را بشنوید.

آرایش زیاد
درست است که مردها تا حدودی آرایش دوست دارند اما از آرایش نکردن هم نترسید. هر از گاهی بدون آرایش عکس بگیرید و نشان دهید که از زیبایی طبیعی خودتان لذت می برید.

سلفی های بیش از اندازه
پست کردن عکس های سلفی نشان دهنده اعتماد به نفس بالای شماست و مردها زنان با اعتماد به نفس را دوست دارند. اما اگر در این کار زیاده روی کنید نشان می دهید زن خودخواهی هستید و این ویژگی مردها را از شما دور می کند.
مردها دوست دارند لبخند همسرشان را ببینند پس عکس هایی که دوست دارید بگیرید اما نکاتی که ذکر شد را فراموش نکنید. مردها دوست دارند درست همانطور که او با شما رفتار می کند با خودتان رفتار کنید.

منبع: سیمرغ