به بعضی نوشته ها دست نمیشه زد، حتی با وضو هم نمیشه دست برد و تغییرش داد انگار حروف و کلمات وجمله ها بهم اتصال خاص و مقدسی دارند و به ما اجازه دخل و تصرفی نمیدند، انگار بین دلی که این کلامها رو به زبون آورده و اونی که به عنایت او این کلمات عطا شده صمیمیت و احترام خاصی هست...متن ضمیمه رو با توجه بخونیم واز دریای عطوفت  صاحب اصلی کلام، طلب کنیم تا ما رو نیز قابل کنه تا شاید در این یک ماه باقیمانده به موعد میلاد موعود تعداد این دلنوشته ها اون قدری بشه که در میلادش رومون بشه به پای اون عزیز سفر کرده بریزیم واز قول بچه یتیم های محله انتظار بگیم ما به عهدت مانده ایم و سوگند میخوریم که می مانیم ..بر نمی گردی بابا ...نمی آیی مولا