داستان شراء نفس چیست؟

در سال ۱۳ بعثت وقتی قریش بر آزار و تحت فشار قرار دادن مسلمانان و مجبور ساختن آنان بر دست برداشتن از آیین اسلام و دلسرد کردن آن‌ها از یاری حضرت محمد(صلی الله و علیه وآله) پرداختند، پیامبر اکرم(صلی الله و علیه وآله) به یاران خود فرمان هجرت به مدینه را دادند، و یاران وی نیز در چند مرحله به صورت دسته‌های کوچک و پنهانی و دور از چشم قریش رهسپار مدینه شدند.

تجمع مشرکان در دارالندوه：
قریش از هجرت پیامبر(ص) هراس داشت و برای جلوگیری از آن در دارالندوه جمع شدند، تا در این‌باره تصمیم بگیرند.
طبق خواست یکی از آنان تصمیم گرفتند، از هر قبیله جوانی دلیر انتخاب شود و شبانه بر او حمله کنند و دسته جمعی او را در خانه اش بکشند؛ زیرا در این صورت، خون او در میان همه قبایل پراکنده می‌شود و بنی هاشم
نمی توانند با همه طوایف قریش بجنگند و ناچار به گرفتن دیه می‌شوند وما هم دیه اش را می پردازیم.
نزول آیه و آگاهی پیامبر(ص)：
به دنبال تصمیم قریش بر قتل پیامبر اکرم(ص)، جبرئیل نازل شد و او را از نقشه مشرکان آگاه ساخت و دستور خداوند را ابلاغ کرد.

《وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُواْ لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللّهُ وَاللّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ》
به یاد آور، هنگامی که کافران از در نیرنگ وارد شده و تصمیم گرفتند، که تو رازندانی کنند و یا بکشند و یا تبعید نمایند، آنان مکر می ورزند، خدا نیز مکر آنان را خنثی می‌سازد خداوند از همه چاره جوتر است.

پس پیامبر(ص)تصمیم گرفت قبل از آمدن مشرکان، خانه خود را به طرف یثرب ترک کند.
ماجرای لیله المبیت：
پیامبر(ص) در شب اول ماه ربیع‌الاول، به امام علی (ع) فرمود: مشرکان می‌خواهند امشب مرا به قتل برسانند، آیا تو در جای من می‌خوابی تا من به غار ثور بروم؟ علی (ع)گفت: در این صورت شما سالم می‌مانید؟
پیامبر(ص) فرمود: آری.
علی(ع) تبسمی کرد و سجدهٔ شکر به‌جای آورد، وقتی که سر از سجده برداشت عرض کرد:
آنچه را که مأمور شده‌ای انجام ده که چشم، گوش و قلبم فدای تو باد! به هر چه می‌خواهی فرمانم بده که همانند دستیار شما هستم، همان‌گونه که مقصود شماست در آن وارد می شوم و موفقیتم تنها از ناحیه خداست.
سپس پیامبر(ص)، علی(ع) را در آغوش گرفت و هر دو گریه کردند و از هم جدا شدند.

محاصره خانه ،توسط مشرکان：
مشرکان از ابتدای شب، خانه پیامبر(ص) را محاصره کردند و قرار بود حمله در نیمه شب صورت گیرد، اما ابولهب گفت: در این وقت، زنان و فرزندان در داخل خانه هستند و بعدها عرب در باره ما می گویند حرمت فرزندان عموی خویش را شکستند.
از طرفی نیز علی(ع) درهای خانه را بست و پرده‌ها را کشید، آنان با سنگ بر علی(ع) که در بستر خوابیده بود، می‌زدند تا مطمئن شوند کسی در بستر خوابیده است، البته شک نداشتند که وی رسول خداست. و صبح که با شمشیرهای برهنه به خانه هجوم بردند، وقتی علی (ع)را در بستر محمد مشاهده کردند، گفتند: محمد کجاست؟
علی(ع) فرمود:
مگر او را به من سپرده بودید که از من می‌خواهید؟ کاری کردید که او ناچار شد خانه را ترک کند.

نزول آیه ی شراء نفس：
چنانچه مفسیرین شیعه و بسیاری از علمای اهل تسنن می گویند، آیه《وَ مِنَ النَّاسِ مَن یشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ》بعضی از مردم، جان خود را در برابر خشنودی‌های خدا می‌فروشند و خدا نسبت به بندگان رؤوف است.
در شان امام علی(ع) در ماجرای لیلة المبیت نازل شده است.

منابع :
۱)انفال۳۰
۲)بقره ۲۰۷
۳)تفسیر المیزان،ج۲،ص۱۴۶
۴)شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید،ج۴،ص۱۸۶
۵)فروغ ابدیت، ج ۱، ص۴۲۰
۶)سیره حلبی، ج۲، ص 37

مهمترين صفحه سرنوشت ساز در زندگی امام رضا علیه‌السلام

در تحليل و بررسي زندگي امام رضا علیه السلام سوالات مهمي برايمان پيش مي آيد؛ اينكه هدف مأمون از پيشنهاد ولايت عهدي به امام رضا چه بود؟ امام رضا با اينكه مي دانست مامون خليفه فاسق و فاسد و ظالمي است چرا اين منصب حكومتي را قبول كرد؟

امروز روز شهادت امام رضا (علیه السلام) مي باشد در چنين روز مهمي خواست قلبي همه شيعيان و ارزو مندان ايشان ارتباط ملكوتي با ذات مقدس و معرفت نسبت به ابعاد روحي امام مي باشد.
مناسب ديديم با تحليل و بررسي شمه اي از تاريخ زندگي ايشان معرفت خود را بالا ببريم و چراغ راهمان را در اين كوره راه دنيا روشن سازيم .

جریان سازان تاریخ بشریت

رودخانه هاي عظيم هر آنچه را در مسير مي يابند با خود همراه مي كنند تا جايي كه سنگ هاي كف رودخانه را هم صاف و صيقلي مي سازند. انسان ها نيز چنين اند، بعضي انسان ها جريان سازند و مسير تاريخ راعوض مي كنند. ويژگي اصلي اينان اين است كه تاثير گذارند، وقتي كنارشان قرار مي گيري آنچنان در مغناطيس و جاذبه وجوديشان غرق مي شوي كه گويي كهكشاني تو را در خود بلعيده و تو با همه توان هيچ اختياري از خود نداري. قدرت روحي آنان باعث مي شود كه در كالبد جان انسان ها نفوذ كنند.
انسان هاي كامل در كل تاريخ بشر مهم ترين جريانات تاريخي را رقم زده اند و نه تنها معاصران و تا نسل ها و قرن هاي بعد از خود بلكه خونشان در شاهرگ انسان ها تا قيام قيامت مي جوشد و آنان را متحول مي سازد.

ائمه معصومين (علیهم السلام) جريان سازان كل تاريخ بشريت هستند. سفر تاريخي امام رضا (علیه السلام)، جريان ولايتعهدي ايشان و شهادت حضرت به دست مامون از مهمترين  صفحات سرنوشت ساز در دفتر تاريخ شيعه مي باشد.
در تحليل و بررسي  زندگي امام رضا علیه السلام سوالات مهمي برايمان پيش مي آيد؛ اينكه هدف مأمون از پيشنهاد ولايت عهدي  به امام رضا چه بود؟ امام رضا با اينكه مي دانست مأمون خليفه فاسق و فاسد و ظالمي است چرا اين منصب حكومتي را قبول كرد؟

بررسي ابعاد زندگاني امام رضا (علیه السلام)

امام رضا (علیه السلام) دركل حيات خود شخصيت فعال وجريان سازي دارد كه وقايع عظيم تاريخي به دست مبارك ايشان رقم خورده و اتفاقاتي كه همه با هدف احياء دين اسلام صورت مي گرفته است.
علی‌ ابن موسی (ملقب به رضا)، در 11 ذیقعده سال 148 هجری قمری در مدینه به دنیا آمدند، بر اساس اسناد موجود، پدر ایشان حضرت امام موسی ابن جعفر (علیه السلام) و نام مادرش را نجمه، سمانه و تُکْتَمْ و ام‌ البنین بیان کرده اند.
امام رضا (علیه السلام) بعد از شهادت پدر، در 35 سالگی عهده‌دار مسئولیت امامت و حفظ مبانی اسلامی و رهبری شیعیان می‌شود، البته مدت امامت این امام، حدود 20 سال بود که می‌‌ توان آن را به سه بخش جداگانه تقسیم کرد: 10 سال اول امامت آن حضرت که همزمان با دوره زمامداری هارون بود، پنج سال بعد از آن که مقارن با خلافت امین، فرزند هارون بود و پنج سال آخر امامت آن بزرگوار که مصادف با خلافت مأمون و تسلط او بر قلمرو اسلامی آن روز بود .

علت پيشنهاد ولايت عهدي به  امام

بعد از مرگ هارون فرزندش محمد امين بر منصب خلافت نشست و خليفه عباسيان شد . ديري نپاييد كه ميان مأمون و امين بر سر قدرت نزاع درگرفت و اختلاف دو برادر باعث جنگ و در نهايت قتل امين به دستور مامون شد.
مامون بعد از نشستن بر مسند خلافت، مشكلات متعددي داشت؛ اول اينكه مردم بغداد و كوفه با او بيعت نكردند و اهل مدينه، مكه و بصره هم او را تاييد نكردند زيرا شيعيان با خاندان عباسي ناسازگار بودند و از طرفي قتل امين را جرم نابخشودني دانسته و آن را قابل توجيه نمي دانستند.
مشكل دوم ناامني هاي موجود در گوشه و كنار مملكت اسلامي بود و مهم ترين مساله، شخصيت برجسته، ممتاز، مورد توجه و احترام مردم يعني علي بن موسي الرضا بود كه حس حسادت او را شديداً تحريك مي كرد زيرا مركز توجه عالم اسلام حضرت امام رضا علیه السلام بود.
پس براي بيعت، توجه و تاييد مردم نسبت به خود فكري نو انديشيد تا يكباره همه مسايل را حل كند. نهايتا پيشنهاد ولايت عهدي به امام رضا علیه السلام را مطرح كرد و در صدد قبول آن از جانب امام بر آمد و اين كار را عملي كرد و با اينكه امام آن منصب را قبول نمي كرد، به زور و تهديد متوسل شد.

اهداف مامون

مامون مرد بسيار زيرك و سياسی بود. با پيشنهاد منصب حكومتي به امام رضا (علیه السلام) اهداف خاصي را دنبال مي كرد كه به قرار ذيل مي باشد:
الف – کاستن از تضاد علویان با عباسیان
ب – فرو نشاندن نهضت ها
ج- نظارت بر امام و محدود ساختن آن حضرت
د- مخدوش ساختن قداست امام علیه السلام
ه- مشروع جلوه دادن خلافت
و- یافتن پایگاه مردمی

اهداف و تدابير امام

امام بايد انتخاب درست و شايسته اي مي كرد تا جان و مال و ناموس شيعيان به خطر نيفتد زيرا درصورت عدم پذيرش ولايتعهدي، هر خطري از سوي مامون جامعه شيعيان را تهديد مي كرد. پس تصميم امام در جهت حفظ جان خويش نبود بلكه مصالح عامه مسلمانان را در نظر مي گرفت .
امام در كل اين سفر لحظه اي از تبليغ دين و هدايت انسان ها دست بر نمي دارد؛ زيرا هدف اصلي امامت، هدايت مردم به سمت كمال مي باشد. ايشان در زمينه مسائل اعتقادي، سیاسي به آگاه سازي مردم مي پردازد و با آغاز سفر و حركت خود سبك زندگي ديني و سياسي امامان پيش را تاييد مي كند.
مامون قصد داشت با ولايت عهدي امام رضا مهر تاييد بر ظلم و ستم هاي خويش قرار دهد در صورتي كه امام با دانايي خاصي براي او پيش شرط گذاشت؛ اينكه درهيچ امر حكومتي نظر ندهد و در هيچ عزل و نصبي دخالت نكند .
نوع زندگي و مشي اجتماعي و ارتباطات امام در طول مسیر حركت از مدينه تا مرو نظر مردمان را نسبت به مراتب علم و عمل و زهد و معنويت و اخلاق آن حضرت روشن و شفاف كرد و جلوه علمي امام را در مناظرات و مباحثات بزرگ بين اديان تجلي ساخت واز طرفي با ارتباط با شيعيان و ارائه رهنمودهاي لازم به افشاي چهره دشمن (مأمون) پرداخت.
مجموعۀ این تدابیر و عوامل سبب گردید تا امام بر خلافت پندار مأمون بیش از پیش در میان مردم شناخته شود و محبوب قلب ها واقع گردد و در فاصله ای نه چندان طولانی مأمون از ترفند سیاسی خود، احساس نارضایتی کند و در اندیشۀ محدود ساختن امام و حتّی از میان بردن آن حضرت برآید.

شهادت امام

در نحوه به شهادت رسیدن امام نقل شده است که مأمون به یکی از خدمتکاران خویش دستور داده بود تا ناخن‌ های دستش را بلند نگه دارد و بعد به او دستور داد تا دست خود را به زهر مخصوصی آلوده کند و در بین ناخن‌ هایش زهر قرار دهد و اناری را با دستان زهر‌آلودش دانه کند و او دستور مأمون را اجابت کرد.

مأمون نیز انار زهرآلوده را خدمت حضرت گذارد و اصرار کرد که امام از آن انار تناول کنند. اما حضرت از خوردن امتناع فرمودند و مأمون اصرار کرد تا جایی که حضرت را تهدید به مرگ نمود و حضرت به جبر، قدری از آن انار مسموم تناول فرمودند. بعد از گذشت چند ساعت زهر اثر کرد و حال حضرت دگرگون گردید و صبح روز بعد در سحرگاه روز 29 صفر سال 203 هجری قمری امام رضا (علیه السلام) به شهادت رسیدند.

هدف دشمن

دشمن در همه ادوار تاريخ سعي در باطل نشان دادن حق و كتمان حق دارد. ولايتعهدي امام رضا دسيسه خوبي براي اين بود كه مامون فاسق حرام خوار در پشت منصب امام رضا علیه السلام حق جلوه داده شود و بر تمام ظلم و فسادهايش، مهر تاييد اسلام زده شود كه اين امر صدمات جبران ناپذيري بر پيكره اسلام وارد مي كرد و در نتيجه دين فاسد تحويل مردم داده مي شد كه الحمدالله  نقشه شان نقش بر آب شد.
امروز نيز دشمنان دين قصد دارند زير پرچم قرآن و اسلام هر غلطي را مرتكب شوند ولي ما بايد هشيارانه عمل كنيم و در اين مسير مه الود حق را از باطل تشخيص دهيم.

ویژگی‌های منتظران قائم در کلام امام رئوف

 

 

تربیت نسل منتظر که از اصلی ترین مباحث مهدوی است در فرمایشات حضرت ثامن الحجج (ع) به شکل خاص مورد توجه قرار گرفته، همچنین در نگاه ایشان «آمادگی برای خدمت» از ویژگی های منتظران است.

 حجت الاسلام محمدحسین اجرایی درباره «آموزه مهدویت در سیره رضوی»، اظهار کرد: مباحث مهدویت یکی از مباحث بسیار اساسی و زیربنایی است که هم در قرآن کریم به صورت جدی به آن پرداخته شده و هم وجود مقدس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و ائمه اطهار (علیهم السلام) درباره آن صحبت کرده و مواضع جدّی در این ارتباط داشته اند. به حدّی که وقتی از امام صادق (علیه السلام) درباره امام مهدی (علیه السلام) سوال می شود حضرت می فرمایند: «اگر من زمان او را درک می کردم تا آخر عمر در خدمت او بودم» یعنی بحث مهدویت تا این حدّ برای ائمه(علیهم السلام) مهم بوده است.

وی افزود: امام رضا (علیه السلام) به همین شکل در مورد آن بزرگوار کلماتی دارند که بررسی آنها نشان از اهمیت و جایگاه ویژه موضوع مهدویت در نگاه امام رضا (علیه السلام) دارد و حضرت در موقعیت های مختلفی به این مسئله اشاره کرده اند. کسی که منتظر امام عصر (عجل الله تعالی فرجه) است از نظر حضرت ثامن الحجج (علیه السلام) باید شاخصه هایی داشته باشد. به عبارت دیگر، حضرت ثامن الحجج(علیه السلام) برای فرد منتظر ویژگی ها و خصوصیاتی را لازم می دانند که نخستینِ آنها «خدامحوری» است.

کارشناس مرکز تخصصی مهدویت تصریح کرد: فرد منتظر باید نگاهی الهی داشته باشد. در کلمات امام رضا (علیه السلام) می خوانیم که می فرمایند: «اول الایمان هو توحید و الاقرار لله تبارک و تعالی بالوحدانیة؛ سرآغاز ایمان، توحید و اقرار به وحدانیت خداوند تبارک و تعالی است» این نشان می دهد کسی که می خواهد منتظر امام عصر(عجل الله تعالی فرجه) باشد باید توحید در عمق جانش جای داشته باشد.

حجت الاسلام اجرایی «دین محوری» را دومین ویژگی منتظر دانست که امام رضا (علیه السلام) به آن اشاره می فرمایند و گفت: حضرت رضا(علیه السلام) یکی از ویژگی های امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه) را آشکار کردن دین الهی می دانند و می فرمایند: «التاسعُ مِن وُلدُکَ یا حسین! هو القائمُ بالحقّ، المُظهِرُبِالدّین» بنابراین یکی از ویژگی های شخص امام مهدی عجل الله تعالی فرجه و همچنین از ویژگی های منتظران ایشان، دین محوری است.

عضو هیئت مدیره اتحادیه شکل های قرآن و عترت(علیه السلام) کشور در بخشی از سخنان خود با اشاره به ویژگی های نسل جوان امروز کشور در رابطه با دین مداری، ابراز کرد: امروز در میان نسل جوان می بینیم که جوانان ما در صحنه های مختلف دینی حضور فعّال و گسترده دارند. امروز امثال محسن حججی ها و جوانانی که مشتاقانه در پیاده روی اربعین حاضر می شوند و از هیچ خدمتی دریغ نمی کنند، کم نیستند. نسل جوان ما امروز در عرصه دین محوری و دینداری جدّی است.

وی تاکید کرد: ویژگی دیگری که می توان از حضرت ثامن الحجج (علیه السلام) در این باره بیان کرد «توجه و ایمان به آینده» است. آن حضرت در موارد گوناگونی به این مسئله اشاره دارند از جمله در کلامی می فرمایند: «حجت قائم که در غیبتش همه انتظارش را می کشند و در ظهورش مُطاع (مورد اطاعت) باشد، اگر از دنیا یک روز باقی مانده باشد خدا آن روز را به قدری طولانی می کند تا او ظهور کرده و زمین را سرشار از عدل نماید» این کلام حضرت(علیه السلام) دربردارنده این خبر خوش و نوید برای ماست که باید نسبت به آینده ای روشن برای جامعه امیدوار باشیم.

کارشناس مرکز تخصصی مهدویت ادامه داد: امید به چنین آینده روشنی انسان را در انجام وظایفش مشتاق تر و محکم تر می کند. بنابراین، هم منتظران و هم نسل منتظر باید به گونه ای پرورش و تربیت پیدا کنند که امید و ایمان به آینده در وجود آنها نهادینه شده و در این زمینه جدیت داشته باشند.

حجت الاسلام اجرایی تصریح کرد: «آمادگی برای خدمت» و «پا به رکاب حضرت حجت علیه السلام بودن» از دیگر نکاتی است که در کلام امام هشتم(علیه السلام) درباره مباحث مهدوی و منتظران وجود دارد. این روایت از حضرت رضا (علیه السلام) نقل شده که از قول جد بزرگوارشان(صلی الله علیه و آله) می فرمایند: «افضل الاعمال انتظار الفرج الله؛ برترین اعمال انتظار فرج خداوند است» یعنی فرجی که باید از جانب خدا به ما برسد؛ به عبارت دیگر، این انتظار کشیدن، آمادگی و تلاش کردن برای آمدن امام غایب(عجل الله تعالی فرجه) یکی از شاخصه های جامعه منتظر است، مانند کسی که روزه بوده و منتظر افطار باشد.

پنجمین ویژگی یاران و منتظران حضرت حجت (علیه السلام) که این کارشناس مباحث مهدوی آن را عنوان کرد «زندگی کردن با یاد امام عصر(عجل الله تعالی فرجه)» است. وی در این رابطه گفت: منِ منتظر باید با یاد حضرت حجت(عجل الله تعالی فرجه) زندگی کنم و دعای سلامتی ایشان روزانه ورد زبان من باشد، دعاهای ندبه و دعاهای عهد روزانه ام فراموش نباید فراموش شود. ویژگی دیگر منتظران «زندگی با تفکر جهانی» است. منتظر باید جهانی بیندیشد و از پرداختن به مسایل جزیی بپرهیزد، از خودمحوری درآید، جامعه و فرد منتظر می بایست نگاه وسیعی به جهان داشته باشند.

اجرایی ادامه داد: روایتی از امام رضا (علیه السلام) نقل است که حضرت فرمودند: «در روز ظهور حضرت حجت علیه السلام منادی از آسمان ندا می دهد و همه مردم را خطاب می کند که ای مردم زمین! حجت خدا در کنار خانه خدا آشکار شده و ظهور کرده، پس از او تبعیت کنید و بدانید که حق با اوست»؛ بنابراین، ما باید فرزندان و نسل آینده خود را با این نگاه و این نوع تفکر تربیت کنیم. امروز در تربیت فرزندان مان توجه داشته باشیم که آنها را به گونه ای تربیت کنیم که به کار امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) بیایند و دردی از جامعه امام عصر(عجل الله تعالی فرجه) درمان کنند.

عضو هئیت مدیره اتحادیه تشکل های قرآن و عترت(علیه السلام) کشور خاطرنشان کرد: «عدالتخواهی» از دیگر مواردی است که در این زمینه باید مورد توجه قرار گیرد. جامعه منتظر باید مطالبه گرِ عدالت باشد. دین معمولا همه جوانب زندگی را مدنظر دارد و فراتر از رفع نیازهای موضعی و مادی است، بنابراین، اگر من دین مدار باشم، تفکر من نیز باید تفکر«عدالت محور» باشد. باید به هر نحو ممکن و به هر شکل با هر نوع ظلمی مخالف باشم. حضرت امام رضا (علیه السلام) در این باره می فرمایند: «امام مهدی (علیه السلام) وقتی ظهور کند زمین را به نور خود روشن می کند و عدل را در میان مردم نشر می دهد.»

وی در پایان خاطرنشان کرد: تربیت نسل منتظر که یکی از اصلی ترین و اساسی ترین مباحث مهدوی است در فرمایشات حضرت ثامن الحجج (علیه السلام) به شکل خاص مورد توجه قرار گرفته است. از جمله ایشان در این باره می فرمایند: «اگر جوانی از جوانان شیعه را ببینم که به دنبال علم آموزی نباشد برای تنبیه، او را تازیانه می زنم.» یعنی حضرت رضا(علیه السلام) تا این حد نسبت به علم آموزی و آموزش جوانان (در مسایل دینی و دنیایی خود) جدیّت دارند. در رابطه با خانواده طراز اسلامی نیز ایشان فرمایشات گهربار فراوان و سفارشات بی مانندی دارند که در مجالی دیگر باید به آن پرداخت.

منبع: خبرگزار رسا

بررسی آخرین گرایش‌های سیستم‌های پاداش‌دهی (بخش نخست)

چگونه کوکاکولا، نتفلیکس و آمازون از شکست‌ها درس می‌گیرند؟

  خلق و خو و مکارم امام رضا علیه‌السلام

پیامبران و امامان برترین مردمان عصر خود بودند. هرچند میان بسیاری از آنان، پیوند خانوادگی است اما برتری آنان از خون و نژاد نیست، بلکه از فضیلت‌ هایی است که خود را بدان آراستند.

به دوزخ بـرد مـرد را خــــوی زشت
                                                                     که اخلاق نیک آمده‌ست از بهشت[1]

برتری خَلق با برتری خُلق

برخلاف آنچه پاره‌ای از مردم می ‌پندارند، آنچه مایه رونق و گسترش اسلام شد، جنگ و جنگاوری و فتوحات نبود، بلکه ماندگاری اسلام، مدیون اخلاق نیکوست. شاهد آن که وقتی جنگاوری چون خالد بن ولید در زمان پیامبر صلی الله علیه واله به یمن می‌ رود تا مردم را به اسلام فرا خواند، توفیقی حاصل نمی‌ کند اما با حضور امام علی علیه السلام در همان منطقه، در یک روز، چندین نفر ایمان آوردند. حتی بعدها مردم یمن، انتظار داشتند که حاکمانشان مانند حکومت چند ماهه امام در یمن، حکمرانی کنند.

شاید مهم ترین پلیدی که اهل بیت علیهم السلام از آن مبرا هستند، پلیدی بداخلاقی باشد: إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّـهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ؛[2] همانا خداوند می‌ خواهد که از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید.
امام علی بن موسی الرضا علیه السلام یکی از شخصیت‌ های تابناک این آسمان است. نیکویی اخلاق ایشان نه فقط در میان شیعیان، بلکه در میان غیر شیعه نیز زبانزد بود. اصلاً همین ویژگی بود که موجب شد بزرگان برخی گروه‌ ها مثل صوفیه نه تنها در برابر آستان ایشان، سر تعظیم فرود بیاورند، بلکه در صدد یافتن پیوندی با امام، برآیند.[3]

به سوی اهل بیت

باید در زندگی مواظب بود و فریب بدل‌ ها را نخورد. همیشه چنین نیست که بدی‌ها در لباس بدی، خود را بنمایانند، بلکه گاهی در لباسی به ظاهر نیکو جلوه‌ گری می‌کنند و پاره‌ ای مردم فریب می‌ خورند و می‌ پندارند با برخی رفتارها و فضایل ظاهری، صاحب مقامات شده‌اند. اما همین گمانشان، آن ‌ها را به زمین می ‌زند.
در مسیر اهل بیت نیز، عده‌ای حاشیه را بر اصل ترجیح می‌ دهند و با فراموش کردن ریشه ‌ها، تنها به شاخه‌ ها می‌ پردازند غافل از اینکه خدا كارهاى بزرگ و مرتفع را دوست مى‏ دارد، و از چيزهاى پست بدش مى ‏آيد؛ إنَّ اللَّهَ يُحِبُّ مَعَالِيَ الْأُمُورِ وَ يَكْرَهُ سَفْسَافَهَا.[4]

یکی از ریشه‌ ها

بزنطی نقل کرده است که روزی امام رضا علیه السلام برای من مرکبی فرستاد تا نزدش بروم. کارم نزد امام به درازا کشید تا اینکه پاسی از شب گذشت. امام فرمود که در آن موقع شب، نمی‌ توانی برگردی. امام پیشنهاد داد تا شب را نزد ایشان بمانم و من پذیرفتم.
امام فرمود که رختخوابش را برای بزنظی بیندازند. بزنظی که این صحنه را دید، همه ماجرای آن روز را در ذهن مرور کرد؛ «امام، مرکب خودش را برای او فرستاد و الان هم تشک و ملحفه و بالش خود را به او داد.» هیچکس به چنین افتخاری نرسیده است.
امام که بزنطی را چنان دید فرمود: ابن صوحان، مریض شده بود و امام علی علیه السلام به ملاقاتش رفت. او به این دلیل که امام به ملاقاتش رفته بود، به مردم فخر فروخت. تو مواظب خودت باش که دچار فخرفروشی نشوی. برای خداوند، خاکساری کن.[5]
از همان لحظه‌ای که جایگاه خویش را برتر از دیگران دیدیم و خود را در راه حق، ثابت قدم شمردیم، انحراف آغاز می‌شود. باید در هر لحظه به خدا پناه برد. نباید خود را برتر از دیگران دانست چرا که صراط مستقیم و نامستقیم، برای همه مردمان، یکسان است. این، سبک زندگی امامان ما بود که با داشتن همه فضایل و درجات، از موضوع برتری‌ جویی و فخرفروشی به مردم نگاه نکردند.

حمام پندآموز

امام رضا علیه السلام، پوستی گندمگون داشت. عادت بر این بود که حمام را برای ایشان قُرُق می‌ کردند. روزی امام به حمام رفت. حمامی، در همان زمان حضور امام، برای حاجتی، حمام را ترک کرد. ناگهان شخصی روستایی از راه رسید، لباس‌ هایش را بیرون آورد و وارد حمام شد. او وقتی امام رضا علیه السلام را دید، گمان کرد که ایشان یکی از خدمتکاران حمامی است. از این رو به ایشان دستور داد تا برایش آب بیاورد. امام رضا علیه السلام نیز به پا خاست و دستورش را اجابت فرمود. مرد روستایی دستورهای دیگری هم داشت و امام، همه آن‌ ها را ،یک به یک، انجام داد.

وقتی حمامی برگشت و لباس‌ های آن روستایی را دید و سخن گفتنش با امام رضا علیه السلام را شنید ترسید و فرار کرد و آن دو را تنها گذاشت. امام هنگام خروج از حمام، جویای حمامی شد. گفتند که او به دلیل این اتفاق فرار کرده. امام بدین مضمون پاسخ داد که تقصیری بر او نبود، بلکه رنگ پوست، موجب شد تا روستایی، امام را خدمتکار بپندارد.[6]

کلام آخر

این ماجرا، یک اتفاق نبود، بلکه سبک زندگی امام بود که در همه حالات ایشان جریان داشت. هم سُفرگی امام با غلامان و ابا نداشتن از همنشینی با آنان جلوه دیگری از فروتنی امام نسبت به مردم بود.
اساساً ائمه معصومین علیهم السلام با شیوه زندگی خود ثابت کرده‌اند که با اینکه آنان از نسل پیامبر اعظم صلی الله علیه واله هستند، اما هرگز به «ژن خوب» اعتقادی نداشته و خود را مانند سایر بندگان خدا می‌ دانستند؛ این تواضع و خاکساری، نه برای تعارف کردن یا ریا کاری، بلکه بر اساس باور و ایمان آنان بود. اصلاً شایستگی آنان برای جانشینی پیامبر نیز به دلیل داشتن همین فضایل بود.
پی نوشت ها:
[1] . سعدی
[2] . سوره احزاب: آیه33
[3] . پاره‌ای از سلسله‌های صوفیه، سلسله خود را از طرق شخصی به نام معروف کرخی، به امام رضا علیه السلام متصل کرده‌اند.
[4] . حر عاملی، وسائل الشیعه، ج17 ص73
[5] . مجلسی، بحارالأنوار، ج49 ص36
[6]. خرگوشی، تهذیب الأسرار ، ص196

آیا قدمگاه سندیت دارد؟

در قدمگاه نیشابور سنگی وجود دارد که عنوان می‌شود به صورت اعجازآمیز، اثر پای امام رضا(ع) بر آن نقش بسته است. آیا این موضوع دارای سند تاریخی و روایی است؟

پرسش

آیا اثر پای امام رضا(ع) بر سنگ در قدمگاه نیشابور واقعی است؟ چرا آن‌را به آزمایشگاه نمی‌فرستند؟

پاسخ اجمالی

اصل حضور امام رضا(ع) در شهر نیشابور در منابع گوناگونی گزارش شده است، اما تا آن‌جا که ما جست‌وجو کردیم، اولین گزارشی که مربوط به وجود چنین قدمگاهی است در کتابی که در سده یازدهم و یا دوازدهم تألیف شده وجود دارد و در منابع کهن، به این جایگاه و بارگاه اشاره‌ای نشده است؛ اما به هر حال، با توجه به این‌که این قدمگاه، به عنوان نمادی از حضور حضرتشان در این شهر است، باید مورد احترام قرار گیرد. توضیحات بیشتر را در پاسخ تفصیلی بخوانید.

پاسخ تفصیلی

معنای قدمگاه

«قَدَم»، به معنای «پا» و جمع آن «أقدام» است.[1] در قرآن می‌خوانیم: «یعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِیماهُمْ فَیؤْخَذُ بِالنَّواصِی وَ الْأَقْدامِ‏»؛[2] گناه‌کاران با علامتشان شناخته می‌شوند و از موهاى پیشانى و پاهایشان گرفتار می‌گردند.
در فرهنگ اسلامی، قدمگاه به مکانی گفته می‌شود که پای پیامبر، امام و یا قدیس دیگری به آن‌جا رسیده باشد و یا گمان رود که اثر پایی که در سنگ و مانند آن دیده می‌شود جای پای پیامبر و یا امامی است.[3]
اصل قدمگاه در آیات و روایات
در جهان اسلام قدمگاه‌هایی منسوب به پیامبران بنی اسرائیل، پیامبر اکرم(ص) و امامان(ع) وجود دارد.
مهم‌ترین قدمگاه معتبری که در جهان اسلام وجود دارد، مقام حضرت ابراهیم(ع) در مسجد الحرام است که به صراحت در قرآن کریم به آن اشاره شده است. [4]
در روایتی نیز به نقل از «عاصم کوفى» می‌خوانیم:
بر امام عسگرى(ع) وارد شدم، حضرت فرمودند: «به زیر پایت بنگر تو بر بساطى قدم می‌نهى که بسیارى از پیامبران و امامان بر آن گذر کرده‌اند». آن‌گاه به معجزه آن‌حضرت، ردپاهایى را مشاهده نمودم، امام(ع) فرمودند: «این جاى پاى آدم(ع) و این‌جا قدمگاه‏ هابیل و این‌جا محل نشستن شیث است». آن‌گاه جاى پاى بقیه پیامبران و اوصیاى آنها را معرفى نمودند ... سپس به دستور آن‌حضرت براى لحظه‌اى دیده بر هم نهادم و چون چشم گشودم دیگر چیزى از آن ردپاها ندیدم.[5]

قدمگاه امام رضا(ع) در نیشابور

امام رضا(ع) در طول سفر مدینه به مرو، در ایران از شهرهایی عبور کردند که شهر نیشابور یکی از آنها بود که شیخ صدوق در سرفصلی به نام «باب دخول الرضا(ع) بنیسابور» به بیان برخی جزئیات این حضور پرداخته‌اند:
« ... حضرت رضا(ع) وقتی داخل نیشابور شد در محله غَربیّ که معروف به لاشاباذ است و در خانه جدّ خدیجه بنت حمدان بن بسنده وارد شده است ...».[6]
شیخ طوسی نیز تصریح می‌کند که روایت معروف «وَ مَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ عَذَابِی»،[7] از سوی امام رضا(ع) را در هنگام ورود آن‌حضرت به نیشابور مطرح می‌کند.
بنابراین، اصل حضور امام رضا(ع) در شهر نیشابور مسلّم و قابل پذیرش است.
اما آنچه جای بحث و بررسی دارد این است که آیا آنچه در فاصله 26 کیلومترى شهر کنونى نیشابور به عنوان قدمگاه على بن موسى الرضا(ع) شهرت یافته است،[8] مستندی دارد یا خیر؟
تا آن‌جا که ما جستجو کردیم، اولین فردی که وجود این قدمگاه را گزارش کرده است، افندی از اندیشمندان قرن یازدهم و دوازدهم می‌باشد. او در گزارشی چنین می‌نگارد:
«و در آخر عمر و نهایت پیرى مولانا از شهر نیشابور بده اسفریس که به قدمگاه امام رضا(ع) مشهور است نقل فرمودى باغى داشت در آن‌جا بسر مى‌برد و با مردم کم اختلاط کردى، روزى جمعى عزیزان به زیارت مولانا رفتند دیدند که در حجره بسته است چندانکه در زدند کسى جواب نداد گمان بردند که مولانا عمداً جواب نمى‌دهد، یکى از آن مردم بسر بام آمد دید که سر به سجده نهاده فرود آمد و درش را بگشود تا عزیزان درآیند، مولانا سر برنمى‌داشت، یکى سر مولانا را از سجده‌گاه برداشت دید که مرغ روح پر فتوحش از قفس تن پرواز کرده، یاران چون باران اشک خونین در فراق آن در دریاى وحدت ریختند، مولانا را بعد از شرایط اسلام در قدمگاه امام معصوم امام رضا علیه التحیة و الدعاء دفن کردند».[9]
بسطامی (م 1306ق) نیز در کتاب «تحفة الرضویة» درباره این مکان می‌نویسد: «هنگامى که حضرت رضا(ع) از نیشابور خارج شد، در راه به چشمه آبى رسید و در کنار آن چشمه سنگى بود، حضرت بر روى آن سنگ ایستاد و به نماز مشغول شد، نقش قدم مبارکش بر آن سنگ ظاهر گشت و الحال آن سنگ را بریده و به دیوار نصب کرده‌اند و بقعه‌اى براى آن ساخته‌اند».[10]
برخی از نویسندگان معاصر ادعا کرده‌اند که بنای قدمگاه به دستور شاه عباس صفوی و با طراحی شیخ بهایی ساخته شده است.[11] اما منبع قابل استنادی برای اثبات این ادعا نیافتیم.
به هر حال؛ ممکن است امام رضا(ع) در آن مکان بر سنگی ایستاده باشد و بعدها اثر پایی به عنوان یک نماد بر روی این سنگ حک شده باشد، نه آن‌که فرورفتن پای امام در سنگ را معجزه و کرامتی برای حضرتشان در نظر بگیریم. مؤیّد این مطلب آن است که در کتاب‌های «عیون اخبار الرضا(ع)» و «امالی شیخ طوسی» و نیز منابعی از این دست، که به بیان تفصیلی حضور امام و کرامات آن‌حضرت در نیشابور پرداخته‌اند، اشاره‌ای به اعجاز فرو رفتن پای امام رضا(ع) نشده است.
شاید درباره فلسفه احداث چنین جایی باید گفت؛ هجرت امام رضا(ع) از مدینه به مرو، زمینه را برای رساندن کرامات به مناطق مختلف فراهم کرد. برای نمونه؛ ماجراى «چشمه کهلان»[12] در نیشابور،[13] ماجرای وارد شدن بر منزل جدّ خدیجه، حَمدان بن بَسَنده در محله «غَربیّ» که معروف به «لاشاباد» است‏،[14] ماجرای نزدیک شدن به محله «حمراء»،[15] ماجراى طبابت امام رضا(ع) در رباط سعد،[16] و کرامات دیگری که از امام(ع) در طول این سفر دیده شده است.
از این‌رو، یکی از دلایل ساختن این مکان‌ها -از جمله قدمگاه امام رضا(ع)- توجه‌دادن مردم به این کرامات و یادبود ورود تاریخی آن امام(ع) به این مناطق و نمادی از حضور مقدسشان باشد.
البته این امکان نیز وجود دارد که برخی با اهداف دنیوی و مادی و با سوء استفاده از اعتقادات مذهبی مردم اقدام به بنای چنین مکان‌هایی نموده باشند، چنانچه برخی اندیشمندان معاصر در مورد جاى پایى که در سنگ درست می‌کنند و نامش را قدمگاه‏ می‌گذارند، می‌گوید: «گویا این سخن را افرادی از پیش خود انتشار داده تا توجه مردم را به آن نقطه جلب کند، و مردم به زیارتش بروند، و نذوراتى و هدایایى براى آن مکان ببرند».[17]

حکم رفتن به قدمگاه

در پایان می‌توان نتیجه گرفت که چون امروزه این قدمگاه به عنوانی نمادی از ورود حضرتشان به خراسان می‌باشد و به این جهت این‌که مؤمنان را به یاد آن‌حضرت می‌اندازد، رفتن به آن‌جا مشکلی نداشته بلکه دارای پاداش است، چنان‌که امام رضا(ع) به‌طور کلی فرمود: «هر کسی در مجلسی بنشیند که امر ما اهل‌بیت در آن احیا می‌شود، قلب او در روزی که قلب‌ها می‌میرند، نمی‌میرد». [18]
توجه به حفظ آثار بر جاى مانده از مسیر امام رضا(ع) در شهرها و مناطقى که به نحوى محل استقرار امام بوده، نشان از علاقه ویژه شیعى در میان مردم است، هر چند ممکن است درباره برخى از این مکان‌ها و ارتباط آنها با امام رضا(ع) خبر درستى در دست نداشته باشیم‏،[19] اما تا مستنداتی از منابع معتبر و کهن یافت نشود، نباید به صورت قطع و یقین، اثر باقیمانده بر روی آن سنگ را اثر پای حضرتشان و نیز معجزه‌ای از ایشان دانست.
ما نیز اگر در آینده به گزارش‌های معتبر دیگری در این مورد برخورد کردیم، آنها را بدین پاسخ خواهیم افزود.

پی نوشت:
[1]. قرشى‏، سید على اکبر، قاموس قرآن‏، ج ‏6، ص 256، تهران، اسلامیه‏، چاپ ششم، 1371ش؛ راغب اصفهانى، حسین بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن، ص 660، دمشق، بیروت، دار العلم، الدار الشامیة، چاپ اول، 1412ق‏.
[2]. رحمن،41.
[3]. دهخدا، لغت نامه، واژه «قدمگاه».
[4]. بقره، 125 و آل عمران، 97.
[5]. خصیبى، حسین بن حمدان‏، الهدایة الکبرى، ص 335 – 336، بیروت، البلاغ‏، 1419ق‏.
[6]. ابن بابویه، محمد بن على‏، عیون أخبار الرضا(ع)، محقق، لاجوردى، مهدى‏، ج ‏2، ص 132، تهران، نشر جهان‏، چاپ اول، 1378ق.
[7]. طوسى، محمد بن الحسن‏، الأمالی، ص 589، قم، دار الثقافة، چاپ اول، 1414ق‏.
[8]‌. عرفان‌منش، جلیل، جغرافیاى تاریخى هجرت امام رضا(ع) از مدینه تا مرو، ص 133، مشهد، بنیاد پژوهشهاى اسلامى آستان قدس رضوى‏، چاپ دوم، 1376ش‏.
[9]. افندى(م 1130ق)، عبدالله بن عیسی‌بیگ‏، ریاض العلماء و حیاض الفضلاء، ج ‏4، ص 425، بیروت، مؤسسة التاریخ العربی‏، چاپ اول، 1431ق.
[10]. فاضل بسطامی، نوروز علی بن محمدباقر، تحفة الرضویة، ص 108، مرکز تحقیقات رایانه‌ای قائمیه اصفهان.
[11]. گرایلی، فریدون، نیشابور شهر فیروزه، ص 349، مشهد، خاوران، 1374ش.
[12]. عیون أخبار الرضا(ع)، ج ‏2، ص 135 – 136.
[13]. بنابر آنچه مورّخان معاصر ذکر کرده‌اند، این چشمه که بعد از آن به حمام رضا(ع) معروف شد همچنان در شهر نیشابور وجود دارد. جغرافیاى تاریخى هجرت امام رضا(ع) از مدینه تا مرو، ص 133.
[14]. عیون أخبار الرضا(ع)، ج ‏2، ص 132.
[15]. همان، ص 136.
[16]. همان، ص 211.
[17]. طباطبایى، سید محمد حسین‏، المیزان فى تفسیر القرآن‏، ج 5، ص 321، قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ پنجم، 1417ق‏.
[18] ابن بابویه، محمد بن على‏، الأمالی، ص 73، بیروت، اعلمى، ‏چاپ پنجم، 1400ق.
[19]. جعفریان، رسول، حیات فکرى و سیاسى ائمه، ص 463، قم، انصاریان‏، چاپ ششم‏، 1381ش.

منبع : اسلام کوئست

وقتی قلبتان دیگر برای کارتان نمی‌تپد!

مزایا و معایب حضور تلفن همراه در زندگی افراد جامعه

«قیامت باوران» تا روز مرگ در حال اصلاح عمل و اخلاق خود هستند

محقق، مفسر و پژوهشگر قرآنی گفت: کسی که قیامت را باور دارد، تا روز مرگ در حال اصلاح خودش، فکرش، عملش و اخلاقش است؛ قیامت حقیقت است و خداوند در 114 کتاب و توسط 124 هزار پیغمبر و 12 امام، خبر آن را داده است.

حجت‌الاسلام استاد حسین انصاریان، محقق، مفسر و پژوهشگر قرآنی در ادامه مجالس سخنرانی‌های خود، در دهه سوم ماه صفر به سخنرانی در حسینیه نیاوران تهران پرداخته است. بخشی از مهمترین سخنان این استاد فرزانه را در ادامه می‌خوانیم؛

مشکل اکثر مردم طول تاریخ در باور کردن قیامت است، اکثر مردم می‌دیدند امت‌ها، ملت‌ها به‌صورت طبیعی، با بلاها از جمله زلزله، طوفان و صاعقه‌های آسمانی می‌میرند، بعد از مدتی بدنشان می‌پوسد و به خاک تبدیل می‌شود و هیچ اثری از آن بدن باقی نمی‌ماند. وقتی سفیران الهی به آنها می‌گفتند که پروردگار عالم این خاک‌های مُردگان را یک‌روزی به نام روز قیامت، محشر و حساب زنده می‌کند، باورکردنش برای آنها بسیار سخت بود. مردم در زمان رسول خدا هم این بیماری عدم باور‌کردن قیامت را با توجه به خاک‌شدن مردگان داشتند؛ بسیار تعجب می‌کردند که پیغمبر یا انبیای گذشته که می‌گفتند این بدن‌های پوسیده خاک‌شده زنده می‌شود، چطور زنده می‌شود!؟ مگر می‌شود که این خاک دومرتبه به‌صورت یک انسان کامل، جامع، به چنین بدنی که اکنون داریم، برگردد!؟

خداوند دلیل زنده‌شدن مردگان را از خود مردم به مردم ارائه کرد

یکی از دلایل مهمی که پروردگار عالم بر وقوع زنده‌شدن مردگان برای باورکردن مردم ارائه داد، از وجود خود مردم بود؛ سه آیه پایانی سوره مبارکه یس زنده‌کردن مُرده برای پروردگار عالم در قیامت را مورد اشاره قرار می دهد، نه ‌اینکه کار بسیار آسانی است بلکه کاری تکراری است.

خداوند در قیامت میلیاردها نفر را زنده می‌کند و بار اول او نیست که انسان تعجب کند و شگفت‌زده شود و سؤال کند که مگر چنین اتفاقی ممکن است؟ مگر در قدرت کسی است که خاک نرمِ قبر را به یک انسان زندهٔ آراسته تبدیل کند؟ پروردگار در این سه آیه می‌فرماید: این که خیلی از آن تعجب کرده‌اید و تعجب‌ شما هم کاملاً بی‌جاست، کار اول من نیست و من یکبار از خاک مُرده کره زمین، آن‌هم منزل‌به‌منزل و به‌تدریج، شما را به‌صورت یک موجود زنده ساختم. من که شما را بار اول انسان زنده از خاک مرده بیرون آوردم، برای بار دوم هم این کار را می‌کنم؛ اما فرق آن، این است که وقتی می‌خواستم شما را بار اول بسازم، منزل‌به‌منزل ساختم و در قیامت ناگهان می‌سازم؛ یعنی بدون به‌کارگرفتن زمان و مدت، فقط با یک دمیدن.  

کل انسان‌ها از جمله بی‌دین، با دین، لائیک، غیرلائیک، شرقی، غربی، آگاه هستند؛ «أَوَلَمْ یَرَ الْإِنسَانُ»، کسی نیست که نداند و همه می‌دانند «أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِنْ نُطْفَةٍ»، که ما آنها را از یک آبِ گندیده بدبوی روان آفریده‌ایم که قبل از این حالت نطفه، خاک روی زمین بود و این خاک مرده علف، نباتات، میوه‌جات و سبزیجات را رویاند، حیوانات مثل گاو و گوسفند و بز از این خاک آفریده شدند.

سپس یک زن و مرد آمدند و با هم ازدواج کردند، محصول این خاک مُرده را که گیاه و میوه و گوشت بود، خوردند «بین اَلصُّلْبِ وَ اَلتَّرٰائِبِ»، ما مقداری از این مادهٔ غذایی را به نطفهٔ مرد تبدیل کردیم که خارجی‌ها اسم آن را «اسپرم» گذاشته‌اند و یک مقداری را به نطفهٔ زن تبدیل کردیم که خارجی‌ها اسم آن را «اوول» گذاشته‌اند. پانزده قرن قبل هم اسم آن را قرآن مجید در اولین سورهٔ نازل‌شده «علق» گذاشته است. خاک علق شد و علق کم‌کم گوشت شد، استخوان بر این گوشت و گوشت بر این استخوان رویید؛ بعد از چندماه، من آن خاک را در تاریک‌خانهٔ رحم به یک موجود زندهٔ ذی‌شعور به‌نام جنین تبدیل کردم؛ آنها را از آن تاریک‌خانه به دنیا آوردم و زنان و مردان شدند.

پروردگار عالم در چند آیه بیان کرده که نطفه از خاک به وجود آمده است، انسانی که می‌داند من او را از نطفه آفریده‌ام، نزد پیغمبر من بحث، مباحثه، ستیز و جدال می‌کند، زنده شدن مُردگان در قیامت را باور نمی‌کند و با مسخره از پیامبر خداوند سؤال می‌کند، دستش را باز می‌کند و استخوان پوسیده یک قبری را آورده و بین مُشت خودش فشار می‌دهد و این استخوان پوسیده مثل یک خاکستر نرم از دستش می‌ریزد، به پیغمبر می‌گوید: «قٰالَ مَنْ یحْی اَلْعِظٰامَ وَ هِی رَمِیمٌ»﴿یس، 78﴾، این استخوان پوسیده تبدیل‌شده به خاک نرم و حالت خاکستر را چه‌کسی می‌تواند زنده کند که مدام بلند می‌شوی و سخنرانی می‌کنی که شما بعد از مرگتان در یک روزی به نام قیامت زنده می‌شوید؛ چه‌کسی می‌تواند این را زنده کند!؟  

پروردگار به پیغمبر می‌فرماید: جواب او را بده! «قُلْ یحیی‌ها اَلَّذِی أَنْشَأَهٰا أَوَّلَ مَرَّةٍ»، یکبار که آدمیزاد خاک بود و من او را آفریدم، چه‌کسی می‌تواند این خاک را به‌صورت انسان زنده دربیاورد، بگو همانی که یکبار خاک را به‌صورت خودت خلق کرد. این مساله را که دیگر نمی‌تواند منکر شود!

انسان نطفه بوده و نطفه‌ او از خاک است، خداوند در رحم مادر آن خاک را به‌تدریج یک انسان زنده ساخت، او که یک بار خاک را به انسان تبدیل کرد، برای بار دوم هم می تواند خاک را به انسان تبدیل کند یا به عبارتی مرُدگان که با خاک یکی شدند را زنده کند؛ پروردگار به آفریدن آگاه و داناست و به خلق‌کردن جهل ندارد.

برخی چنان تاریک روح، سنگدل، بدفکر و پَست هستند که در برابر دلیل قرار می‌گیرند

قدرت وجود مقدس خداوند بی‌نهایت و فراگیر به «کل شیء» است، قدرت او زنده‌کردن مرده از خاک نرم فراگیر و راحت است، اما برخی چنان تاریک روح، سنگدل، بدفکر و پَست هستند که در برابر دلیل قرار می‌گیرند و می‌گویند باورمان نمی‌شود و سخت‌ترین دشمنی را با علم می‌کنند؛ این در حالی است که دلیل یک مسئلهٔ علمی، طبیعی، فلسفی، عرفانی و عقلی است و ردکردن دلیل بر این دلیل است که انسان از چهارچوب انسانیت و عقلانیت درآمده و یک موجود پوچ است.

باور قیامت عاری از جبر است؛ هیچ یک از ائمه و پیامبر باورکردن قیامت را به زور به مردم تحمیل نکردند، بسیاری هستند که قیامت را باور نمی‌کنند؛ برای این افراد هر آیه، روایت و سخنی از ائمه بخوانید و دلیل عقلی، فلسفی، طبیعی و عُرفی بیاورید، نمی پذیرند و باور ندارند، قرآن در مورد این افراد می فرماید: این دسته از افراد را «ذرهم» رها کن که آنها هیزم جهنم هستند؛ گوشی ندارند که بشنوند، عقلی ندارند که بفهمند و چشمی ندارند که ببینند.

 «لَهُمْ قُلُوبٌ لاٰ یفْقَهُونَ بِهٰا وَ لَهُمْ أَعْینٌ لاٰ یبْصِرُونَ بِهٰا وَ لَهُمْ آذٰانٌ لاٰ یسْمَعُونَ بِهٰا أُولٰئِک کالْأَنْعٰامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولٰئِک هُمُ اَلْغٰافِلُونَ»﴿الأعراف، 179﴾.

همین افراد جاهل هستند که در حال حاضر در فضای مجازی به ائمه بد می‌گویند، قرآن، دلیل، برهان، عقل و معجزه را رد می‌کنند و وقتی می‌خواهند به روحانیون ناسزا بگویند، همه را یکی می دانند و خوب های این گروه را جدا نمی کنند.

من به شخصه بیست‌ سفر اروپایی و چندین کشور آزاده شده شوروی رفتم، اما نشنیدم که یک جوان، مرد، زن یا یک دانشجو به کشیش، کاردینال، پاپ، هاخام یهودی، آخوند زرتشتی یا آخوند صابئیان که در گوشهٔ عراق هستند، فحش بدهند؛ تنها فحشی که در این دنیا به روحانیت داده می‌شود، از مردم ایران است، آن‌هم به آخوند شیعه! هیچ ملت دیگری به آخوندهای خود فحش نمی‌دهد؛ به مردم ایران هم باید توصیه کرد که اگر هم می خواهید فحش بدهید به بدکاران این گروه و به کسانی که این لباس را دزدیده‌اند، بگویید؛ هنوز انسان‌های زاهد، عابد، گریه‌کن، دقیق در مال امام و دقیق در زندگی فراوان هستند. 

کسی که قیامت را باور دارد، تا روز مرگ درحال اصلاح خودش، فکرش، عملش و اخلاقش است؛ آگاه باشید که قیامت حقیقت است و خداوند در 114 کتاب و توسط 124 هزار پیغمبر و 12 امام، خبر قیامت را داده است.

منبع : فارس