ورود

ورود به سایت

نام کاربری *
رمز عبور *
به خاطر سپردن من
rezas

rezas

چهارشنبه, 01 شهریور 1402 13:42

«بی‌کیفیتی اینترنت» تایید شد

مجلس در گزارشی اختلال‌ها و محدودیت‌های آنلاین را دلیل نارضایتی شهروندان اعلام کرد

«بی‌کیفیتی اینترنت» تایید شد

کیفیت پایین اینترنت؛ از اصرار مجلس تا انکار وزیر

 

 تاریخ چاپ:
 شماره خبر: ۳۹۹۵۵۹۸
 
دنیای‌اقتصاد- سونیتا سراب‌پور :
 
مجلس با دعوت از وزیر ارتباطات به موضوع کیفیت پایین اینترنت وارد شد و با انتشار گزارشی، مهر تاییدی بر گله‌های شهروندان درباره وضعیت اینترنت کشور زد. طبق این گزارش، کیفیت اینترنت نامطلوب است و اجرای بی‌ضابطه فیلترینگ، باعث افزایش ۶۴درصدی استفاده از فیلترشکن در ایران شده است. هرچند در برابر انتقاد نمایندگان از این وضعیت، وزیر از کیفیت اینترنت دفاع کرد.
«بی‌کیفیتی اینترنت» تایید شد

 برای اولین‌بار بعد از شروع اختلال‌های مداوم و محدودیت‌های شدید اینترنت از اواخر تابستان سال گذشته، مجلس بالاخره در روز گذشته (سی‌ویکم مرداد) وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات را به مجلس فراخواند. درخواست نمایندگان از عیسی زارع‌پور برای حضور در مجلس به‌دلیل قرائت گزارش کمیسیون صنایع و معادن درباره بررسی کیفیت پایین اینترنت و شاخص‌های مرتبط با آن و چالش‌هایی بود که در این زمینه برای شهروندان و کسب‌وکارهای اینترنتی ایجاد شده است.

 طبق این گزارش جایگاه ایران در برخی شاخص‌های بین‌المللی کیفیت اینترنت دو رتبه تنزل داشته است. همچنین در این گزارش تاکید شده که به‌دلیل فیلترینگ بی‌ضابطه بسیاری از سرویس‌های خارجی در کشور، استفاده از فیلترشکن رشد قابل توجهی داشته و همین عامل هم به یکی از دلایل افت شدید کیفیت سرویس اینترنت کاربران تبدیل شده است. این گزارش با استناد به یک نظرسنجی اعلام کرده که ۶۴درصد کاربران ایرانی از فیلترشکن استفاده می‌کنند.

 

از سوی دیگر در این گزارش اعلام شده است که سهم پهنای باند ناشناس (ترافیکی که سیستم فیلترینگ قادر به تشخیص پروتکل آن نیست) در شبکه بین‌الملل از ۵درصد، حالا به ۲۵درصد رسیده است. آماری که نشان از دسترسی کند کاربران به وب‌سایت‌ها، کاهش پهنای باند یا افزایش ترافیک ناشی از مصرف فیلترشکن و همچنین تعدد مراجع تصمیم‌گیر در حوزه نظام پالایش و مدیریت محتوای مجازی دارد. این موارد بخش‌های انتقادی دیگر گزارش کمیسیون صنایع و معادن مجلس از وضعیت اینترنت کشور است.

با این حال در مقابل قرائت این گزارش توسط نمایندگان در صحن علنی مجلس، وزیر ارتباطات مانند دو سال گذشته تمام‌قد از وضعیت توسعه و کیفیت شبکه اینترنت کشور دفاع کرد. عیسی‌زارع‌پور گفت که منابع ورودی اینترنت به کشور متنوع شده است و همچنین بیش از دو برابر نیاز کشور ظرفیت اینترنت فراهم شده؛ موضوعی که به باور او باعث پایداری شبکه شده است. همچنین او در صحن علنی مجلس با نمایش نمودارهایی مدعی شد که تعداد قطعی‌ها و لینک‌های اشباع در دو سال گذشته به‌شدت کاهش یافته است. از سوی دیگر براساس گفته‌های او شاخص‌های کیفیت همچون نوسان تاخیر، سرعت و… در این مدت برخلاف ادعای نمایندگان بهبود یافته است. وزیر ارتباطات در حالی از وضعیت کیفیت اینترنت کشور در مجلس دفاع کرد که در ادامه و در توضیحاتی متناقض گفت که مردم شایسته بهتر از اینها هستند و باز هم کم و کاستی در این زمینه را به گردن گذشته انداخت.

شکست سیاست فیلترینگ

بعد از انتقاد رسانه‌ها از این موضوع که چرا نمایندگان، وزیر ارتباطات را بابت کاهش کیفیت اینترنت و اختلال‌های مداوم روی شبکه مورد سوال قرار نمی‌دهند، مجلس با تهیه گزارشی از سوی کمیسیون صنایع و معادن کشور، به صورت جدی وارد میدان بررسی کیفیت اینترنت کشور شد.

در جلسه علنی روز گذشته مجلس درباره این موضوع، روح‌الله عباسپور، سخنگوی کمیسیون صنایع و معادن ابتدا به قرائت گزارش «بررسی کیفیت اینترنت و شاخص‌های مرتبط آن با رویکرد چالش‌های ایجاد شده برای شهروندان و کسب‌وکارهای اینترنتی» پرداخت. عباسپور با اشاره به هدف‌گذاری لایحه برنامه هفتم توسعه کشور، درباره سهم تولید ناخالص داخلی (GDP) از اقتصاد دیجیتال به‌عنوان یکی از پایه‌های توسعه پایدار کشور که باید از رقم ۸درصد در سال۱۴۰۱ به سهم ۱۵درصد در سال۱۴۰۶ برسد، گفت: «از جمله کاستی‌های مشهودی که می‌توان به آن اشاره کرد، کیفیت دسترسی شهروندان به اینترنت در برخی از شاخص‌های آن به‌عنوان بستر اصلی توسعه دولت الکترونیک و بالطبع اقتصاد دیجیتال است که بعضا موجب نارضایتی مردم و خسارت‌های اقتصادی در حوزه کسب‌وکارها شده است.»

او ادامه داد: «یکی از مهم‌ترین پارامترهای موثر در ایجاد مشکلات فنی در تسهیل دسترسی کاربران به اینترنت، افزایش ترافیک شبکه از طریق استفاده از روش‌ها و نرم افرازهای موسوم به فیلترشکن است که اغلب در قالب باج‌افزار با ایجاد آسیب‌های امنیتی در شبکه به جمع‌آوری اطلاعات مشترکان اقدام می‌کنند.»

عباسپور اعلام کرد که برخی از گزارش‌ها از افزایش آمار استفاده‌کنندگان از فیلترشکن در چندماه اخیر حکایت دارند؛ اما تاکنون گزارش دقیقی برای شفاف‌سازی آمار موجود، ارقام قابل ملاحظه هزینه‌های فیلترشکن و تحمیل آن بر سبد هزینه‌های خانوارها و در نهایت ارائه راهبردهای موثر برای کاهش استفاده از فیلترشکن‌ها توسط مشترکان، از سوی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، ارائه نشده است.

سخنگوی کمیسیون صنایع و معادن، با استناد به گزارش این کمیسیون درباره کیفیت اینترنت اعلام کرد که طبق یک نظرسنجی ۶۴درصد کاربران ایرانی از فیلترشکن استفاده می‌کنند و همچنین سهم پهنای باند ناشناس در شبکه بین‌الملل از ۵درصد حالا به ۲۵درصد رسیده است. این آمار واکنش محمدجواد آذری‌جهرمی، وزیر ارتباطات دولت دوازدهم را هم برانگیخت. او در پستی که روی کانال تلگرامی خود منتشر کرده، گفته است که این آمار نشان‌دهنده شکست در سیاست فیلترینگ است. او در این مورد نوشته است: «این آمار یعنی ناکارآمدی و شکست برای فیلترینگ! این یعنی ناآگاهی حکمران حتی از نوعِ بخش بزرگی از ارتباطات بین‌الملل! یعنی افزایش تهدیدات سایبری علیه منافع ملی! می‌گفتند می‌خواهند با تصویب و اجرای طرح صیانت قدرت حکمرانی سایبری ایران را متحول کرده و افزایش دهند؛ چه افزایشی دادند…»

فیلترینگ توییتر، گوگل‌پلی و یوتیوب موضوعیت ندارد

لطف‌الله سیاهکلی، نماینده قزوین هم با اشاره به گزارش کمیسیون صنایع و معادن درباره وضعیت نامطلوب کیفیت اینترنت تاکید کرد که مردم از وضعیت ارائه اینترنت ناراضی‌اند. همچنین او در صحبت‌های خود بر ضرورت سامان‌دهی استفاده از فیلترشکن‌ها تایید کرد.

او با اشاره به سرعت پایین اینترنت مخصوصا روی اینترنت ثابت گفت: «سرعت دارای اهمیت است؛ ما مدام از ظرفیت‌سازی صحبت می‌کنیم که این موضوع برای بستر موبایل مهم تلقی می‌شود؛ اما برای اماکن اقتصادی، فروشگاه‌ها، منازل و... باید مساله سرعت در نظر گرفته شود. میانگین GDP در دنیا ۱۹درصد است؛ اما در کشور ما ۸درصد است که نشان‌دهنده بی‌توجهی به این موضوع است.»

نماینده مردم قزوین در واقع به آمارهای مربوط به سهم اقتصاد دیجیتال از تولید ناخالص داخلی در جهان پرداخت که طبق آمار منتشرشده از سوی بانک جهانی به بیش از ۱۵درصد رسیده است. از طرفی با استناد به اظهارات وزیر ارتباطات در اسفندماه گذشته، این سهم در ایران برابر ۷/ ۴درصد بوده است. اگرچه کارشناسان همین رقم را هم اغراق‌‌آمیز دانسته و معتقدند سهم اقتصاد دیجیتال کشور از GDP رقم کمتری است.

سیاهکلی در ادامه و با اشاره به فیلترینگ بدون ضابطه در کشور گفت: «در ابتدایی که اینترنت آمد خیلی از سایت‌ها را بستیم و فیلتر کردیم. باید بازنگری صورت گیرد و در حال حاضر فیلتر بعضی از آنها مانند گوگل‌پلی، توییتر و یوتیوب موضوعیت ندارد. برای مثال یوتیوب یک سایت مهارت‌محور است و به نسبت خیلی از سایت‌هایی که الان فیلتر نیستند، پاک‌تر است.» سیاهکلی با اشاره به ضررهای فیلترشکن‌ها و اینکه در این حوزه باید سامان‌دهی رخ دهد، اعلام کرد که وضعیت کیفیت شبکه آن‌قدر باعث نارضایتی مردم شده است که حالا آنها برای این اینترنت بی‌کیفیت، هم پول خرج می‌کنند و هم کسب‌وکارشان بی‌رونق است.

در همین زمینه غلامرضا نوری‌قزلجه، رئیس فراکسیون مستقلین مجلس نیز با اشاره به اظهارات وزیر ارتباطات درباره رشد ظرفیت ارتباطی کشور تاکید کرد که این رشد باید با دنیا مقایسه شود؛ چراکه رشد سایر کشورهای دنیا بسیار بیشتر است.

او نیز با انتقاد از افزایش فیلترینگ و استفاده از فیلترشکن گفت: «در گزارش کمیسیون صنایع و معادن مجلس درباره استفاده ۶۴درصدی مردم از فیلترشکن صحبت شده، اما باید بگویم که برخی از مراکز علمی تا ۹۶درصد هم استفاده از فیلترشکن را گزارش کرده‌اند.» نوری با تاکید بر معایب استفاده از فیلترشکن مانند افزایش هزینه مردم و ایجاد ناامنی در شبکه، از وزارت ارتباطات خواست تا این موضوع را که فیلترینگ چقدر برای مردم و کسب‌وکارها هزینه‌زا است، بررسی کند.

تعدد در مراجع مدیریت فضای مجازی

یکی دیگر از نمایندگان که به وضعیت پایین کیفیت اینترنت و تاثیر منفی استفاده از فیلترشکن روی کیفیت اینترنت انتقاد کرد، عزت‌الله اکبری تالارپشتی، رئیس کمیسیون صنایع و معادن مجلس بود. او با انتقاد از اینکه در حوزه فضای مجازی با تعدد مراجع مواجه هستیم، گفت: «وزیر برای پاسخ‌گویی در مجلس حضور می‌یابد و هفت‌مرجع دیگر نیز داریم که کار مسدودسازی و بازگشایی را انجام می‌دهند و این موضوع باعث آشفتگی در تصمیم‌گیری می‌شود. درحالی‌که در این حوزه دشمن تمرکز کرده و از رئیس جمهوری انتظار داریم این حوزه را مدیریت کند.»

رئیس کمیسیون صنایع و معادن مجلس با اشاره به‌ خصوصی شدن شرکت مخابرات، یادآور شد: «این موضوع به محل نزاع برای وزارت ارتباطات و شرکت مخابرات تبدیل شده است؛ درحالی‌که این دو نهاد دارای ظرفیت‌های زیادی بوده و انتظار می‌رود رئیس‌جمهوری با ورود به این حوزه، مساله را حل کند. با توجه به اینکه وزیر باید به مجلس پاسخگو باشد، ضروری است که اختیاراتی داشته باشد و دولت باید مرز دقیق را مشخص کند.»

بساط فروش فیلترشکن جمع خواهد شد

در مقابل این انتقاد‌های نمایندگان مجلس از توسعه کند زیرساخت‌های شبکه و همچنین ضربه استفاده از فیلترشکن به کیفیت اینترنت و امنیت کاربران، عیسی زارع‌پور، وزیر ارتباطات، اعلام کرد که شاخص‌های توسعه شبکه اینترنت در مدت گذشته رشد قابل توجهی داشته‌اند و میزان اختلال‌ها نیز کاهش پیدا کرده است. همچنین او تاکید کرد که به‌عنوان وزیر ارتباطات آرزو دارد که هیچ ایرانی نیاز به فیلترشکن نداشته باشد و با کمک مجلس می‌توان بساط فیلترشکن فروشی‌ها را جمع کرد.

عیسی زارع‌پور، در واکنش به گزارش کمیسیون صنایع و معادن مجلس درباره کیفیت اینترنت گفت: «در دو سال گذشته اقدامات زیرساختی خوبی برای نوسازی شبکه در چهار لایه دسترسی، تجمیع، شبکه زیرساخت و دروازه‌های اینترنتی انجام شد. در لایه ورودی اینترنت بین‌الملل هم در ۲سال گذشته ورودی‌های اینترنت متنوع شد و بیش از ۲برابر نیاز ظرفیت تامین شد.»

او ادامه داد: «همچنین در لایه زیرساخت نیز با بهره‌گیری از تجهیزات صد درصد ایرانی بیش از ۵۰درصد رشد داشتیم که تا پایان سال به ۲برابر می‌رسد و میزان قطعی‌ها و لینک‌های اشباع کاهش یافت و ترافیک داخلی تقویت شد. همچنین برای ترافیک داخلی بیش از ۳برابر نقاط تبادل ترافیک افزایش یافته است.»

زارع‌پور تاکید کرد که شاخص‌های کیفی رو به بهبود است و این آمارها در مراجع بین‌المللی قابل دسترسی هستند؛ اما با وجود رشد اکثر شاخص‌ها اینکه چرا رضایتمندی از سوی مردم تامین نشده است، باید در بخش دیگری به آن پرداخت. او در این مورد گفت: «مردم ما شایسته بهترین‌ها هستند و می‌پذیریم کار نشده فراوان است، اما چالش‌های پیش روی ما زیاد است و یکی از آنها تعدد مراکز تصمیم‌گیر است که باعث بار در شبکه شده است و ما در تلاشیم به شکل متوازن رشد داشته باشیم.»

زارع‌پور با اشاره به تصمیم‌های اتخاذشده در کارگروه مصادیق مجرمانه توضیح داد: «ما مجری تصمیم‌های این کارگروه هستیم؛ اما پاسخگویی و تبعات تصمیم‌های این کارگروه با ماست و ما معتقدیم تا جایی که ممکن است باید از ابزارهای غیرفنی برای مدیریت شبکه استفاده کرد. موضوع سامان‌دهی فیلترشکن‌ها و مواجهه با سوداگری فیلترینگ نیز از جمله همین موضوعات است که معتقدیم راهکار جمع‌آوری آن صرفا فنی نیست.»

به باور وزیر ارتباطات، مدیریت این موضوع نیازمند یک قانون مشخص است که او آن را به هیات رئیسه مجلس تقدیم می‌کند. او تاکید کرد که می توانند در این زمینه با کمک هم بساط فیلترشکن فروشی‌ها را جمع کنند. زارع‌پور درباره راهکارهای کاهش نیاز مردم به فیلترشکن گفت: «چند اقدام برای این موضوع باید انجام دهیم. اولین کار این است که باید در لیست مصادیق فیلترینگ یک بازنگری جدی انجام دهیم که در گذشته به دلایل غیرامنیتی انجام شده است.»

او ادامه داد: «ما در سال گذشته پس از دستوری که ریاست جمهوری دادند، لیستی متشکل از چند هزار دامنه را در ۱۵سال گذشته که کارگروه تعیین مصادیق راه افتاده است، مورد بازنگری قرار دادیم و معتقدیم هنوز جای تجدیدنظر وجود دارد و آمادگی داریم با مرکز ملی فضای مجازی همکاری کنیم و لیستی را از سرویس‌هایی که حاکمیت ملی را دچار خدشه نمی‌کنند، تهیه کنیم.»

او همچنین در پایان اعلام کرد که افزایش کیفیت خدمات عمومی نیز یکی از راهبردهایی است که امروزه به لطف سکوهای بومی که پذیرای میلیون‌ها کاربر هستند، محقق شده است.

همیشه در لباس دفاع

برای چندمین بار است که حداقل در یک سال گذشته، دفاع وزیر ارتباطات در برابر انتقاد از کیفیت و سرعت اینترنت تکرار می‌شود. برای نمونه بیست‌وهفتم تیر ماه بود که وزیر ارتباطات با حضور در مجلس باز هم با تکیه بر آمار اسپیدتست از وضعیت اینترنت کشور دفاع کرد و با ارائه آمارهایی از راه‌اندازی پروژه فیبرنوری سعی کرد نمایندگان را راضی کند که در حوزه کیفیت و سرعت اینترنت مشکل خاصی وجود ندارد.

همچنین او در برابر گزارش سرشار از داده انجمن تجارت الکترونیک درباره وضعیت بحرانی اینترنت که در اواخر تیر ماه منتشر شد‌ نیز گفته بود که بخش‌هایی از این گزارش درست نیست و آن را غیرمنصفانه ارزیابی کرده بود. سر باز زدن همیشگی وزیر ارتباطات از قبول اختلال‌ها و مشکلات مربوط به کیفیت و سرعت اینترنت و پوشیدن لباس دفاع او از این بخش، در حالی رخ می‌دهد که علاوه بر گلایه کاربران و گزارش‌های اخیر مجلس و انجمن تجارت الکترونیک درباره وضعیت نامطلوب اینترنت، در اوایل تیرماه هم رئیس‌جمهوری در جلسه شورای عالی فضای مجازی، مرکز ملی فضای مجازی و وزارت ارتباطات را مسوول تشکیل کارگروهی کرد تا وضعیت کندی اینترنت در کشور بررسی شود. کارگروهی که با گذشت تقریبا یک ماه از تشکیل آن، هنوز خروجی از تحقیقات و مطالعات آن منتشر نشده است. در نهایت هم اگر عیسی زارع‌پور کمی بخواهد از موضع خود در این زمینه پا پس بکشد و برخی از اختلال‌ها و کاهش کیفیت در شبکه اینترنت کشور را قبول کند، آن را به گردن دولت‌های گذشته می‌اندازد. برای مثال تقریبا سه هفته پیش بود که او در گفت‌وگو با «شفقنا» در برابر گلایه کاربران و کسب‌وکارها درباره اختلال و کندی شبکه اعلام کرده بود: «برخی از مشکلات که در شبکه وجود دارد، مربوط به سال‌های گذشته است بنابراین سال‌ها طول می‌کشد تا این مساله حل شود.» همین اظهارت او حالا باعث شده است تا بسیاری از کارشناسان این سوال را مطرح کنند که با گذشت دو سال از مدیریت زارع‌پور بر وزارت ارتباطات، آیا زمان کافی برای جبران ناکامی‌های گذشته وجود نداشته است؟


غلامرضا نوری قزلجه، رئیس فراکسیون مستقلین مجلس: گزارش مجلس از استفاده ۶۴درصدی مردم از فیلترشکن خبر می‌دهد، اما طبق برخی گزارش‌های منتشرشده از سوی مراکز علمی، این میزان به ۹۶درصد هم می‌رسد.

روح‌الله عباسپور، سخنگوی کمیسیون صنایع و معادن: سهم پهنای باند ناشناس (ترافیکی که سیستم فیلترینگ قادر به تشخیص پروتکل آن نیست) در شبکه بین‌الملل از ۵درصد، به ۲۵درصد رسیده است.

محمدجواد آذری‌جهرمی، وزیر ارتباطات دولت دوازدهم: این آمار نشان‌دهنده شکست در سیاست فیلترینگ است.

عیسی زارع‌پور، وزیر ارتباطات: در لایه ورودی اینترنت بین‌الملل بیش از 2برابر نیاز ظرفیت تامین شد، میزان قطعی‌ها و لینک‌های اشباع کاهش یافته و ترافیک داخلی تقویت شده، برای ترافیک داخلی بیش از 3 برابر نقاط تبادل ترافیک افزایش یافته است و می‌توان با کمک مجلس بساط فیلترشکن فروشی‌ها را جمع کرد.

 

 

 
 

نوسازی مهارتهای اعضای مجموعه ؛ تاکتیک لازم در عصر الگوریتم‌ها

 

 تاریخ چاپ:
 شماره خبر: ۳۹۹۵۱۹۵
 
 
مترجم: محمود مزيناني
منبع: Forbes
 
در حالی که کارفرمایان انرژی خود را صرف جذب استعدادها از طریق برآورده کردن خواسته‌ها و عوامل انگیزشی آنها می‌کنند، باد دیگری درحال وزیدن بر بادبان و جلب‌توجه آنها است. برای پاره‌ای از شرکت‌ها، این تجربه اتفاق افتاده و مراحل روبه‌رو شدن با آن طی شده که باعث بروز مشکلات و اختلال‌های محاسباتی آنها شده است: نوسازی مهارت نیروی کار، برای تطبیق با نیازهای کسب‌و‌کار، چالش بزرگ بعدی رهبران کسب ‌و‌کار است.
 
نوسازی مهارت‌ها؛ تاکتیک لازم در عصر الگوریتم‌ها

 

در نگاه اول، نوسازی مهارت ممکن است غیرضروری به نظر برسد، اما داده‌های مرتبط با آن حیرت‌انگیز است.

 براساس گزارش مجمع جهانی اقتصاد، تا سال ۲۰۲۵ پنجاه‌درصد کل کارکنان، نیازمند نوسازی مهارت هستند و ۴۰درصد از کارگران برای شش ماه و کمتر از آن، باید برنامه‌ای (مرتبط با نوسازی مهارت) را اجرا کنند. مجمع مذکور تخمین می‌زند تا آن سال، نزدیک به ۱۰۰ میلیون شغل پدیدار می‌شود که تلفیقی از انسان، ماشین و الگوریتم هستند.

 

مطابق نظرسنجی سال ۲۰۲۰ مک‌کینزی، ۴۴ درصد شرکت‌هایی که فاقد استعداد (سرمایه) لازم در آینده هستند، اذعان می‌کنند که برای ۵ سال آینده با شکاف مهارتی روبه‌رو خواهند شد و ۴۳ درصد هم وجود این شکاف را گزارش کرده‌اند. به‌بیان دیگر، یا هم اکنون با آن دست به گریبانند، یا در آینده نزدیک با آن مواجه می‌شوند.

موضوعی مسلم است؛ رهبران باید در فکر باشند و تاکتیک لازم برای نوسازی مهارت را تدوین کنند. در ادامه سه حوزه که باید مورد توجه قرار گیرد مطرح می‌شود:

 

۱- تشخیص مهارت‌های حیاتی

شرکت زمانی که این فرآیند دشوار می‌شود اول باید مهارت‌های مورد نیاز جاری و آنهایی را که برای به کارگیری نیروهای آماده‌به‌کار مهم است، شناسایی کند. همزمان که هر سازمان در کسب‌و‌کار خود به مهارت‌های گوناگون نیاز پیدا می‌کند، نیاز به مهارت‌های فن‌آورانه، از قبیل کاربرد‌(Use)، کنترل‌(Control)، پایش(Monitoring)، طراحی و برنامه‌نویسی افزایشی خواهد شد که همزمان با استفاده سایر شرکت‌ها از این مهارت‌ها در آینده نزدیک است. در طول سال‌های آینده، تفکر انتقادی و حل مساله همیشه در صدر فهرست خواهد بود، اما نسبت به سایر مهارت‌ها به شکل مشهودی رشد خواهد کرد.

مهارت‌هایی ‌مانند یادگیری فعال، تاب‌آوری، تحمل استرس و انعطاف‌پذیری به ویژه در مدل‌های دورکاری و کارترکیبی، که در طول دوره همه‌گیری کرونا اهمیت پیدا کردند، ضروری‌تر می‌شوند. همزمان با تکامل «محل‌کار»، مهارت‌های نوظهور ‌مانند تفکر تحلیلی و نوآوری، حل مسائل پیچیده، رهبری و تاثیر اجتماعی، خلاقیت، اصالت‌گرایی‌(اصالت‌خاستگاه) و ابتکار و طراحی فناوری و برنامه‌نویسی پدیدار می‌شود.

 

۲- شناسایی شکاف مهارتی

هر بار که شرکت‌ها «نیاز مهارتی» برای حال یا آینده را تشخیص می‌دهند، اول باید نسبت به ارزیابی نیروی خود برای به‌دست‌آوردن ایده‌های معتبر اقدام کنند. این کار به تعیین حجم و اندازه ضروری در نوسازی و ارتقای مهارت و همچنین اجازه زمان‌بندی برای افزایش دوره (ارزیابی نیاز مهارتی) و پر کردن شکاف‌ها کمک می‌کند. روش‌های زیادی برای تشخیص شکاف مهارتی وجود دارد که برخی از آنها عبارتند از:

 کارگاه‌های مهارت‌سنجی با رهبران تیم‌ها که بینش‌هایی از مجموعه مهارت‌های اعضای تیم خود ارائه می‌دهند.

  نظرسنجی از کارکنان که اطلاعاتی در مورد مهارت‌های آنها گردآوری می‌شود.

  مرور عملکرد کارکنان که عموما شامل مهارت‌ها، قابلیت‌ها و نقاط ضعف و قوت می‌شود.

   بازخورد ۳۶۰ درجه که از مدیران و همکاران در مورد مهارت‌ها و مشاهدات از کارکنان در طول انجام وظایف روزانه گردآوری می‌شوند.

اگرچه این عملیات، فعالیتی درگیرانه می‌تواند باشد، اما شرکت‌ها باید نسبت به سرمایه‌گذاری روی زمان خود متعهد باشند، زیرا تشخیص شکاف‌ها، تفاوت در موفقیت مستمر را رقم می‌زند؛ به ویژه در محیط پرتحول و سریع کنونی کسب‌و‌کارها.

 

۳- استفاده از رویکرد سه‌جانبه

سه استراتژی در مدیریت استعدادهای شرکت وجود دارد که شرکت‌ها می‌توانند جهت مطمئن شدن از قرار گرفتن افراد مناسب، با توانایی‌های مناسب، در نقش‌های مناسب، برای موفقیت بلندمدت استفاده کنند که عبارتند از: جانمایی مجدد، نوسازی مهارت و مهارت‌افزایی. جانمایی دوباره، درمورد کارکنانی اجرا می‌شود که نقش آنها در حال حذف شدن است اما آنها مهارت لازم برای ایفای نقش در پست‌های دیگر را دارند.

نوسازی مهارتی اشاره به یادگیری مهارت‌های متفاوت برای نقشی در حال تحول یا پست جدید دارد. مهارت‌افزایی در مورد کارکنانی به مورد اجرا گذاشته می‌شود که قرار است سطح بالاتری از شایستگی در یک مهارت، برای عملکرد در نقش فعلی، داشته باشند. البته این راهبردها نسبت به یکدیگر هم‌پوشانی هم دارند و می‌توانند برای یک موقعیت، به شکل بهینه، ترکیب شوند.

 اگر بعد از اجرای این راهبردها، شکاف مهارتی رفع نشد، منطقی‌ترین تصمیم، استخدام بر مبنای مهارت است. رهبران سازمانی قبل از اجرای هر رویکرد جهت تامین مجموعه مهارت‌های مورد نیاز و موثر کسب‌و‌کار فعلی، باید در تعامل نزدیک با مدیران اجرایی برای هم‌راستایی هدف نهایی (Objective) و هدف‌های کوتاه‌مدت کسب‌و‌کار (Goal) باشند.

اکنون زمان آن است که رهبران کسب‌و‌کار، نیروی خود را برای آینده با درک مهارت‌های مورد نیاز ضروری آماده کنند.

 
 
 
 
 
کوچینگ خلاقانه/بخش بیست‌وپنجم

عضو جسور تیم، بی‌‌‌ادب به‌نظر می‌‌‌رسد!؟

 

 تاریخ چاپ:
 شماره خبر: ۳۹۹۵۱۹۴
 
نويسندگان: پيتر برگمن، هاوي ژاكوبسن
مترجم: مريم رضايي
منبع: كتاب مي‌تواني ديگران را تغيير دهي
 
 
در بخش قبل، ‌‌‌ دو پرسش از سه پرسش اصلی مرحله فرصت را بررسی کردیم و در این بخش به پرسش سوم می‌‌‌پردازیم: «چطور می‌توانید از مشکل استفاده کنید تا به دستاورد نیروبخش خود برسید؟»
 

- دارا: خب،  تا به حال در مورد اینکه رامونا چطور خودش را وسط می‌‌‌اندازد،  رفتارش چقدر مشکل‌‌‌ساز است،  و اینکه چقدر شما از این موضوع ناامید و آزرده هستید،  صحبت کردیم. اینها را به وضوح فهمیدم. اما مثل اینکه چیزهایی هم هست که او در آنها نقش مفیدی داشته است. حالا می‌‌‌خواهم از تو یک سوال متفاوت بپرسم و دوست دارم قبل از اینکه جوابم را بدهی،  چند لحظه خوب به آن فکر کنی. آماده‌‌‌ای؟

- بن: بله

 

- دارا: در رفتار بد رامونا چه چیزهای خوبی می‌‌‌بینی؟ می‌‌‌دانم رفتار او آزاردهنده است و ممکن است گستاخانه به نظر برسد. نمی‌‌‌خواهیم اثر این رفتار بد را دست کم بگیریم،  اما آیا نکته مثبت،  مفید یا حاوی ارزشی برای تیم در او هست؟

- {بن بعد از یک سکوت طولانی}: خب،  فکر می‌‌‌کنم درستش این است که او چیزهایی را می‌‌‌گوید که دیگران نمی‌‌‌گویند. تا مواردی را که غیرقابل بحث هستند،  مطرح کند.

- دارا: یعنی که او جسارت دارد.

- بن: بله،  و حدس می‌‌‌زنم او روابط دوستانه را فدای کاری که می‌‌‌خواهیم به سرانجام برسانیم می‌‌‌کند.

- دارا: می‌توانی یک مثال بیاوری که چطور این کار را انجام می‌‌‌دهد؟

- بن: بله،  قطعا. همه می‌‌‌دانند که داده‌‌‌ها ناقصند،  اما رامونا تنها فردی بود که این موضوع را با صدای بلند مطرح کرد. هیچ‌‌‌کس دیگری چیزی نگفت. چیزی که من فهمیدم این بود که اذعان به این موضوع،  حداقل یک ماه ما را عقب می‌‌‌اندازد. مجبوریم دوباره از اول شروع کنیم و یک شرکت تحقیقات بازار بهتر پیدا کنیم. وقتی همه ما جور دیگری فکر می‌‌‌کردیم،  رامونا حرفش را زد.

-دارا: مثال بسیار خوبی است. انگار که رامونا یک نقش ناراحت‌‌‌کننده،  اما مهمی ایفا می‌‌‌کند. و سکوت بقیه اعضای تیم در واقع مانعی برای رسیدن به عملکرد عالی است،  چون راحت‌‌‌تر این است که مشکل موجود را به روی خود نیاوریم تا مودب،  آرام و بی‌‌‌دردسر به نظر برسیم.

- بن: بله،  اعضای تیم و البته خود من،  ترجیح می‌‌‌دهیم برای هم خوب و مودب باشیم تا اینکه بخواهیم مسائل سخت را مطرح کنیم.

- دارا: این رفتار شما چطور مانع تلاشتان برای به سرانجام رساندن کارتان می‌‌‌شود؟

- بن: خب،  به طور جدی مدیریت ریسک را تضعیف می‌‌‌کند. نمی‌توانیم برای چیزی که تمایل نداریم اذعانش کنیم و در موردش بحث کنیم،  آماده باشیم.

- دارا: چیز دیگری هم هست؟

- بن: فکر می‌‌‌کنیم این‌طوری بهترین ایده‌‌‌ها را از دست می‌‌‌دهیم. اولین ایده‌‌‌ای که یک نفر مطرح می‌‌‌کند را می‌‌‌پذیریم و دنبالش را می‌‌‌گیریم و می‌‌‌گوییم خیلی خوب است و فقط از آن تعریف می‌‌‌کنیم. انگار پرس‌‌‌وجو کردن برای ایده‌‌‌های دیگر،  بی‌‌‌ادبانه به نظر می‌‌‌رسد.

- دارا: فهمیدم. چیزی که می‌‌‌شنوم این است که حتی اگر فعلا مساله رامونا را کنار بگذاریم،  چیزهای دیگری هم هست که مانع ارتقای عملکرد تیم شما می‌‌‌شود. درست است؟

- بن: بله،  قطعا.

- دارا: می‌توانی آنها را فهرست‌‌‌وار بگویی؟

- بن: همان‌‌‌طور که گفتم،  ما مودب بودن را به صداقت داشتن ترجیح می‌‌‌دهیم. دوست نداریم به خاطر یک فکر بهتر یا کم کردن ریسک،  بینمان درگیری پیش بیاید.

- دارا: و دیگر؟

- بن: این مهم‌ترینشان است.

- دارا: پس چیزی که فهمیدم این است: حتی اگر رویکرد تهاجمی رامونا،  جلوی ایده‌‌‌های خوب دیگران را بگیرد،  باز هم کنار گذاشتن او از تیم،  روش خوبی برای ارتقای عملکرد تیم نیست،  چون کس دیگری نمی‌‌‌خواهد نظرش را بگوید و تفکر گروهی را به چالش بکشد. درست فکر می‌‌‌کنم؟

- بن: بله،  کنار گذاشتن او ممکن است شرایط را بدتر کند. او کیفیتی از شجاعت و جسارت را دارد که تیم ما - و همچنان خود من - واقعا نیاز دارد.

- دارا: خیلی جالب است. با توجه به این موضوع،  تیمی که بخواهد عملکرد عالی داشته باشد،  چه شکلی است؟

- بن: باید به اندازه من حساس و به اندازه رامونا شجاع باشد.

- دارا: به اندازه تو حساس و به اندازه رامونا شجاع. قانع‌‌‌کننده است. و می‌توانم هیجان تو را حس کنم. حساس بودن و شجاع بودن به طور همزمان؟

- بن: کم و بیش. اگر رامونا بتواند یاد بگیرد که نظرش را بدون آزرده کردن بقیه ما ابراز کند،  و بقیه ما بتوانیم یاد بگیریم که صادقانه حرف بزنیم و مسائل مهم را مطرح کنیم،  واقعا به یک جایی می‌‌‌رسیم.

- دارا: بنابراین،  در حالی که رامونا خودش بخشی از مشکل است...

- بن: بخشی کلیدی از راه‌حل را در دست دارد.

- دارا: بنابراین،  می‌توانم آنچه را که تا به حال در موردش صحبت کردیم،  تغییر شکل دهم؟

- بن: بله،  لطفا.

- دارا: برای داشتن یک تیم با عملکرد عالی،  باید فرهنگی ایجاد کنید که همه،  واقعیت خودشان را با دقت و حساسیت بیان کنند و به حرف زدن،  گوش دادن و پذیرا بودن در برابر واقعیت‌‌‌های دشوار به خاطر تیم،  بهترین دستاوردها و رشد و توسعه خودشان،  پایبند باشند،  درست گفتم؟

- بن: بله،  کاملا. حالا واقعا برای درست کردن چنین تیمی هیجان‌‌‌زده‌‌‌ام،  چون همه تکه‌‌‌های آن را دارم. بله،  رامونا بخشی از مشکل ما هست،  اما کل مشکل نیست. من هم بخشی از مشکل هستم - و همین‌‌‌طور بقیه اعضا. و ما با هم راه‌حل را می‌‌‌سازیم. فقط باید بفهمم چطور این تکه‌‌‌ها را به‌‌‌ درستی کنار هم بگذارم.

- دارا: هیجان‌‌‌انگیز است!

- بن: ظاهرا ما دو فرهنگ کاملا متفاوت در تیممان داریم - فرهنگ ما و فرهنگ رامونا. هیچ‌‌‌کدام درست یا غلط نیستند. هر دو برای عملکرد عالی ضروری هستند. حالا چطور آنها را تلفیق کنم؟

در بخش‌‌‌های بعدی دوباره قسمت‌‌‌هایی از این گفت‌‌‌وگو را بازبینی می‌‌‌کنیم تا ببینیم دارا چطور از این سوالات استفاده می‌‌‌کند تا به بن در کشف فرصت پنهانش کمک کند.

 
 
 
 

از کجا بفهمیم دلیل پرهیز از یک کار جدید و ناآشنا، مثبت است یا منفی؟

گام‏‏‌هایی برای خروج از منطقه امن

 

تاریخ چاپ:
شماره خبر:۳۹۹۴۹۲۲
 
 
مترجم: مریم مرادخانی
منبع: HBR 
 
در عرصه کسب و کار، تخصص بسیار ارزشمند است. مثلا از قدیم می‌‌‌گویند که «کار نیکو کردن از پر کردن است»، به این معنی که با تمرین و تلاش می‌توانی بی‌عیب و نقص شوی. و باورهای دیگری مثل این. اما هر طور هم که بخواهید این ضرب‌‌‌المثل‌‌‌ها را تفسیر کنید، نهایتا همه آنها ریشه در «راحت بودن» دارند. وقتی در انجام کاری مهارت دارید، آن کار، آنقدر برایتان راحت می‌شود که دیگر بدون فکر کردن انجامش می‌‌‌دهید. برایتان مثل آب خوردن است. شما راحت هستید. در واقع، بدون زحمت، در «منطقه» هستید. وقتی در کاری مهارت پیدا می‌‌‌کنیم، وارد منطقه امن می‌‌‌شویم. ولی بدی‌‌‌اش این است که آدم‌‌‌ها وقتی چیزی یاد می‌‌‌گیرند که کارهایی را که در آن مهارت ندارند انجام دهند. به‌علاوه، بسیاری از موفقیت‌ها زمانی اتفاق می‌‌‌افتند که از منطقه امنتان خارج می‌‌‌شوید.
 
گام‏‏‌هایی برای خروج از منطقه امن
 

«ضد تخصص»، موضوعی ا‌‌‌ست که «اندی مولینسکی»، استاد حوزه کسب‌و‌کار درباره‌‌‌اش مطالعه کرده. او کتابی هم درباره خروج از منطقه امن نوشته.

او سال ۲۰۱۷ مهمان سارا گرین از مجله کسب‌و‌کار هاروارد بوده و نکاتی درباره استراتژی‌‌‌ها و مزایای خروج از منطقه امن ارائه کرده که به باور این نشریه، هنوز هم کاربرد دارند. بنابراین مجدا آن را منتشر کرده‌‌‌اند. چکیده‌‌‌ای از این گفت‌وگو را با هم می‌‌‌خوانیم.

 

 سارا: از کجا بفهمیم دلیل پرهیز از یک کار جدید و ناآشنا، یا به اصطلاح، «ناراحت»، صرفا این است که اذیت می‌‌‌شویم یا دلیل خوبی برایش وجود دارد؟

اندی: به نظرم ما در این رابطه، خودمان را فریب می‌‌‌دهیم و خودمان را به مسائل روانی گره می‌‌‌زنیم.

 درست است. پدرم همیشه می‌‌‌گوید آدم‌‌‌های باهوش، هوشمندانه‌‌‌ترین بهانه‌‌‌ها را می‌‌‌آورند.

دقیقا. سوالی که دوست دارم از خودم و از کسانی که به آنها در خروج از منطقه امنشان کمک می‌‌‌کنم بپرسم این است که «اگر بتوانید با یک بشکن زدن، استرس انجام کار جدید را از بین ببرید و کاملا حذفش کنید، آیا باز هم از انجام آن می‌‌‌ترسید یا از اینکه قادر به انجام یک کار جدید هستید، هیجان دارید و شاد هستید؟»

مثلا فرض کن من از شبکه‌‌‌سازی و ارتباط با آدم‌‌‌های جدید و ورود به اتاق‌‌‌های شلوغ و پر‌سر و صدا می‌‌‌ترسم. نگرانم که چه باید بگویم؟ اصلا مگر من چه آدم مهمی هستم که اینجا باشم؟ و واقعا استرس دارم. اگر امکانش باشد که این استرس را حذف کنم، آیا باز هم از انجام این کار پرهیز خواهم کرد یا دوست دارم آن را یاد بگیرم؟

این سوال، دست کم به من کمک کرده که مرز بین این دو وضعیت را پیدا کنم:

۱. شرایطی که انجام یک کار جدید، توجیه چندانی برایم ندارد و آنقدرها هم مهم نیست و ۲. شرایطی که اگر از منطقه امنم خارج شوم و به ترسم غلبه کنم، به مهارت‌‌‌هایم اضافه خواهد شد.

 من بارها شنیده‌‌‌ام که آدم‌‌‌ها می‌‌‌گویند شبکه‌‌‌سازی و سخنرانی در جمع برایشان سخت است. دیگر چه چیزهایی هستند که آدم‌‌‌ها از آنها پرهیز می‌کنند؟

من در کتابم با خیلی از آدم‌‌‌ها در حوزه‌‌‌های کاری مختلف صحبت کردم. مثلا از جمله کارهایی که برای مدیران سختند، دادن خبر بد به کارمندها، اخراج کارمندان و تعدیل نیروست. برای پزشکان و پلیس‌ها هم انجام بعضی کارها واقعا سخت است.

مثلا پزشکی که قرار است یک جراحی خیلی سخت را روی یک کودک انجام دهد و حالا باید موضوع را به والدینش بگوید. یا حتی دامداری که محصول خیلی خوبی تولید می‌‌‌کرد اما از فروشش هراس داشت. موقعیت‌‌‌های مختلفی وجود دارند که خارج از منطقه امن ما هستند.

 گاهی هم انجام یک کار، این حس را به ما می‌دهد که از خودمان دور شده‌‌‌ایم و با خودمان می‌گوییم «این کار من نیست». برایمان بگو که این شرایط چطور مانع ما می‌شود؟

این کارها به دلیلی، خارج از منطقه امن ما هستند. ما می‌‌‌گوییم «وای، از انجامش می‌‌‌ترسم» یا «استرس می‌‌‌گیرم». اما چه چیزی واقعا پشت آن است؟

یکی از دلیل‌‌‌ها، این است که حس می‌‌‌کنی با ورود به یک شرایط جدید، از خودت فاصله گرفته‌‌‌ای. حس می‌‌‌کنی کار جدید، مناسب تو نیست. من وقتی دکترای رفتار سازمانی‌‌‌ام را گرفتم، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم تدریس کنم چون رشته ما، حول محور تحقیقات است، نه تدریس.

اولین بار وقتی وارد کلاس شدم که درس بدهم، دانشجوهایی را دیدم که فقط کمی از آنها بزرگ‌تر بودم. حس کردم یک آدم متظاهر و متقلب هستم. و خود واقعی‌‌‌ام نیستم. به من می‌‌‌گفتند پروفسور مولینسکی. و من با خودم می‌‌‌گفتم «چی؟ آهان، با من‌اند». پس یکی از موانع این است.

 یاد سندرم ایمپاستر افتادم که مربوط به زمانی ا‌‌‌ست که حس می‌‌‌کنی از پس یک کار برنمی‌‌‌آیی.

بله دقیقا. این هم چالش دوم است. معمولا ترکیبی از این دو با هم اتفاق می‌‌‌افتند، حس غیر‌واقعی بودن و حس ناتوانی. مثلا حس می‌‌‌کنی در سخنرانی، ناتوانی. برای همین، استرس می‌‌‌گیری و از انجامش پرهیز می‌‌‌کنی. علاوه بر استرس، ممکن است از قضاوت دیگران هم بترسی. پس موضوع، فقط استرس و ترس از ناتوانی نیست. شرمندگی و ترس از اینکه ناتوانی‌‌‌ات مشهود است نیز وجود دارد.

 اما آیا واقعا ربطی به ناتوانی دارد. شما در کتاب از افرادی صحبت کردی که دچار این حس بوده‌اند، مثل ناتالی پورتمن و شریل سندبرگ. اینها که آدم‌‌‌های ناتوان و بی‌‌‌مهارتی نیستند.

من به این افراد اشاره کردم تا قضیه را عادی‌‌‌سازی کنم. وقتی به ناتالی پورتمن نگاه می‌‌‌کنی که در دانشگاه هاروارد راه می‌رود، با خودت تصور می‌‌‌کنی سراپا اعتماد به نفس است چون هم بازیگر توانمندی‌‌‌ است و هم به هاروارد آمده که سخنرانی کند. اما خودش می‌‌‌گفت که حس می‌‌‌کرده «من کی هستم که بیایم اینجا و سخنرانی کنم؟»

 یکی دیگر از چالش‌‌‌ها، ترس از «دوست داشته نشدن» است. مثلا ممکن است فکر کنم اگر مهارت رک‌‌‌گویی و ارائه بازخورد صریح را فرا بگیرم، نه‌تنها سخت است بلکه دیگران هم شاید از من بدشان بیاید. شما چطور با این مشکل مقابله کردی؟

من هر وقت توییتی می‌‌‌گذارم، دچار این حس می‌‌‌شوم. اولین بار وقتی شروع کردم به پست گذاشتن در شبکه‌‌‌های اجتماعی، و نظراتم را مطرح کردم، دچار تمام حس‌‌‌های مزبور شدم. حس غیر‌واقعی بودن، ناتوانی، ترس از قضاوت دیگران و ترس از دوست داشته نشدن.

 چطور با آن مقابله کردی؟

راه‌‌‌های زیادی برای مقابله با این حس‌‌‌ها وجود دارد. یکی از نکات مهم این است که من مجبور بودم «دائما» آن کار سخت را انجام دهم. اگر یک کار سخت را انجام دهی، و دفعه بعد که انجامش می‌دهی، هشت ماه بعد باشد، احتمالا باز هم برایت سخت خواهد بود. یکی دیگر از راه‌‌‌هایم این بود که دلیل انجام آن کار را پیدا می‌‌‌کردم. من به آن می‌‌‌گویم «متقاعدسازی».

مثلا گفتن خبر بد به کارمندها. باید برایش دلیل منطقی پیدا کنی. من بارها نظراتم را در شبکه‌‌‌های اجتماعی پست می‌‌‌کردم. نه برای خودنمایی یا دلایل سطحی. برای پروموت کردن کتابم. یک بار یک نفر به من گفت «تو مولف یک کتابی. چرا باید پنهانش کنی؟» بعدها با خودم گفتم نکات کتابم می‌تواند به خیلی از آدم‌‌‌ها کمک کند.

پس دلیل قانع‌‌‌کننده‌‌‌ای پیدا کردم و خودم را متقاعد کردم. به‌علاوه، وقتی از انجام یک کار هراس داری، می‌توانی آن را به سبک خودت انجام دهی. یا اصطلاحا آن را «سفارشی» کنی. مثلا من برای ارائه نظراتم و کتابم، پست گذاشتن در شبکه‌‌‌های اجتماعی را انتخاب کردم.

 درباره همین سفارشی‌‌‌سازی برایمان بگو.

وقتی از منطقه امنت خارج می‌‌‌شوی، دچار احساس بی‌‌‌قدرتی و بی‌‌‌چارگی هستی. حس می‌کنی هیچ کمکی نداری. اما آدم‌‌‌ها باید بدانند که قدرتشان بیشتر از حد تصورشان است. اگر به این باور برسی، «سفارشی‌‌‌سازی» وارد ماجرا می‌شود.

ما خیلی چیزها را سفارشی‌‌‌سازی می‌‌‌کنیم. یعنی طبق سلیقه خودمان انجامشان می‌‌‌دهیم. مثلا قهوه‌‌‌مان را آن‌طوری که دوست داریم درست می‌‌‌کنیم. ما این قدرت را داریم که کارها را متناسب با رفتار و سلیقه خودمان انجام دهیم. اگر کاری را به شکلی ظریف و زیرکانه انجام دهیم، یا طوری که برایمان معنادار باشد، انجامش نیز برایمان راحت‌‌‌تر خواهد شد. انگار که کمی از روحمان را در آن می‌‌‌دمیم. مثلا اگر از شبکه‌‌‌سازی یا ارتباط گرفتن با آدم‌‌‌ها در همایش‌‌‌ها و رویدادها می‌‌‌ترسی، می‌توانی کلماتی را که در این شرایط به کمکت آمده‌‌‌اند بنویسی یا کت و شلواری را که در آن احساس قدرت می‌‌‌کنی بپوشی. یا اگر از شلوغی و سر و صدای همایش‌‌‌ها می‌‌‌ترسی، می‌توانی یکی از دوستانت را با خودت ببری تا حس کنی تنها نیستی. لازم نیست به او بچسبی. فقط کافی ا‌‌‌ست حس کنی که او آنجا حضور دارد. یا مثلا در ساعات اولیه رویداد به آنجا بروی که جمعیت کم است.

 مثلا من یک کت نارنجی دارم که وقتی آن را می‌‌‌پوشم، همه به من می‌‌‌گویند «چه کت قشنگی!» این می‌تواند خودش شروع‌‌‌کننده گفت‌وگو باشد.

شاگردی داشتم که از شروع مکالمه با آدم‌‌‌ها در مراسم‌‌‌ها می‌‌‌ترسید. برای همین با خودش یک مونوپاد می‌‌‌برد. ناگهان دید که آدم‌‌‌ها از او می‌‌‌خواهند عکس بگیرد و برای فرستادن عکس‌‌‌ها باید آدرس ایمیل‌‌‌شان را می‌‌‌گرفت. یا آدرس حساب کاربری‌‌‌شان در تیک تاک را. همین حرکت ساده، هرچند آنقدرها هم چشمگیر به نظر نمی‌رسد اما توانست به تعاملات منجر شود، که اگر نبود، او به تنهایی توان انجامش را نداشت و احتمالا یک گوشه می‌‌‌ایستاد و نوشیدنی‌‌‌اش را می‌‌‌نوشید.

 یکی دیگر از مواردی که در کتاب به آنها اشاره کرده‌‌‌ای، شفافیت است. می‌توانی مثالی درباره‌اش بزنی؟

حتما. ما وقتی خارج از منطقه امنمان هستیم، معمولا به دلیل استرس زیاد، دچار احساسات افراطی می‌‌‌شویم. روان‌شناسان به این حالت «فاجعه‌‌‌انگاری» می‌‌‌گویند.

در این شرایط، ما معمولا به بدترین سناریوها فکر می‌‌‌کنیم و این در مغزمان تثبیت می‌شود. در نقطه مقابل، ایده‌‌‌آل‌‌‌گرایی است. مثلا در مورد سخنرانی در جمع. با خودمان می‌‌‌گوییم «گند خواهم زد و آبرویم خواهد رفت». آیا این ذهنیت، کمک می‌کند که بخواهی انجامش دهی؟

نقطه مقابلش مربوط به زمانی ا‌‌‌ست که با خودت می‌‌‌گویی «یا انجامش نمی‌‌‌دهم یا اگر بخواهم انجام دهم، باید مثل سخنرانان تد، حرفه‌‌‌ای باشم».

 این هم یک توقع غیرواقع‌‌‌بینانه است. اینجاست که بحث شفافیت مطرح می‌شود. شفافیت یعنی یک زاویه دید منطقی پیدا کنی که چیزی بین این دو نقطه باشد. این کاری ا‌‌‌ست که آدم‌‌‌های موفق می‌کنند.

پس مثلا در مورد سخنرانی در جمع باید بگویی «ممکن است بی‌عیب و نقص نباشم اما از پسش برمی‌‌‌آیم. احتمالا از این تجربه درس خواهم گرفت. دفعه بعد، احتمالا بهتر خواهم بود». یک موضع میانه. این شفافیت، همراه با سفارشی‌‌‌سازی و متقاعدسازی، کمک می‌کند خود را به دل موقعیت‌‌‌های سخت بیندازی.

 در مورد متقاعدسازی، چه سوالاتی می‌توانیم از خودمان بپرسیم؟

متقاعد کردن، یک مساله کاملا شخصی است. برای هر کس متفاوت است.

منابع متقاعدسازی، بسیار متنوعند و این خبر خوبی ا‌‌‌ست. مثلا منبع متقاعدسازی برای بعضی آدم‌‌‌ها «احترام» است. مثلا فرد برای متقاعد کردن خودش به انجام یک کار سخت، از خودش می‌‌‌پرسد «آیا انجام این کار، باعث می‌شود از نظر دیگران، خوب به نظر بیایم؟ آیا احترامشان را جلب خواهم کرد؟»

یکی دیگر از منابع متقاعدسازی، توسعه مهارت‌‌‌هاست. «آیا انجام این کار سخت، به من کمک می‌کند مهارت‌‌‌هایی را که بلد نیستم یاد بگیرم یا مهارت‌‌‌های فعلی را تقویت کنم؟» یکی دیگر، افزایش اعتماد به نفس است.

«آیا یادگیری این رفتار، باعث می‌شود به خودم افتخار کنم؟ آسان نیست اما کمک می‌کند خودم را بیشتر دوست داشته باشم».

برای خیلی از آدم‌‌‌ها، کمک به دیگران، یک منبع متقاعدسازی‌‌‌ است. مثلا «آیا انجام این کار و خارج شدن از منطقه امنم، کمک می‌کند در تحقق یک آرمان یا هدفی که برایم مهم است، نقش داشته باشم؟

آیا تفاوتی در زندگی افراد ایجاد می‌کند؟» البته، هر فرد می‌تواند برای انجام یک کار سخت، چند منبع متقاعدسازی داشته باشد. مثلا ترکیبی از کمک به دیگران و افزایش اعتماد به نفس. وقتی دلیلش را پیدا کردی، می‌توانی از این ابزار قدرتمند برای انجامش استفاده کنی.

 یک مدیر چطور می‌تواند به کارکنانش در تقویت این مهارت، یعنی خروج از منطقه امن کمک کند؟

ابتدا از آنها بخواهید که موانع روان‌شناختی خود را بشناسند. منظورم همان چالش‌‌‌هایی ا‌‌‌ست که در ابتدا به آنها اشاره کردم. آنها ممکن است احساس استرس کنند یا سختشان باشد که فلان کار را انجام دهند.

باید این سوال را پرسید که «چرا؟ دقیقا به چه علت؟» آیا دلیلش دور شدن از خود واقعی ا‌‌‌ست یا ترس از ناتوانی یا قضاوت یا منع اخلاقی یا غیره؟

یکی دیگر از راه‌‌‌ها، نگاه به مساله از زاویه دیگر است که به این منظور می‌توانید از یک منتور یا کوچ کمک بگیرید تا کمک کند بفهمید که کجا، چرا و چگونه دارید از انجام یک کار، پرهیز می‌‌‌کنید.

مثلا ممکن است برای خودتان توجیه بیاورید و بگویید «نیازی نیست انجامش دهم». بسیار مهم است که کارمندها بتوانند با کسی در این‌باره صحبت کنند و منشأ پرهیز خود را پیدا کنند.

و در پایان، ارائه این نکات، «متقاعدسازی، یافتن منشأ، کمک به سفارشی‌‌‌سازی»، در قالب یک چارچوب می‌تواند کمک شایانی به آنها کند. باید به کارمندها تلنگر بزنید، تشویقشان کنید، انگیزه و پاداش دهید تا کار جدید را امتحان کنند چون این هدف نهایی ا‌‌‌ست. وقتی چیزی جدید را امتحان می‌کنی، می‌توانی اکتشافات خارق‌‌‌العاده‌‌‌ای داشته باشی. خواهی فهمید که آنقدرها هم که فکر می‌کردی، بد نبوده.

این اولین چیزی ا‌‌‌ست که بیشتر آدم‌‌‌ها کشف می‌کنند. و مورد دوم اینکه، متوجه خواهی شد که در انجام آن کار، بهتر از چیزی هستی که تصورش را می‌‌‌کردی.

 
دوشنبه, 30 مرداد 1402 09:43

وزارت «هوش‌مصنوعی» می‌آید؟

عزم دو قوه برای سامان‌دهی حوزه هوش مصنوعی جزم شده است

وزارت «هوش‌مصنوعی» می‌آید؟

وزارتخانه مستقل برای یک فناوری توسعه‌نیافته؟

 

تاریخ چاپ:
شماره خبر:۳۹۹۴۹۱۰
 
 
دنیای اقتصاد-هانیه تقی‌زاده : در ادامه تلاش مجلس برای سامان‌دهی حوزه هوش مصنوعی در قالب یک فراکسیون تخصصی، حالا زمزمه‌هایی از احتمال ایجاد یک وزارتخانه مستقل نیز به گوش می‌رسد. این پیشنهاد از سوی چند تن از نمایندگان و فعالان بخش خصوصی مطرح شده و گویا قرار است از سوی مرکز پژوهش‌ها بررسی شود. تمام این تلاش‌ها درحالی است که پیشرفت هوش مصنوعی در کشور هنوز چندان چشمگیر نیست.
 
 
وزارت «هوش‌مصنوعی» می‌آید؟

 

اخبار این روزها در حوزه فناوری حاکی از آن است که گویا توجه سیاستگذاران کشور به هوش مصنوعی و فناوری‌های مرتبط با آن جلب شده است؛ سیاستگذار در پیگیری این مساله به حدی جدی است که در کنار عزم مجلس برای تشکیل فراکسیون هوش مصنوعی، زمزمه‌های دیگری نیز از احتمال تشکیل یک وزارتخانه مستقل در این حوزه به گوش می‌رسد.حالا و با بررسی سابقه‌ای که سیاستگذار در پیگیری طرح صیانت و در ادامه، اعمال محدودیت‌ها در بخش‌های دیگر فناوری، خصوصا اینترنت دارد، این سوال مطرح می‌شود که فعالان این حوزه نسبتا نوظهور، باید نسبت به اراده سیاستگذار برای ورود به این بخش نگران باشند یا آن را اقدامی امیدبخش برای حمایت بیشتر تلقی کنند؟

مجلسی‌ها در فکر یک فراکسیون جدید

طبق نظر مجلس، قرار است رضا تقی‌پور در سمت ریاست فراکسیون هوش مصنوعی و حکمرانی داده‌ها کار قانون‌گذاری و سامان‌دهی این حوزه را پیش ببرد. تقی‌پور از جمله نمایندگانی است که نام وی برای کاربران فضای مجازی بسیار آشناست و در فرآیند تصویب طرح جنجالی موسوم به صیانت به دفعات شنیده شده است. طبق آنچه در اخبار آمده، چهارمین نشست فراکسیون هوش مصنوعی اخیرا با موضوع «مواجهه با هوش مصنوعی» برگزار شده و گویا در کنار اعضای فراکسیون و جمعی از نمایندگان اندیشکده‌ها، پژوهشکده‌ها، از حضور شماری از فعالان بخش خصوصی نیز در این جلسات استفاده شده است. تقی‌پور در بخشی از این جلسه با اشاره به اینکه انتقاداتی نسبت به ورود حاکمیت به بحث قانون‌گذاری این حوزه به گوش می‌رسد، گفته بود: «بعضا دوستان از اینکه ما فقط تلاش برای نوشتن سند در حوزه هوش مصنوعی داریم، انتقاد کردند؛ اما باید به این نکته توجه داشت که معمولا زمانی که پدیده‌های جدیدی به جامعه وارد می‌شود این‌گونه است که تا نهادهای مختلف -به‌ویژه نهادهای دولتی و حاکمیتی- دست به اقدام بزنند، نیازمند به این سندها و چارچوب‌های قانونی و حقوقی‌ هستند تا این حرکت‌ها شروع شود.» وی با اشاره به اینکه اکنون برنامه هفتم توسعه در مرکز توجه است، این برنامه را نقطه مناسبی برای ورود به این حوزه فناورانه دانسته و تاکید کرده بود که پیشنهادهای خروجی این جلسات به تدریج بررسی، بازبینی، تکمیل و در برنامه هفتم توسعه وارد می‌شوند.

 

رئیس فراکسیون هوش مصنوعی و حکمرانی داده‌ها در بخش دیگری از صحبت‌های خود در تاکید بر ضرورت ایجاد چنین فراکسیونی گفته بود: «خیلی مهم است که علاوه بر دولت و جایی که برنامه‌ها را تصویب می‌کند، ساختاری مجزا را به عنوان هسته مرکزی موضوع مشخص کنیم تا راجع به کیفیت برنامه‌ها و شاخص‌های مختلف آن بحث و نظر داشته باشند.» تقی‌پور معتقد است که در واقع طی این هم‌اندیشی‌ها می‌توان نهاد تنظیم‌گر مناسبی نیز برای این برنامه‌ها پیش‌بینی و تعیین کرد.

احتمال تشکیل یک وزارتخانه مستقل

تاکید بر لزوم تشکیل نهادی مستقل، برای رسیدگی به موضوعات مرتبط با فناوری هوش مصنوعی، محدود به مجلس نیست و در کنار آن افراد دیگری در بدنه بخش‌های مختلف حاکمیت نیز از این مورد سخن گفته بودند. در یکی از این موارد، چندی پیش محمد رضوی‌زاده، رئیس پژوهشگاه ارتباطات نیز با بیان اینکه نهادهای زیادی در زمینه هوش مصنوعی تصمیم می‌گیرند و متولی مشخصی وجود ندارد، از پرداختن به بحث قانون‌گذاری هوش مصنوعی در برنامه هفتم توسعه استقبال کرده و تاکید کرده بود که انتظار می‌رود با این فرآیند، نهایتا متولی هوش مصنوعی در کشور مشخص شود.

در همین راستا اخیرا شنیده می‌شود که شماری از نمایندگان مجلس، از تشکیل وزارتخانه‌ای برای هوش مصنوعی صحبت می‌کنند و احتمال عملیاتی شدن این تصمیم قوت گرفته است. یکی از فعالان بخش خصوصی که در جلسات تخصصی برگزار شده توسط فراکسیون هوش مصنوعی مجلس نیز حضور داشته درباره احتمال تشکیل وزارت هوش مصنوعی به «دنیای اقتصاد» می‌گوید: این پیشنهادی است که هم از سوی فعالان بخش خصوصی و هم از سوی چند تن از نمایندگان مجلس مطرح شده و دنبال می‌شود. با این‌حال گویا فعلا متولی اصلی مدیریت این حوزه همچنان شورای عالی فضای مجازی است.

 

در ادامه این تلاش‌ها، روز شنبه نیز محمدمهدی زاهدی، عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس در گفت‌وگویی با «ایرنا»، به بیان جزئیاتی درباره لزوم تشکیل یک نهاد تخصصی برای بر عهده گرفتن مدیریت این حوزه سخن گفته بود و این باعث شد که احتمال تشکیل وزارتخانه هوش مصنوعی تا حدی قوت بگیرد. زاهدی در تشریح حالات مختلفی که می‌توان بحث مدیریت این حوزه را پیش برد، گفته بود: یکی از این حالت‌ها آن است که مرکزی زیرنظر ریاست‌جمهوری تشکیل شود تا این مسوولیت به آن سپرده شود. اما تجارب مدیریتی در کشور نشان داده که مراکز زیرمجموعه ریاست‌جمهوری، مانند مرکز ملی فضای مجازی و افتا، چابکی کافی را برای برعهده گرفتن این مسوولیت ندارند. راهکار دوم سپردن مسوولیت هوش مصنوعی به یک وزارتخانه از میان وزارتخانه‌های موجود است که منطقی‌ترین گزینه می‌تواند وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات باشد. وی معتقد است که چنین حالتی نیز در خوشبینانه‌ترین حالت منتج به ایجاد سازمانی وابسته به آن وزارتخانه نظیر سازمان فناوری اطلاعات خواهد شد که جایگاه لازم را برای تعامل با سایر وزارتخانه‌ها و قوای سه‌گانه نخواهد داشت و مصداق این موضوع، تکالیف مرتبط با دولت الکترونیک است. در همین راستا، زاهدی راهکار سوم را که تشکیل یک وزارتخانه جدید و مستقل است مطرح کرده و افزوده است: «این وزارتخانه با توجه به جایگاه سازمانی که خواهد داشت، مسوولیت هوش مصنوعی کشور را در تمام لایه‌های سیاستگذاری تا اجرا برعهده خواهد گرفت و سایر وزارتخانه‌ها و نهادهای دولتی ملزم به تعامل و همکاری با این وزارتخانه خواهند شد.»

این عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس در تشریح اینکه مطالعات ضروری برای چنین اقدامی در کدام نهاد و به چه شکلی باید انجام شود و پیش‌زمینه تشکیل چنین وزارتخانه‌ای چیست، اظهار کرده است: «به نظر می‌رسد بهترین انتخاب برای انجام چنین کاری، مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی است که نتیجه مطالعات و تحقیقات آن در قالب طرح‌های پیشنهادی به مجلس ارائه می‌شود و ظرفیت تبدیل شدن به قانون را دارد.‌» وی در ادامه افزوده است: «بررسی‌ها نشان می‌دهد که مرکز مذکور طی سال‌های گذشته مطالعات مختلفی را نیز در این حوزه انجام داده است و در حال حاضر آمادگی کامل برای پرداختن به این موضوع را دارد.»

نگران‌کننده یا امیدبخش؟

با تمام اینها و فارغ از آنکه کدام قوه یا نهاد مسوولیت اصلی مدیریت و سامان‌دهی حوزه هوش مصنوعی را در کشور عهده‌دار شو‌د، این سوال مطرح است که اساسا جدیت حاکمیت در تشکیل نهادی مستقل و تخصصی برای رسیدگی به این فناوری نوظهور باید برای فعالان این حوزه امیدبخش باشد یا نگرانی آنها را برانگیزد. در همین راستا، نیما شمسا‌پور، از فعالان بخش خصوصی که در زمینه ارائه خدمات دیجیتال مبتنی بر فناوری هوش مصنوعی مشغول به کار است، در پاسخ به اینکه پیامدهای چنین توجه ویژه‌ای برای آینده هوش مصنوعی کشور مثبت است یا منفی، به «دنیای اقتصاد» می‌گوید: «در همه جای دنیا اینکه دولت‌ها و نهادهای قانون‌گذار نسبت به ترندهای تکنولوژی توجه ویژه نشان دهند هم اثرات مثبت دارد و هم منفی؛ در نتیجه نمی‌توان کاملا صفر و صدی به موضوع نگاه کرد.»

 وی در تشریح اثرات مثبت رویکرد اخیر می‌گوید: «در کل وقتی توجه قانون‌گذاران به یک حوزه جلب می‌شود، توجه بخش‌های زیاد دیگری را نیز به این حوزه جلب می‌کند؛ در نتیجه احتمالا منابع مالی، امکانات و سرمایه‌گذاری‌های بیشتری را جلب این حوزه می‌کند.» وی معتقد است که پیشرفت در زمینه هوش مصنوعی مستلزم ایجاد زیرساخت‌هایی است که در مجموع به سرمایه‌گذاری‌های زیادی نیاز دارند و چنین توجهاتی، مسیر ایجاد این زیرساخت‌ها را هموارتر می‌کند. شمسا‌پور معتقد است که نتیجه مثبت دیگر این توجه می‌تواند باز شدن پای هوش مصنوعی و ابزارهای آن به مبحث پژوهش و بررسی‌ از سوی مدیران ارشد کشور باشد. وی در تشریح این نکته می‌گوید: «بدون شک با ابزارهای موجود، دستیارهای هوش مصنوعی می‌توانند کارآیی به مراتب بیشتری نسبت به دستیارهای انسانی داشته باشند و بهره‌مندی از ظرفیت‌های این فناوری برای جست‌وجوی نمونه‌های مشابهی که در یک مورد خاص در نقاط دیگر دنیا انجام شده، می‌تواند سرعت حصول نتیجه و کیفیت خروجی‌ها را بهبود دهد.» این فعال حوزه فناوری با بیان اینکه اکنون هوش مصنوعی نه تنها در ایران که در کل دنیا در مرکز توجه قرار دارد، به یکی از نکات منفی این توجه‌های مقطعی و گاه‌ افراطی می‌پردازد و می‌گوید: به‌طور‌ کلی در زمان‌هایی که یک فناوری ترند است و مدیریت درستی روی این انتظارات انجام نمی‌شود، اندکی بعد به ناامیدی فعالان و سیاستگذار از این حوزه ختم می‌شود و در نهایت سرمایه‌های روانه شده به این حوزه را فراری می‌دهد.

یکی دیگر از مواردی که در این توجه جدی سیاستگذار به هوش مصنوعی می‌تواند باعث نگرانی فعالان حوزه باشد، احتمال ایجاد موانع قانونی در مسیر توسعه این فناوری است. شمسا‌پور در تشریح این دیدگاه می‌گوید: «حقیقت این است که توسعه هوش مصنوعی جز با دسترسی به مجموعه‌های کلان داده‌ و سرمایه‌گذاری‌های جدی در این حوزه ممکن نیست. تا الان این سرمایه‌گذاری‌ها توسط بخش خصوصی انجام می‌شد اما کمک دولت‌ها در تمام دنیا برای پیشرفت بیشتر چنین مواردی راهگشاست. حالا در مورد کشور ما نیز همین‌طور است. اگر افراد درستی در جایگاه تصمیم‌گیری این حوزه قرار بگیرند، تشکیل چنین نهادهای‌ جدیدی می‌تواند بسیار مفید و امیدبخش باشد. اما اگر بنا باشد رویه‌ای جز این در پیش گرفته شود حتی می‌تواند ضرباتی را نیز به این حوزه وارد کند.»

در مجموع گویا سیاستگذاران کشور، مسیر توسعه بیشتر فناوری‌های مرتبط با هوش مصنوعی را در گرو ایجاد یک نهاد جدید برای نظارت و مدیریت این حوزه می‌بینند و در این مسیر کشورهای دیگری مانند امارات متحده عربی را که یک وزارتخانه تخصصی برای هوش مصنوعی دارد، الگو قرار داده‌اند. این در حالی است که باید در نظر گرفت که با سرمایه‌گذاری‌هایی که امارات یا عربستان در زمینه هوش مصنوعی انجام داده‌اند، میزان پیشرفت آنها در این حوزه با کشور ما تفاوت چشمگیری دارد. حالا با این حساب و با توجه به پیشرفت نه چندان زیاد هوش مصنوعی در کشور و اینکه با وجود وزارت‌ ارتباطات و فناوری اطلاعات، ماهیت چنین وزارتخانه جدیدی می‌تواند به نوعی موازی‌کاری منجر شود و نظارت بر عملکرد آن را مشکل کند، باید دید که این تصمیم در ادامه و از سوی متخصصان تا چه اندازه سنجیده و عملی تلقی خواهد شد. بدون شک و از آنجا که مدت زیادی از مطرح شدن این موضوع از سوی سیاستگذاران نمی‌گذرد، هنوز برای بررسی ابعاد مختلف این اقدام و تبعات احتمالی آن زود است. اما جزئیات فعلی ارائه شده از سوی نمایندگان مجلس حاکی از آن است که فعلا فراکسیون هوش مصنوعی قرار است بر راه‌اندازی پلتفرم و تولید محصولات بومی مبتنی بر هوش مصنوعی و صادرات آنها، تمرکز کند.

 

چوب حراج بر اطلاعات محرمانه کاربران

کاربران ویژه - اجتماعی
 
چوب حراج بر اطلاعات محرمانه کاربران
 

 

روزنامه هفت صبح، نگین باقری| وارد طرح ترافیک می‌شوید، موبایلتان می‌فهمد. سفر بین شهری می‌روید، آن یکی اپلیکیشن خبردار می‌شود. جریمه می‌شوید، یک اپلیکیشن دیگر نوتیفیکیشن می‌دهد. یک شرکت ثبت می‌کنید تا چند روز پیامک اپلیکیشن ثبت شرکت می‌آید.

این همه دسترسی به اطلاعات خصوصی ما از کجا می‌آید؟ پیگیری این سوال ما را به جواب مهمی در روزنامه هفت صبح رساند. به نظر می‌آید که سازمان فناوری اطلاعات سالانه مناقصه‌ای برای فروش اطلاعات کاربران برگزار می‌کند که البته این مناقصه مشخصات و جزئیات خاص خود را دارد.

 

اطلاعات خصوصی ما چگونه به فروش می‌رسد؟
اخیرا به دنبال یک رشته توئیت حساسیت‌ها درباره فروش اطلاعات محرمانه کاربران در تایملاین توئیتر فارسی بالا گرفت. یک کاربر توئیتری اخیرا نوشته بود که پیامکی از برنامه «تاپ» دریافت می‌کند که جریمه شده. با شنیدن این خبر ۵ هزار تومان می‌پردازد تا وارد آن سامانه شود اما بعد از پرداخت این مبلغ و ورود به سامانه شستش خبردار می‌شود که این پیامک و ۵ هزار تومانی که پرداخته فقط یک راه و روش بازاریابی برای افزایش تعداد ورودی کاربران به این سوپراپلیکیشن معروف بوده است.

 

این پول کجا واریز می‌شود؟
ممکن است تصور کنید که خود این کاربر باید فکر اینجا را می‌کرد و به جای اپلیکیشن، از مسیر رسمی خلافی خود را می‌گرفت تا مجبور به پرداخت هزینه بی‌دلیل نمی‌شد اما ماجرا این است که پرداخت خلافی حتی از مسیر رسمی هم رایگان نیست. شما چه وارد اپلیکیشن پلیس شوید، چه از خدمات پلیس به علاوه ۱۰ استفاده کنید و چه از اپلیکیشن‌های غیرحاکمیتی، باید یک هزینه بسیار اندک برای مشاهده میزان جریمه و خلافی خود بپردازید.

مثلا اگر از یک میلیون کاربر تاپ که بیشترین تعداد کاربر را در حوزه فینتک دارد، سالی ۳۰۰ هزار نفر هم بخواهند فقط یک بار با این اپلیکیشن جریمه خودرو بپردازند، سالی یک میلیارد و ۵۶۰ هزار تومان ارزش مادی فقط از همین مسیر خلق می‌شود. ولی این مبلغ به جیب چه کسی می‌رود؟ یک منبع آگاه به هفت صبح می‌گوید که این اطلاعات مستقیما به سکوی دولتی وصل است و پول را مستقیم به حساب آنها واریز می‌کند.

 

ماجرا چیست؟
اینطور که بررسی‌های هفت صبح نشان می‌دهد این اطلاعات به صورت قانونی از نهادهای حاکمیتی مثل پلیس راهور به اپلیکیشن‌ها فروخته می‌شود. چگونه؟ سالانه مناقصه‌ای برگزار می‌شود که در آن فقط شرکت‌هایی که معیارهای لازم را داشته باشند شرکت می‌کنند. آنها در ازای پرداخت یک مبلغ، بخشی از اطلاعات کاربران را می‌خرند که شامل جزئیات نمی‌شود و مستقیما با حفظ محرمانگی می‌تواند از سوی این اپلیکیشن‌ها استفاده شود.

به گفته او این کار با مجوز سازمان امنیت فضای تولید و تبادل اطلاعات (افتا) و تایید شورای‌عالی فضای مجازی انجام می‌شود. این API امنی است که جزئیات آن را خود اپلیکیشن‌ها هم گویا نمی‌بینند و مستقیما به همان سکوی دولتی وصل می‌شود. یعنی پولی هم که کاربران برای اپلیکیشن واریز می‌کنند تا یک اطلاعات دولتی را دریافت کنند، مستقیما به حساب همان سکو واریز می‌شود.

 

مارکتینگ اگر نجنبید، جریمه می‌شوید
نه فقط تاپ بلکه اپلیکیشن‌های زیادی هستند که با اجازه خودتان به اطلاعات شخصی شما دسترسی دارند. چه اطلاعاتی؟ به موقعیت زمانی، به خریدها، فروش‌ها، اطلاعات ثبت‌نام، به موقعیت مکانی و دیگر دیتایی که مستقیما به وزارتخانه‌ها یا سازمان‌های دولتی-حاکمیتی متصل است. برای مثال یکی از کاربران می‌گوید با خروج از شهر، برای او از سامانه‌ای به نام «آیتول» پیام آمده که عوارض بین شهری خود را پرداخت کند.

لحن پیام هم معمولا جوری تنظیم می‌شود که اگر همین الان آستین بالا نزنید باید ۱۰ برابر جریمه آن را بپردازید. این در حالی است که به طور خودکار عوارض بین شهری از حساب بانک مسکن او کم می‌شود و این برنامه نه تنها به اطلاعات شماره پلاک او دسترسی داشته بلکه با یک روش زرد در مارکتینگ مشتری را به سمت خود کشانده است.

چند برنامه‌نویس در توئیتر اینطور تحلیل می‌کنند که خودروهایی که مالکانشان پلاک آن را در یک اپلیکیشن قبلا ثبت کرده‌اند، اطلاعات خود را از سروری که در اختیار دولت و تنظیم‌کننده اصلی است، دریافت می‌کنند. طبق بررسی‌ هفت‌صبح و ادعای منبع آگاه این روزنامه از ابتدا اگر شما پلاک خود را در این اپلیکیشن‌ها ثبت نکرده باشید، پیامکی از هیچ‌کدام ارسال نمی‌شود ولی وقتی در یک برنامه اینترنتی پلاکتان را وارد کنید، ممکن است مثلا به سامانه تهران من وصل شود و اطلاعات ورود و خروج شما به طرح را از طریق اپلیکیشن به شما منتقل کند.

صدا‌های تقلیدی؛ تهدید جدید هوش مصنوعی

 

 

باشگاه خبرنگاران/ مطالعه‌ای در کالج دانشگاهی لندن نشان داده است که بیش از یک چهارم صدا‌های تقلید شده با استفاده از ابزار موسوم به "Deepfake"، موفق شده اند حتی تیزترین و با تمرکزترین شنوندگان را فریب دهند.

به گفته محققان کالج دانشگاهی لندن، بیش از ۵۰۰ نفر که برای تشخیص صدا‌های واقعی از صدا‌های تقلیدی آموزش دیده بودند، توانستند تنها ۷۳ درصد از صدا‌های تقلید شده را در طول مطالعه تشخیص دهند.

این مطالعه با استفاده از دو زبان انگلیسی و چینی انجام شد که در آن درصد‌های به دست آمده برای هر دو زبان مشابه بود؛ اما این تیم تحقیقاتی دریافت که انگلیسی زبانان صدای انسان از صدای جعلی را از طریق ریتم تنفس تشخیص می‌دهند، در حالی که چینی‌ها از طریق ریتم، سرعت و روانی گفتار، موفق به تشخیص شدند.

طبق گزارشات موجود، در برهه اخیر از صدا‌های جعلی برای کلاهبرداری از مردم و گرفتن پول از آن‌ها با معرفی خود به عنوان دوست یا شریک تجاری و درخواست از قربانی برای انتقال پول استفاده می‌شود.

پیشرفت‌های اخیر در فناوری هوش مصنوعی، نگرانی‌هایی را در مورد احتمال وقوع کلاهبرداری‌های گسترده، به ویژه با توانایی برنامه‌های هوش مصنوعی برای تقلید صدا با دقت بالا، افزایش داده است.

گروهی از محققان دانشگاه لندن هشدار داده اند که در نتیجه پیشرفت فناوری، تولید یک کپی تقریبا واقعی از صدای هر شخصی با استفاده از ضبط چند کلمه از صدای او ممکن شده است.

محققان گفتند که نتایج این مطالعه ممکن است به طور صد در صد واقعیت را منعکس نکند، زیرا شرکت کنندگان در مطالعه، حتی آن‌هایی که آموزش ندیده بودند، می‌دانستند که بخشی از یک آزمایش هستند و بنابراین بیشتر بر روی تشخیص صدا‌های تقلیدی تمرکز کردند.

بیشتر تلاش‌ها برای مبارزه با کلاهبرداری از طریق تقلید صدا، در حال حاضر بر استفاده از سیستم‌های هوش مصنوعی برای شناسایی صدا‌های جعلی متمرکز است که در همان سطح عملکرد افراد شرکت‌کننده در آزمایش دانشگاه عمل کرده اند، اما در مقایسه با افرادی که نمی‌دانستند در حال آزمایش هستند، عملکرد بهتری دارند.

محققان تأکید کرده اند که با توجه به پیشرفت چشمگیر در تکنیک‌های تقلید صدا، توسعه ابزار‌های پیشرفته‌تر برای تشخیص این صدا‌های جعلی ضروری است.

(۲۰:۰) ۱۴۰۲/۰۵/۲۳ مهر

اینترنت اشیاء جادو می‌کند یا جاسوسی!

 

مهر/ آیا تا به حال احساس کرده‌اید که یک نفر شما را تماشا می‌کند؟ بر می‌گردید و پشت سرتان هیچ نکته غیر معمولی نمی‌بینید. اما در عصر دیجیتال و با توجه به آنکه فرد در کجا قرار دارد، ممکن است این احتمال چندان دور از ذهن نباشد. در حال حاضر میلیاردها ابزار با حسگرهای مختلف در اطراف افراد وجود دارند. جالب آنکه برخی از آنها جلوی چشمان فرد داخل تلویزیون، یخچال، خودرو و دفتر کار مخفی شده‌اند.

این ابزارها دانشی بسیار زیاد درباره کاربر دارند و بسیاری از آنها اطلاعات را در اینترنت به اشتراک می‌گذارند.

در سال ۲۰۰۷ میلادی به سختی تصور می‌شد انقلابی که اپ‌ها و سرویس‌های موبایل آغاز کرده‌اند به کجا منتهی می‌شود اما این دگرگونی بهایی داشت، بهای سنگین نفوذ به حریم خصوصی و از دست دادن آن. در این انقلاب همانطور که محققان رایانشی که مدیریت داده و حریم خصوصی را پیش بینی کردند، اینترنت به تمام دستگاه‌ها در خانه‌ها، دفاتر کار و شهرها گسترده شده و حریم خصوصی بیش از پیش در معرض خطر گرفته است.

اینترنت اشیا راهی برای تسهیل زندگی یا نفوذ به زندگی خصوصی

دستگاه‌های مختلف کاربر، خانه و خودروها طوری طراحی شده‌اند تا زندگی فرد ساده‌تر شود و فعالیت‌های روزانه به طور اتوماتیک انجام شود. با روشن و خاموش کردن لامپ‌ها هنگام ورود و خروج از اتاق به شما یادآوری می‌شود گوجه فرنگی‌های گوشه یخچالتان کمی دیگر فاسد می‌شود، دمای خانه به دلخواه خود و بر اساس آب و هوا و ترجیح هریک از اعضای خانه شخصی سازی می‌شود.

برای انجام دادن این کارها وسایل خانه باید به اینترنت مرتبط باشند تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و داده‌ها را به اشتراک بگذارند. بدون دسترسی به اینترنت، ترموستات هوشمند خانه می‌تواند داده‌ها درباره فرد را جمع‌آوری کند، اما نمی‌داند پیش بینی وضعیت آب و هوا چیست و این وضعیت به اندازه کافی قدرتمند نیست تا تمام اطلاعات را فرآوری کند و تصمیم بگیرد.

اما مسئله فقط این نیست که وسایل خانه به وسیله اینترنت با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. فروشگاه‌ها و دفاتر کاری و شهرها نیز در حال هوشمندتر شدن هستند و دستگاه‌های هوشمند در این اماکن الزامات خاصی دارند. در حقیقت اینترنت اشیا هم اکنون به طور گسترده در حمل و نقل و لجستیک، کشاورزی و صنعت اتوماسیون به کار می‌رود. در سال ۲۰۱۸ میلادی حدود ۲۲ میلیارد دستگاه متصل به اینترنت در سراسر جهان وجود داشتند و پیش بینی می‌شود این رقم تا ۲۰۳۰ میلادی به ۵۰ میلیارد دستگاه برسد.

اینجا زندگی شما تحت نظر است/ اینترنت اشیا جادو می‌کند یا جاسوسی!

دستگاه‌های هوشمند از ما چه می‌دانند

دستگاه‌های هوشمند طیف وسیعی از اطلاعات کاربران را جمع‌آوری می‌کنند. دوربین‌های امنیتی و دستیارهای هوشمند در حقیقت دوربین و میکروفون‌هایی در خانه افراد هستند و اطلاعات ویدئویی و صوتی درباره حضور و فعالیت‌های کاربر در خانه جمع‌آوری می‌کنند. از سوی دیگر دستگاه‌هایی مانند تلویزیون‌های هوشمند از دوربین و میکروفون‌ها برای جاسوسی از کاربران، لامپ‌های هوشمند برای ردیابی خواب و ضربان قلب، جاروبرقی هوشمند برای شناسایی اشیای موجود در خانه و ایجاد نقشه‌ای از موقعیت مکانی آنها در آنجا استفاده می‌کند.

گاهی اوقات نظارت بر زندگی فرد به عنوان یک ویژگی به عاملی برای بازاریابی و تبلیغات تبدیل می‌شود. مثلاً برخی روترهای وای فای می‌توانند اطلاعات درباره مکان کاربر در خانه فراهم کنند و حتی با دستگاه‌های خانه هماهنگ شوند تا حرکات وی را حس کنند.

تولید کنندگان دستگاه‌ها به طور معمول وعده می‌دهند فقط سیستم‌های تصمیم خودکار هستند و انسان‌ها دیگر نمی‌توانند داده‌ها را رصد کنند. اما همیشه قضیه این‌طور نیست. به عنوان مثال کارمندان آمازون به برخی از محاورات با الکسا (دستیار هوشمند) گوش می‌کردند و آنها را نوشته و تفسیر می‌کردند و سپس به سیستم‌های تصمیم‌گیری خودکار ارائه می‌دادند.

اما حتی محدود کردن دسترسی به داده‌های خصوصی به سیستم‌های تصمیم‌گیری خودکار می‌تواند پیامدهای ناخواسته‌ای داشته باشد. هرگونه اطلاعاتی که در اینترنت به اشتراک گذاشته می‌شود در معرض خطر دسترسی هکرها در هر گوشه دنیا قرار دارد و تعداد کمی از دستگاه‌های متصل به اینترنت ایمن هستند.

این در حالی است که گوشی‌های موبایل نیز به ابزاری برای رصد افراد تبدیل شده‌اند. علاوه بر حسگرهای مختلف مانند مکان‌یاب که در این دستگاه‌ها نصب شده، میکروفون‌ها و دوربین‌های آنها می‌توانند اطلاعات افراد را جمع آوری کنند و با توجه به آنها تبلیغات هدفمند انجام دهند یا این اطلاعات را به همتایان و شرکت‌های ثالث دیگر بفروشند. همچنین الگوریتم‌های نوشته شده برای موبایل‌ها با توجه به اطلاعاتی که از میکروفون، دوربین و حسگرهای مختلف جمع‌آوری می‌شود، محتواهای مختلفی را به کاربر پیشنهاد می‌کند.

هیلی تسوکایاما یکی از فعالان قانونگذاری در بنیاد Electronic Frontier Foundation معتقد است در آمریکا محدودیت‌های اندکی درباره شیوه استفاده شرکت‌ها از داده‌های کاربران وجود دارد و این امر نقطه شروعی برای فعالیت‌های این بنیاد به حساب می‌آید. او از افراد می‌خواهد هنگام خرید کادوهای الکترونیک برای دوستان و خانواده حریم خصوصی را در نظر بگیرید.

او در این‌باره می‌گوید: به اطلاعاتی که جمع‌آوری می‌شود، فکر کنید و اینکه چقدر از اینکه اطلاعات جمع‌آوری شده در شرکت‌های دیگر جریان می‌یابد و آن را به اشتراک می‌گذارند. آنها مجبور نیستند به شما بگویند چه چیزی را و به چه دلیل به اشتراک می‌گذارند.

چنین دستگاه‌هایی ممکن است دستگاه‌های هوشمندی نظیر ردیاب‌های سلامت و ابزارهای محبوب خودشناسی مانند کیت‌های تست دی ان ای باشند.

در همین راستا نشریه گاردین با کمک کارشناسان ریسک‌های امنیتی برخی از این محصولات را فاش کرده است.

ردیابی کاربر با دستگاه رصد خواب آمازون

ابزار Halo Rise متعلق به آمازون یک دستگاه رصد خواب است که با کمک الکسا فعال می‌شود و از فناوری حسگر آرام و بی تماس برای ردیابی حرکات بدن و تنفس جهت محاسبه مراحل خواب استفاده می‌کند. به بیان دیگر این دستگاه می‌داند فرد چه زمان می‌خوابد و چه زمان بیدار است. هالو علاوه بر رصد تحرکات فرد هنگام خوابیدن، محیط وی را رصد و دمای اتاق، رطوبت، توزیع نور و غیره را ارزیابی می‌کند تا کیفیت خواب فرد مشخص شود. این دستگاه سپس به یک اپ متعلق به آمازون به نام هالو متصل می‌شود و امتیازی برای خواب تعیین می‌کند.

هرچند آمازون ادعا می‌کند هیچ دوربین یا میکروفونی در دستگاه نصب نشده، بنابراین ویدئو یا صوت ثبت نمی‌شود اما تمام اطلاعاتی که دستگاه درباره الگوی خواب و محیط کاربر رصد می‌شود به سیستم ابر آمازون فرستاده و پردازش می‌شود. سیاست حریم خصوصی این شرکت حاکی از آن است که کاربران می‌توانند به راحتی داده‌های خود را حذف و ردیابی را متوقف کنند اما اطلاعات آنها با تهیه کنندگان طرف ثالث محتوا به اشتراک گذاشته می‌شود تا به ارتقای کیفیت ابزار هالو کمک کند.

تمام اطلاعاتی که دستگاه درباره الگوی خواب و محیط کاربر رصد می‌شود به سیستم ابر آمازون فرستاده و پردازش و اطلاعات آنها با تهیه کنندگان طرف ثالث محتوا به اشتراک گذاشته می‌شود از سوی دیگر اپ هالو نیز داده‌هایی درباره اینکه کاربر چگونه از اپ و دستگاه استفاده می‌کند از جمله آنکه دستگاه به شارژر متصل شده و اینکه چه تعداد صفحات در یک اپ خاص باز است یا حتی آنکه فرد از یک ویژگی خاص بیشترین استفاده را می‌کند نیز ردیابی می‌کند.در این میان، چون داده‌های فرد به طور سربه سر رمزگذاری نمی‌شود، نیروهای مجری قانون نیز می‌توانند از آن استفاده کنند.

کریس گیلیارد یکی از کارمندان شورای تحقیق علوم اجتماعی در این باره می‌گوید: ارتقای این دستگاه‌ها که بسیاری از آنها ارتباط مشکوکی با بهبود نتایج سلامت افراد دارند، جهانی را ایجاد می‌کنند که در آن هر حرکت و فعالیت بدنی به طور مداوم تحت نظارت خواهد بود. این نوع از جامعه برای هیچ کس البته به غیر از افرادی که فناوری‌های مذکور را می‌فروشند، خوب نیست.

اینجا زندگی شما تحت نظر است/ اینترنت اشیا جادو می‌کند یا جاسوسی!

گوگل نست هاب ابزاری برای درآمدزایی از تبلیغات

تاکنون چند نسل این دستگاه هوشمند خانگی که با کمک صوت فعال می‌شود، به بازار ارائه شده است. این دستگاه مجهز به نمایشگر و دوربین‌هایی است که در تحت برند امنیت خانگی گوگل ساخته شده‌اند و به دستیار هوشمند این شرکت متصل می‌شوند. قابلیت‌های نسل‌های مختلف آن اندکی با دیگری متفاوت است اما در کل شامل عملکرد جستجوی اینترنتی، پخش ویدئوهای یوتیوب، خرید کردن و فعالسازی رصد خانه با دوربین و صوت و حتی خواب فرد است. نسل دوم نست هاب دارای یک حسگر تقریبی است که وجود فرد در نزدیکی خود را حس می‌کند.

در اینجا باید به یک نکته مهم درباره گوگل اشاره کرد که آن هم شیوه درآمدزایی شرکت از تبلیغات است. بنابراین جمع‌آوری اطلاعات درباره فرد بهترین روش برای هدف گرفتن این نوع تبلیغات به حساب می‌آید. علاوه بر آن شرکت سالانه هزاران درخواست از آژانس‌های دولتی دریافت می‌کند زیرا انبوهی از اطلاعات درباره کاربران جمع و نگهداری می‌کند.

هرچند شرکت ادعا می‌کند نست هاب کلیپ‌های صوتی افراد را جمع‌آوری نمی‌کند، اما احتمالاً از روی کلیپ‌ها متنی تهیه می‌شود که برای تبلیغات هدفمند به کار می‌رود. البته یک دکمه فیزیکی برای خاموش کردن میکروفون وجود دارد و می‌توان در صورت تمایل دوربین را خاموش کرد. دوربین‌های دستگاه می‌توانند فعالیت‌های مختلف از ردیابی فرد ناشناس تا گوش دادن به صوت شکستن شیشه یا خرخر فرد را انجام دهند.

این در حالی است که گوگل برای روش‌های جمع‌آوری اطلاعات درباره موضوعات حساسی مانند سقط جنین با انتقادات زیادی روبرو است و کاربر هنگام استفاده باید در نظر داشته باشد با اینکه تاریخچه جستجو و ارتباطات وی جمع آوری و ذخیره می‌شود، مشکلی نداشته باشد.

نگرانی از دسترسی افراد به داده‌های ردیاب‌های سلامتی و ایرتگ اپل

ردیابی‌های سلامتی مانند اپل واچ، فیت بیت (متعلق به گوگل) مشهورترین محصولات این نوع دستگاه‌ها برای فعالیت‌ها و قابلیت‌های رصد سلامت هستند. هرچند ردیابی‌های مکان مانند ایرتگ دستگاه‌های کوچکی هستند که به کلید یا مایملک افراد می‌چسبد. عملکرد این دستگاه‌ها متفاوت است اما در یک دسته جای می‌گیرند زیرا قابلیت‌های مختلف مکان‌یابی دارند.

کارشناسان به طور کلی نگران توانایی افراد دیگر و نیروهای مجری قانون برای دسترسی به موقعیت مکانی کاربر از طریق هر دستگاهی هستند که آنها را ردیابی می‌کند. ردیاب‌های سلامتی و ایرتگ همراه کاربر یا وسایل او حرکت می‌کنند و نقشه‌ای کامل از مکان‌هایی که وی به آنجا رفته را فراهم می‌کنند. البته اپل با استفاده از یک ویژگی به نام «حفاظت پیشرفته داده‌ها برای آی کلود» ایمن سازی اطلاعات را تسهیل کرده است. این ویژگی تمام داده‌ها را در آی کلود ذخیره می‌کند از جمله اطلاعات موقعیت مکانی ساعت، به طور رمزگذاری سر به سر ذخیره می‌شوند.

کارشناسان از مدت‌ها قبل هشدار داده بودند که احتمالاً پلیس از این گجت اپل برای دسترسی به موقعیت‌های کاربر به طور قانونی استفاده خواهد کرد.

ایرتگ‌های اپل نگرانی‌ها درباره کاربرد احتمالی به شیوه‌های خطرناک را افزایش دادند. طبق گزارش‌ها و شکایاتی که اخیراً ثبت شده، مزاحم‌ها یا سارقان ایرتگ را به وسایل افراد عادی چسبانده‌اند تا موقعیت مکانی آنها را ردیابی کنند. با وجود تغییراتی اپل در این دستگاه ایجاد کرده تا مشخص شود آیا ایرتگ متعلق به کاربر در نقطه دیگری وجود دارد یا خیر، یک شکایت جدید حاکی از آن است که تغییرات ایجاد شده ناکافی بوده اند.

اینجا زندگی شما تحت نظر است/ اینترنت اشیا جادو می‌کند یا جاسوسی!

کنترل داده‌های خصوصی کاربران با کیت‌های تست دی ان ای

این کیت‌ها رازهای احتمالی درباره سلامت یا اجداد فرد را مشخص می‌کنند و شرکت‌هایی مانند ۲۳and Me، «فمیلی تری دی ان ای» و «انسستوری دی ان ای» نیز بسیار محبوب هستند اما مشخص نیست اشتراک گذاری نمونه دی ان ای تا چه حد ایمن است.

این شرکت‌ها به طور حتم مقدار زیادی اطلاعات خصوصی درباره افراد را کنترل می‌کنند و احتمال آنکه این اطلاعات با آگهی دهندگان طرف سوم، محققان و حتی نیروهای مجری قانون به اشتراک گذاشته شود زیاد است.

به عنوان مثال «انسستوری» و ۲۳and Me پس از دریافت رضایت از کاربران داده‌ها را به طور ناشناس در اختیار محققان قرار می‌دهند. این شرکت اعلام کرد تمام فروشندگان را برای نقض حریم خصوصی و اقدامات ایمنی از جمله آنکه آیا آنها نسبت به درخواست مجریان قانون پاسخ مثبت می‌دهند یا خیر، بررسی کرده است.

در خصوص برخی دستگاه‌ها مانند اسپیکرهای هوشمند یا دوربین‌ها کاربران می‌توانند آنها را برای حفظ حریم خصوصی خاموش کنند. اما حتی هنگامی که این گزینه فراهم است، قطع ارتباط دستگاه با اینترنت می‌تواند کاربرد آنها را به شدت کاهش دهد. همچنین هنگامی که کاربر در محل کار، فروشگاه یا منطقه هوشمند در شهر حضور دارد به چنین گزینه‌ای دسترسی ندارد، بنابراین همچنان ممکن است فرد به طور ناخواسته در برابر دستگاه‌های هوشمند ضعف داشته باشد.

بنابراین به عنوان یک کاربر اهمیت زیادی وجود دارد که با توجه به بده بستان‌ها بین حریم خصوصی و راحتی هنگام خرید، نصب و استفاده از دستگاه‌های متصل به اینترنت باید آگاهانه تصمیم گرفت. این کار البته همیشه ساده نیست. تحقیقات نشان داده مالکان خانه‌هایی با دستیار هوشمند به طور دقیق درکی از داده‌هایی که دستگاه جمع‌آوری و ذخیره می‌کند و چه کسی به آنها دسترسی دارد، ندارند.

این خانه امن نیست...

در همین راستا طاها سرهنگی پژوهشگر امنیت سایبری - آزمایشگاه امنیت پژوهشگاه ارتباطات و فناوری اطلاعات در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: اینترنت اشیا امکانات جذابی را برای کاربران ایجاد کرده و ورود تجهیزات الکترونیک و تجهیزات سایبری را به زندگی روزمره انسان‌ها تسهیل کرده است و می‌توان گفت این تکنولوژی همانند خانه هوشمند، خودروی هوشمند و کشاورزی هوشمند که زندگی انسان‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد می‌تواند صنعت و کسب و کارها را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

وی افزود: با ورود صنعت گسترده اینترنت اشیا به گستره پهناور و زندگی، اطلاعاتی در این بستر گردش پیدا می‌کند و در اختیار عموم قرار می‌گیرد که می‌تواند برای کاربران خوشایند نباشد به طور مثال اگر خانه هوشمندی در نظر گرفته شود که تمام تجهیزاتش هوشمند باشد این اطلاعات ممکن است از یک ابزار در آشپزخانه‌ای ساده جمع آوری شود، اینکه شما از چه رژیم غذایی می‌توانید استفاده کنید، چه رژیمی بیشتر مدنظرتان است، الگوی مصرف شما چطور است، الگوی نظافت شما چطور است، الگوی پخت و پز شما چه طور است، همه اینها اطلاعاتی هستند که شاید برای کاربران خوشایند نباشد تا در سطح عموم بخواهد منتشر شود.

سرهنگی در ادامه با اشاره به اینکه متأسفانه بیشتر شرکت‌هایی که در حوزه اینترنت اشیا کار می‌کنند اصل اول تجارتشان فروش آن تجهیزات و بستر اتصال کاربران و ایجاد آن اکوسیستم نیست، گفت: این شرکت‌ها توانسته اند بازارهای جدیدی برای خودشان کشف کنند که یکی از پردرآمدترین مارکت‌ها و بازارهایی که برایشان ایجاد شده، بازار سوداگری اطلاعات است که قبلاً تجربه‌اش را در شبکه‌های اجتماعی داشتیم و امروز هوشمند تر شدند.

بیشتر شرکت‌هایی که در حوزه اینترنت اشیا کار می‌کنند اصل اول تجارتشان فروش آن تجهیزات و بستر اتصال کاربران و ایجاد آن اکوسیستم نیست. این شرکت‌ها توانسته اند بازارهای جدیدی برای خودشان کشف کنند که یکی از پردرآمدترین مارکت ها و بازارهایی که برایشان ایجاد شده، بازار سوداگری اطلاعات است وی در ادامه با اشاره به اینکه در حال حاضر ذائقه سنجی کاربران بر اساس کنش‌ها و اقداماتشون در شبکه‌های اجتماعی کافی نیست و به بحث رفتارشناسی ورود پیدا کرده اند افزود: رفتار انسان‌ها را هدف گرفتند و می‌خواهند عادات ورفتارهای آنها را در دنیای واقعی رصد کنند و بعد بر اساس آن بتوانند الگو های بازار یابی و الگوهای مختلف تجارت را تعریف کنند مثلاً شرکتی که یخچال هوشمند می‌سازد با استفاده از این، اطلاعاتی می‌تواند در لحظه رصد کند.

پژوهشگر امنیت سایبری ادامه داد: در چنین فضایی اگر کاربر هوشمندی و آگاهی لازم را نداشته باشد، تبدیل می‌شود به یک هدف بسیار راحت برای سامانه‌های جاسوسی برای اینکه از اطلاعاتش بخواهدسوء استفاده بشود.

وی همچنین گفت: یکی از راه‌های جذاب کسب در آمد برای شرکت‌های تجاری این است که شاید داده را مستقیم و نفر به نفر و کاربر به کاربر نفروشند یا در معرض افشا قرار ندهند ولی بالاخره یک مجموعه‌ای از الگوهای رفتاری را می‌توانند در قالب تحلیل‌هایی، خرید و فروش کنند و در اختیار کمپانی‌های شخص ثالث قرار دهند.

سرهنگی در ادامه در خصوص اینکه شرکت‌ها چه استفاده‌ای از اطلاعات کاربران می‌برند، افزود: بحث رفتاری برای تولید کنندگان تجهیزات مهم است و بستگی دارد در چه صنعتی و چه حوزه‌ای کاربرد داشته باشد مثلاً در حوزه خودرو هوشمند، یک کارخانه تولید کننده خودرو اگر این سامانه را بر روی محصولش مستقر کرده باشد خیلی الگوها را می‌تواند استخراج کند.

وی افزود: دسترسی و گرد آوری این اطلاعات لزوماً منفی نیست بلکه سازنده هم هست مثلاً کارخانه می‌تواند برای بهبود محصولش، فرایند تولیدش و برای اینکه نواقصی که در فرایند تولید هست را پوشش دهد، می‌تواند از آن استفاده کند.

سرهنگی ادامه داد: اطلاعاتی که برای این کمپانی‌ها در صدر اهمیت است، اطلاعاتی است که به ذائقه سنجی و تحلیل رفتار کاربر ارتباط مستقیم دارد و اینها ارزشمندترین اطلاعاتی هستند که کمپانی‌ها به دنبالش هستند که بتوانند بر مبنای این اطلاعات سرویس و خدمت جدیدی را طراحی کنند یا اینکه بتوانند خدمات یا محصولات گذشته خودشان را بهبود بدهند.

وی به نقش دولت‌ها در جلوگیری از هک و جاسوسی سایبری و … اشاره کرد و گفت: بیشتر کشورها متوجه اهمیت این موضوع شده‌اند، کشورهایی که پیش رو هستند یعنی ضریب نفوذ این گونه تجهیزات و ضریب رشد این اکوسیستم‌ها بالا است متوجه اهمیت این مساله شده‌اند و سعی می‌کنند با قانون گذاری و رگولاتوری صحیح درآن حوزه، ریسک بروز مخاطرات امنیتی را برای شهروندانشان کنترل کنند. یعنی این به صورت یک فضای مبهم بدون اصول و قوانین برای شهروندانشان رها نمی‌شود و در کشور ما هم اهمیت این موضوع بسیار زیاد است.

پژوهشگر امنیت سایبری آزمایشگاه امنیت پژوهشگاه ارتباطات و فناوری اطلاعات با اشاره به علاقه جوانان کشور به حوزه سایبر و استفاده از تکنولوژی تصریح کرد: تحلیل الگوی مصرف کاربران ایرانی و علاقه مندی هایشان و تحلیل رفتارشان در فضای سایبر نشان داده که ما یکی از کشورهایی هستیم که علاقه زیادی به نقش آفرینی در فضای سایبری و استفاده کردن از این فرصت‌ها داریم.

وی با بیان اینکه وقتی جامعه‌ای اینقدر علاقه مند است باید فعالیت ناسالم در این فضا را نیز بشناسد، گفت: خیلی از کشورها با قانونگذاری صحیح، ایجاد نهادهای ناظر و همکاری مؤثرتر با این نهادها توانسته اند تا حدودی در کنترل فضای سایبر نقش سازنده داشته باشند و تا حد زیادی این فضا را از رها شدگی و بی قانون شدن نجات دهند. در کشور ما هم راهکار اصلی همین است یعنی نهادهای مربوطه باید قوانین و تعامل مناسب با نهادهای ارائه دهنده و تولید کننده این ابزارها و خدمات تشکیل دهند تا بتواند از کاربر، منافع و حقوقش محافظت کنند.

ورود دولت‌ها به حوزه جمع‌آوری اطلاعات کاربران

 اکنون باتوجه به نفوذ ابزارهای دیجتال در زندگی کاربران، دولت‌های سراسر جهان برای حفظ حریم خصوصی کاربران دست به کار شده‌اند. آنها مشغول وضع قوانینی برای حفاظت از داده‌های شهروندان هستند و از سوی دیگر سعی دارند به افراد اختیار بیشتری درباره شیوه کنترل داده‌هایشان بدهند. برخی نمونه‌های این مورد قانون حفاظت از داده‌های عمومی اتحادیه اروپا (جی دی پی آر) و قانون حمایت از حریم خصوصی مصرف کننده کالیفرنیا (سی سی پی ای) است.

با این وجود هنوز راه زیادی تا تأمین حقیقی امنیت داده‌های کاربران باقی مانده است چرا که از سوی دیگر شرکت‌های بزرگ فناوری مانند گوگل و اپل هر کدام به نوبه خود سعی دارند با استفاده از لابی گری و شیوه‌های مختلف شدت قوانین را کاهش دهند یا آنکه تصویب قوانین را به تعویق بیندازند.

گوگل هشدار داد: حساب‌های غیرفعال از ۱۰ آذر حذف می‌شوند

 

 

زومیت:

گوگل به مالک حساب‌های غیرفعال هشدار داده است که فرآیند حذف این حساب‌ها از دهم آذر شروع می‌شود.
 
گوگل با تأکید بر گفته‌های قبلی‌اش به برخی از کاربران هشدار داده است که حذف حساب‌های غیرفعال را از ۱ دسامبر ۲۰۲۳ (۱۰ آذر ۱۴۰۲) به بعد شروع می‌کند.

گوگل در ایمیلی که برای کاربران جیمیل و سایر سرویس‌هایش ارسال کرده، گفته که هر حسابی که در دو سال اخیر فعالیت خاصی نداشته یا صاحبش در آن لاگین نکرده، ممکن است حذف شود. این ایمیل در حالی ارسال می‌شود که سیاست گوگل در قبال حساب‌های غیرفعال حدوداً سه ماه پیش تغییر کرد.

 

حسابی که طبق شرایط گوگل «غیرفعال» محسوب شود، پس از حذف شدن، تمامی دسترسی‌ها و محتواهایش را از دست می‌دهد. بنابراین اگر حساب‌تان را در دو سال اخیر استفاده نکرده‌اید، باید با جیمیل، داکس، درایو، میت، یوتیوب، گوگل فوتوز و حتی سرویس تقویم گوگل خداحافظی کنید.

بر اساس بیانیه‌ مطبوعاتی گوگل، حساب‌های غیرفعال در برخی شرایط خاص از خطر حذف‌شدن می‌گریزند. صرفاً در شرایطی حساب شما حذف می‌شود که در دو سال اخیر هیچ استفاده‌ای از آن نکرده باشید. حتی اگر حساب شما غیرفعال باشد، گوگل هشت ماه زودتر چندین بار به ایمیل ریکاوری شما پیام می‌فرستد و اگر هیچ جوابی ندهید، فرآیند حذف را شروع می‌کند.

برای جلوگیری از حذف حساب‌ قدیمی، یا باید در آن لاگین کنید یا سراغ استفاده از یکی از سرویس‌های گوگل بروید. برای نمونه می‌توانید در جیمیل برای بقیه ایمیل ارسال کنید، وارد حساب گوگل درایو شوید، ویدیوی یوتیوب تماشا کنید، تصویری در گوگل فوتوز به‌اشتراک بگذارید، اپلیکیشن در گوگل پلی دانلود کنید، در موتور گوگل جست‌و‌جو انجام دهید یا ازطریق حساب گوگل وارد اپلیکیشن یا سرویسی متفرقه شوید.

گوگل می‌گوید حساب‌هایی که کانال یوتیوب دارند و ویدیو منتشر کرده‌اند یا برای بقیه کامنت گذاشته‌اند، حذف نمی‌شوند. این گفته برای حساب‌هایی که در گوگل پلی شارژ دلاری دارند نیز صدق می‌کند. همچنین حسابی که ازطریق آن، اپلیکیشن در گوگل پلی منتشر شده باشد نیز حذف نمی‌شود.

سیاست‌های جدید گوگل صرفاً برای حساب‌های شخصی اعمال می‌شود. حساب‌های مورداستفاده‌ی سازمان‌ها و دانشگاه‌ها حذف نخواهند شد.

گوگل به مسائل امنیتی به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین عوامل قانون جدیدش اشاره کرده است. این شرکت همواره تلاش می‌کند از پیام‌های اسپم، فیشینگ و سرقت حساب‌ها جلوگیری کند. حساب‌های قدیمی و غیرفعال، بیشتر از بقیه‌ی حساب‌ها در خطر هستند.

 

 
عصر هوش مصنوعی/قسمت سوم

انسان و فرآیندهای سه‌‌‌گانه آینده

 

 تاریخ چاپ:
 شماره خبر: ۳۹۹۲۹۶۵
 
مترجم: سید‌حسین علوی لنگرودی
منبع: کتاب The age of AI: and our human future  
 
 
پیشرفت و تعالی هوش مصنوعی امری گریزناپذیر و هم از نظر تاریخی و هم فلسفی بی‌‌‌سابقه و چشمگیر بوده است، به‌‌‌طوری‌‌‌ که در آینده‌‌‌ای بسیار نزدیک کاربردهای جدید و متنوعی برای هوش مصنوعی ایجاد خواهد شد که تصورش در حال حاضر شاید عجیب و دشوار باشد. در واقع، انسان‌‌‌ها در حال ایجاد و گسترش شکل‌‌‌هایی از تفکر و منطق هستند که توسعه و ترکیب آنها می‌‌‌تواند بسیار فراتر از آن چیزی باشد که مدنظر بشر است. به همین دلیل هم هست که هوش مصنوعی توانسته به سطوح عملکردی در حد انسان و گاه در حد اَبرانسان دست یابد؛ هرچند که گاه اتفاق افتاده که اشتباهات بچه‌‌‌گانه‌‌‌ای از هوش مصنوعی سر می‌‌‌زند که عجیب و خنده‌‌‌دار به نظر می‌‌‌رسند. دلیل این تفاوت عمیق در این واقعیت نهفته است که مسیر رشد و پیشرفت هوش مصنوعی، یک مسیر واحد و یکسان نیست و این تکنولوژی در حال حرکت شتابان در مسیرهای مختلفی است که انسان برای آن در نظر گرفته است.
 

در این میان، پرسش‌‌‌های کلیدی و مهمی هستند که ما انسان‌‌‌ها در زمان برنامه‌‌‌ریزی برای توسعه هوش مصنوعی باید از خود بپرسیم؛ از جمله اینکه تکامل هوش مصنوعی چه تأثیری بر نگرش‌‌‌ها، تعاملات و شناخت انسان‌‌‌ها خواهد داشت؟ و اینکه تأثیر هوش مصنوعی بر فرهنگ ما، انسانیت و تاریخ چه خواهد بود؟

از ابتدای هزاره سوم، ذهن ما انسان‌‌‌ها مشغول جست‌‌‌وجو و کاوش در واقعیت‌‌‌ها و دانشی شده که قصد دارد قدرت استدلال و عقل بشر را برای حل مسائلی به کار بگیرد که نتایج و دستاوردهای چشمگیرتری را به دنبال داشته باشد. این جست‌‌‌وجوگری در هزاره‌‌‌های گذشته و در قالب پرسش‌‌‌های دیگری نیز جریان داشته؛ از جمله پرسش‌‌‌هایی درباره تغییر فصل‌‌‌ها، حرکت سیارات و شیوع بیماری‌‌‌ها که یافتن پاسخ‌‌‌های درست برای آنها تأثیر بسزایی در پیشرفت علم و دانش بشر اولیه داشته است. بعدها نیز این پرسش‌‌‌ها ابعاد جدی‌‌‌تر و جدیدتری به خود گرفت؛ از جمله چگونگی طراحی تقویم‌‌‌های دقیق، روش‌‌‌های جدید مسافرت، جابه‌‌‌جایی و ساخت واکسن‌‌‌های جدید. به‌‌‌طور کلی، پاسخ‌‌‌های داده ‌‌‌شده به این پرسش‌‌‌ها بود که باعث شد انسان به اعتماد به ‌‌‌نفس بیشتری دست‌‌‌ یافته و توانایی‌‌‌ها و قابلیت‌‌‌های خود را ارتقا بخشد و با قدرت بیشتری به مصاف چالش‌‌‌های پیش روی خود برود.

 

با این ‌‌‌همه، پیشرفت‌‌‌های سریع و شگفت‌‌‌انگیز هوش مصنوعی خیلی‌‌‌ها را به اندیشه فرو برده که آیا شکل دیگری از استدلال و تعقل وجود دارد که انسان نتوانسته باشد به آن دست یابد؟ یا اینکه از حوزه قدرت بشری خارج باشد و آیا واقعیت‌‌‌هایی وجود دارند که ما انسان‌‌‌ها از درک آنها عاجز باشیم؟ چنین سوالاتی هنگامی بیشتر به ذهن ما خطور می‌‌‌کنند که می‌‌‌بینیم یک کامپیوتر توانسته یک استراتژی شطرنج فوق پیشرفته‌‌‌ را برنامه‌‌‌ریزی کند که نه در تاریخ سابقه داشته و نه به ذهن هیچ انسانی خطور کرده است.

حال این سوال مطرح می‌‌‌شود که در اینجا چه چیزی کشف‌‌‌ شده و چگونه این کشف مهم اتفاق افتاده است؟ آیا دانش در حال پیشی گرفتن از ما انسان‌‌‌ها نیست؟ البته این بار اول نیست که بشر در طول تاریخ شاهد تغییرات فناورانه بزرگی بوده است و بارها و بارها اتفاق افتاده که تکنولوژی‌‌‌های جدید باعث دگرگون شدن ساختارهای اجتماعی و سیاسی جوامع بشری شده‌‌‌اند؛ از جمله جایگزین شدن اسب با ماشین، جایگزین شدن تفنگ‌‌‌های فتیله‌‌‌ای با تفنگ‌‌‌های خودکار و جایگزین شدن انسان با ماشین.

با این ‌‌‌همه، پیشرفت‌‌‌های اخیر هوش مصنوعی به‌‌‌گونه‌‌‌ای بوده که کاملا بر تجربیات پیشین انسان در مسیر پیشرفت و تعالی برتری داشته و باعث شده تا دگرگونی عظیمی در نحوه درک انسان از واقعیت و فلسفه وجودی خود و نقشی که می‌‌‌تواند در جهان ایفا کند به وجود آورد. بنیان اصلی این پیشرفت‌‌‌ها کامپیوتر و اینترنت است و نقطه اوج آن نیز هوش مصنوعی قدرتمندی است که به افکار و فعالیت‌‌‌های بشر که به‌‌‌شدت تقویت‌‌‌ شده و تکامل‌‌‌ یافته‌‌‌اند، مجهز است. این نوع هوش جدید قادر است با آموختن از رفتار و افکار ما و انتخاب‌‌‌هایی که انجام می‌‌‌دهیم ما را بهتر از خودمان بشناسد و نیازهای آینده ما را «شکل دهد».

امروزه ما با شبکه‌‌‌ای از فرآیندهای نرم‌‌‌افزاری که در سراسر دنیا گسترش‌‌‌ یافته‌‌‌اند محاصره ‌‌‌شده‌‌‌ایم؛ فرآیندهایی که تمام جنبه‌‌‌های زندگی روزمره ما، از خانه‌‌‌هایمان گرفته تا حمل‌‌‌ و نقل و خبررسانی و بازارهای مالی را تحت تأثیر قرار داده‌‌‌اند. در این میان، جهش خیره‌‌‌کننده هوش‌مصنوعی و یادگیری ماشینی و ورود آنها به حوزه‌‌‌هایی که تا پیش‌‌‌ از این ما انسان‌‌‌ها واردشان نشده‌‌‌ایم یا قادر به درک کامل آنها نبوده‌‌‌ایم، موجب شده تا هوش مصنوعی جدید به ‌‌‌خوبی نقش «تقویت‌‌‌کننده‌‌‌های پویای پردازش اطلاعات» (Dynamic information processing augmenter) را برای ما ایفا کند و ما را قادر سازد تا با کمک آنها به کارهایی که مدنظرمان است بهتر و سریع‌‌‌تر بپردازیم. به بیان نمادین می‌‌‌توان گفت که هوش مصنوعی به‌‌‌مانند «یک هواپیمای ذهنی» برای ما انسان‌‌‌ها عمل می‌‌‌کند که بیشتر از آنکه یک ابزار در دست انسان باشد نقش همکار و تکمیل‌‌‌کننده را برای او بازی می‌‌‌کند.

هوش مصنوعی در حال شکل‌‌‌دهی به جهانی است که در آن، تصمیمات به سه شکل‌‌‌گرفته می‌‌‌شوند: توسط انسان‌‌‌ها (که از قدیم رایج بوده)، توسط ماشین‌‌‌ها (که چند سالی است رواج پیدا کرده) و توسط انسان و ماشین که پدیده کاملاً جدیدی است و به‌‌‌سرعت رو به افزایش است. در واقع، هوش‌ مصنوعی در حال دگرگون‌‌‌سازی ماشین‌‌‌هاست، به‌‌‌طوری‌‌‌ که آنها دیگر نه ابزارهایی در دست ما انسان‌‌‌ها، بلکه همکارانی هستند که همراه با ما کار می‌‌‌کنند. درگذشته این ما انسان‌‌‌ها بودیم که به ماشین‌‌‌ها دستور می‌‌‌دادیم چه ‌‌‌کاری انجام دهند. حال ‌‌‌آنکه امروزه ما از ماشین‌‌‌ها و هوش مصنوعی می‌‌‌پرسیم: «بر اساس نتیجه‌‌‌گیری تو ما چگونه باید این کار را انجام دهیم؟»

تداوم چنین وضعیتی در آینده و نقش‌‌‌آفرینی تعیین‌‌‌کننده هوش مصنوعی در آینده ما انسان‌‌‌ها، نه برای موجودیت انسان تهدیدکننده است و نه اینکه باعث حذف انسان می‌‌‌شود، چراکه این نوع نقش‌‌‌آفرینی هوش مصنوعی در نهایت موجب خواهد شد تا ما انسان‌‌‌ها در جهانی زندگی کنیم که بسیاری از اهدافی که امروزه دستیابی به آنها برای ما انسان‌‌‌ها غیرممکن است به‌‌‌آسانی امکان‌‌‌پذیر شود. علاوه بر این، بسیاری از فعالیت‌‌‌هایی که تاکنون در انحصار انسان‌‌‌ها بوده مانند آهنگ‌سازی، کشف داروها و نویسندگی با همکاری هوش مصنوعی انجام می‌‌‌شود یا اینکه انجام آنها به‌‌‌طور کلی به هوش مصنوعی واگذار می‌‌‌شود. در این میان ما باید انتظار داشته باشیم که فرآیندهای آینده به سه گروه فرآیندهای کاملا انسانی، فرآیندهای کاملا ماشینی و فرآیندهای هیبریدی یعنی با تعامل انسان و ماشین تقسیم شوند.

 
 
صفحه13 از365