اشکی که اموات هم از آن بهره می برند!

بهترین اشک ها که رضا و رحمت خدا در آن است، اشک بر مصائب حسین(علیه السلام) است که هم تسلی بخش است و هم موجب رضای پروردگار می شود و هم اموات را در آن بهره ی فراوان است.

اقتضای طبیعت آدمی است که گاه می خندد و گاهی می گرید. در حقیقت خنده و گریه، موهبت هایی هستند از جانب خداوند متعال که در وجود انسان ها به ودیعت گذاشته شده است لذا فرمود «انه اضحک و ابکی» و این که اوست که خنداند و گریاند. (نجم: 43) 

انواع اشک و گریه در قرآن

وقتی به قرآن مراجعه می کنیم به آیات زیادی برخورد می کنیم که سخن از اشک و گریه به میان آمده است و از لابلای همین آیات است که انواع گریه و اشک بیان می شود.
در قران از چهار نوع اشک و گریه نام برده شده است؛
1) اشک و گریه ی شوق: که تنزیل آیه در شأن بعضی از کشیشان است که با شنیدن آیات قرآن اشک ریختند و گفتند: پروردگارا ایمان آوردیم پس ما را از گواهان بنویس. (مائده: 83)
 2) اشک حسرت؛ مسلمانان شیفته ی پیامبر تا می شنیدند که امکانات برای رفتن به جبهه وجود ندارد، گریه می کردند: «تفیض من الدمع حزناً الا یجدوا ما ینفقون» (توبه: 92)
 3) اشک خوف؛ همین که آیات الهى براى اولیا تلاوت مى شد، گریه كنان به سجده مى  افتادند: «خرّوا سُجّدا و بُكیّاً» (مریم: 59)  و نیز «و یخِرّون للأذقان یبكون و یزیدهم خشوعاً» (اسرا: 109)
 4) اشک تصنعی و فریب کارانه؛ که در شأن فرزندان یعقوب است که پس از انداختن یوسف در چاه، شبانه آمدند نزد پدرشان در حالی که گریه می کردند. (یوسف: 16)
اما برای گریه اقسام دیگری هم ذکر شده است که به اختصار بیان می شود: گریه  ی ترس و هراس، گریه ی جلب ترحم، گریه ی غم، اندوه و تأسف، گریه  ی شوق و شادی، گریه ی تقوا و تعالی، گریه ی بر مصائب اولیای الهی، گریه ی انتظار، گریه ی فراق و گریه کتک خورده و آسیب دیده. (اسرار اشک، محمد ابراهیم سراج، ص 24)
گریه هم می تواند سبب خشم خدا شود، مانند گریه فرزندان یعقوب که از روی نیرنگ و فریب پدر بود، و هم می تواند موجب رضای خدا و بالا رفتن درجه و رشد و کمال انسان باشد. آن گریستن هایی که برای خدا باشد و جنبه ی عبادی داشته باشد موجب تقرب به خدا و مشمول تفضل او خواهد شد و اگر برای دنیا و هواهای نفسانی و نافرمانی پروردگار باشد، نتیجه ی آن خواهد بود.

بالاترینِ اشک ها

بالاترین گریستن ها گریستنی است که دل را به محبت خدا نورانی کند و از غیر محبت خدا تهی نماید تا مظهر صفات جمال و جلال الهی گردد؛ که این نحو گریه، از گریه از خوف خدا و ترس از عقوبتِ گناه مقامش بالاتر است. (البکاءُ للحسین، محمد حسن طباطبایی میرجهانی، ص 39) یکی از مصادیق این اشک ها و گریستن ها، گریه و اشک بر اهل بیت پیامبر است.
اشک بر حسین و اهل بیت علیهم السلام موجب تقرب و تعالی انسان به سوی خدا می شود زیرا که خدای متعال محبت ایشان را محبت خود و مزد رسالت پیغمبر (صلی الله و علیه وآله) را مودّت ایشان قرار داده، پس محبت خدا منوط به محبت ایشان است و نشانه ی محبت ایشان قبول ولایت و در شادی آنها شاد بودن و در مصائب ایشان محزون بودن است که آن افضل از تمام عبادات است. اشک بر مصائب اهل بیت از آن جمله اشک هایی است که انسان به دنبال آن یک شادی و شعف درونی ای را حس می کند که فقط در این نوع گریستن قابل تجربه است.

در مصائب خود، بر مصائب حسین (علیه السلام) گریه کنیم

طبیعت دنیا این  گونه است که انسان ها ناگواری ها، مصیبت ها و گرفتاری های بسیاری را تجربه می کنند و به واسطه ی آنها اندوهگین می شوند. یکی از آن مصیبت ها، مصیبت هایی است که به واسطه ی از دست رفتن عزیزانمان بر ما عارض می شود. در این موقعیت های حساس، انسان به تسلی نیاز دارد تا آرامش بخشِ روح و جان او باشد. یکی از بهترین تسلی بخش ها، گریه بر مصائب مولایمان حسین بن علی علیه السلام و اهل بیت ایشان است. زیرا گریه ی بر مصائب حسین علیه السلام و آن اتفاقات ناگوار و عظمایی که بر آن جناب وارد شد، از درد و رنج وارد شده ی بر ما می کاهد و ثانیاً اگر به نیابت از اموات باشد، برای او مفید خواهد بود و ثالثاً انسان را از کفران نعمت باز داشته و موجب شکرگزاری او خواهد شد.

جایگاه اشک بر امام حسین علیه السلام

در روایتی امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: کل الجزع و البکاء مکروه سوی الجزع و البکاء علی الحسین علیه السلام: هر ناله و گریه ای مکروه است، مگر ناله و گریه بر حسین علیه السلام. (بحار الانوار، ص 280، ح 9، باب 34)
حضرت علی بن موسی الرضا می فرمایند: پس گریه کنندگان باید بر کسی چون حسین گریه کنند، چرا که گریه برای او، گناهانِ بزرگ را فرو می ریزد.
امیر المومنین می فرمایند: هر چشمی در روز قیامت گریان است و هر چشمی در آن روز [از شدت ترس] بیدار است، مگر چشمی که خداوند ان را اختصاص داده باشد به کرامت خود (به آن نظر لطف کرده باشد) و گریسته باشد بر مصائب و بی حرمتی هایی که به حسین و اهل بیت رسول خدا (علیهم السلام) شده است. (بحار الانوار، ج 10، ص 103، باب 7، ذیل ح1)

کلام آخر

در آیات زیادی از قرآن مجید از گریه سخن به میان آمده است که به نوعی بر انواع آن دلالت دارد. اشک هم می تواند به گونه ای باشد که اسباب رضایت پروردگار را فراهم آورد و هم موجبات خشم او را. و اما از بهترین اشک ها که رضا و رحمت خدا در آن است، اشک بر مصائب حسین (علیه السلام) است که هم تسلی بخش است و هم موجب رضای پروردگار می شود و هم اموات را در آن بهره ی فراوان است.

چه امتیازی حر را آزاده دنیا و آخرت ساخت؟

حر ابن یزید ریاحی از شخصیت های بزرگ واقعه عاشورا است. انسانی که در یک لحظه خود را از رذایل و پستی رها کرد و در دریای انسانیت غوطه ور ساخت. آنچه سبب نجات حر شد ادب او بود.

زندگانی هر یک از یاران امام حسین(علیه السلام) نکته ای آموزنده برای ما در برخواهد داشت. نکته ای که درک آن، نقطه مجهولی از این واقعه عظیم و جاودان را برای ما روشن کرده و همین روشنایی برای ما چراغ راه انسانیت و رسیدن به آن می شود.
از شخصیت های مهم واقعه عاشورا حر ابن یزید ریاحی است. مردی که داستان عجیب هدایت او این سؤال را در ذهن ما به وجود می آورد که چه چیزی سبب شد تا حر از سپاه کفر به لشگریان سپاه حق بپیوندد و در آخرین لحظات به سعادت جاودان و ابدی دست یابد.
قطعاً آنچه حر را حر دنیا و آخرت ساخت، ادب و احترام او در مقابل امام زمانش حسین ابن علی(علیه السلام) بود. ادبی که در شخصیت او نفوذ کرده بود و در مواقع حساس نمایانگر می شد و راه را برای قرار گرفتن او در مسیر صحیح هموار می ساخت. بارها داستان های مربوط به حر را شنیده ایم اما اکنون با توجه به این شهید کربلا به گونه ای دیگر این داستان ها را بیان نموده و به آن می نگریم.

ادب حر در برخورد با امام حسین(علیه السلام)

حر ابن یزید ریاحی از شجاعان و دلاوران عراق و همچنین از بزرگ ترین فرماندهان لشگریان دشمن بود. آن قدر حر در سپاه دشمن جایگاه داشت که او را به منظور بستن راه بر سیدالشهداء(علیه السلام) بفرستند.
زمانی که حر با لشگریانش بر سر راه امام قرار گرفت، امام به او فرمودند: «رهایم کن و دست بردار تا من به طرف بیابان بروم و ببینم کار مسلمان ها به کجا می رسد.» حر در جواب امام گفت: نمی توانم زیرا بر این کار مأمورم.
امام در جواب او فرمودند: مادرت به ماتمت بنشیند، برو کنار. حر به امام چنین گفت که: «یا اباعبدالله مادر من یک زن معمولی عرب است. اگر کسی دیگر در این حال بود و مادرم را این طور ذکر می کرد من نمی گذشتم و انتقام این سخن را از او می گرفتم اما تو پسر فاطمه هستی. ما هیچ وقت نمی توانیم به او خلاف ادب کنیم.»
حر می دانست در مقابل چه کسی ایستاده، می دانست حسین نوه پیامبر است. او می دانست حضرت زهرا (سلام الله علیها) چه جایگاهی دارند که در مقابل فرزندشان سکوت کرد و مادر خود را با مادر بزرگوار امام در یک جایگاه ندید. این شناخت و آگاهی حر را به رعایت ادب ملزم نمود و همین رعایت ادب در لحظات آخر از او دستگیری کرد.
هنگام ظهر همان روز، زمان اقامه نماز، امام به حر فرمودند: برو با لشگریانت نماز بخوان تا ما هم نماز بخوانیم. اما حر در جواب امام چنین فرمود که : نه شما بخوانید ما هم به شما اقتدا می کنیم. شما پسر پیغمبر هستید.
حر به اصول انسانی پایبند بود و همین امر او را از نابودی نجات داد.

بازگشت حر به سوی امام

بر اساس آنچه در تواریخ بیان شده، حر نمی دانست هدف اصلی لشگریان دشمن جنگ با امام و به شهادت رساندن ایشان است. او فکر می کرد کار به جای حساس که برسد لشگریان عمر بن سعد امام را آزاد می گذارند تا برود. درواقع چنین می اندیشید که قصد آن ها ترساندن امام از شورش و بیعت گرفتن از ایشان است. لذا زمانی که متوجه جدی بودن این رویارویی شد، اولین تلنگر در ذهن او زده شد. حر باور داشت زندگی به همین جا ختم نمی شود و جنگ با امام قطعاً عاقبت خوشی ندارد. او بر پیامبر، دختر ایشان و نوه پیامبر و بر حق بودنشان علم داشت که هتاکی به آن ها را دور از انسانیت بداند و همین آگاهی جنگ با حسین (علیه السلام) را در ذهن او منفور و غلط جلوه می داد. همین موارد حقیقت را در وجود او زنده کرد و او را به سمت امام کشاند.

حر ابن یزید ریاحی در برابر لشگریانش چنین وانمود کرد که به سمت فرات می رود تا اسبش را سیراب کند زیرا خوب می دانست اگر از تصمیم او آگاه شوند، دستگیرش کرده و او از هدفش بازمی ماند. پس از لشگریان فاصله گرفت اما به جای فرات به سمت خیمه های امام حرکت کرد. این لحظه لحظه عروج حر بود. لحظه ای که انسانیت در او رشد نمود و او را از منهای بی نهایت به مثبت بی نهایت رساند. حر می توانست در این لحظات با خود بیندیشدکه من نمی خواهم با حسین بجنگم درست، اما می توانم به جای ملحق شدن به او از فرماندهی استعفا دهم و جنگ را ترک کنم. حر از عواقب کار خودآگاه بود و می دانست این کار او برای خانواده اش چه تبعاتی خواهد داشت. حر حتی آن لحظات با خود چنین نیندیشید که من به عنوان یکی از فرماندهان جنگی بزرگ عراق بروم و به حسین بگویم اشتباه کردم! تنها چیزی که مسلم است این امر است که ادب و حیای او کار خود را کرده بود، او درک کرده بود که در نهایت به سوی خدا می رود پس از اینجا به کجا پناه می برد؟ با وجدان خود چه می کرد؟ پس عزمش را جزم کرد و به سمت امام حرکت کرد و مسئولیت خطای خود را پذیرفت. در برخی تواریخ چنین آمده که حر قسم خورد و به امام چنین فرمود که: من نمی دانستم قصد آن ها جنگ با شماست. من توبه کردم. امام نیز او را پذیرفتند.
شروع این معرکه و میدان جنگ با حر بود، چراکه او راه را بر امام بست اما ادب و حرمت او نسبت به اهل بیت و پذیرش خطای خود، او را به جایی رساند که امام قبل از شهادت بالای سر او حاضر شدند و فرمودند:
«همان طور که مادرت تو را حر نامید، در دنیا و آخرت آزاده ای.»
در یک کلام حر ابن یزید ریاحی را شرم و حیا نجات داد.
رعایت این اصل انسانی یعنی ادب، در طی زندگی راهگشای انسان است، همان طور که راهگشای حر و امثال او گردید. گاهی در پی رعایت همین ادب و حیا شکوفایی و رشد انسان آغاز می شود و او را در مسیر صحیح زندگی یاری می رساند.
خدایا! پروردگارا! عزا و ماتم حسینی را از ما مگیر و شهامت و ادب عاشورایی نصیبمان ساز . امین

خدایا! پروردگارا! حیا و ادب در پیشگاه امام زمانمان و نرمی و ثبات قلب در یاریش روزیمان ساز. آمین

منبع:
امام حسین شهید فرهنگ پیشرو انسانیت، محمد تقی جعفری

چرا امام زمان مشکلات ما را حل نمیکنند ؟

ما اعتقاد داریم حضرت مهدی دست قدرت الهی در زمین است و خداوند متعال قدرت انجام هر کاری را به امام داده است. علاوه بر روایات در ملاقات‌هایی که با حضرت انجام شده و کرامت‌های دیده شده، گواه صدقی بر توان انجام کارهای خارق‌العاده به اذن الهی توسط امام زمان عجل الله تعالی فرجه می باشد.

ما اعتقاد داریم حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه دست قدرت الهی در زمین است و خداوند متعال قدرت انجام هرکاری را به امام داده است. علاوه بر روایات در ملاقات‌هایی که با حضرت انجام شده و نیز صدور کرامت‌های بسیاری از سوی ایشان در طول مدت حیاتشان تاکنون، گواه صدقی بر این اعتقاد ما است که ایشان توان انجام کارهای خارق‌العاده  را به اذن الهی دارند. اما لازمه صدق اعتقاد خود را این نمی‌دانیم که چون ایشان زنده است و توان انجام کارهای خارق‌العاده را دارد باید تمام مشکلات شیعیان را برطرف کند. 
همه ما معتقدان به انبیاء الهی به ویژه ما مسلمانان اعتقاد داریم که انبیاء الهی و پیامبر مکرم اسلام ـ صلی الله علیه و آله ـ توان انجام کارهای خارق‌العاده را با اذن الهی داشته‌اند و در آیات قرآن به آن اشاره شده است مثل توانایی‌های حضرت عیسی ـ علیه السلام ـ در شفای بیماران، زنده کردن مردگان و...« من از جانب پروردگارتان برایتان معجزه ‏اى آورده‏ ام من از گل براى شما [چیزى] به شكل پرنده مى‏ سازم آنگاه در آن مى‏ دمم پس به اذن خدا پرنده‏ اى مى شود و به اذن خدا نابیناى مادرزاد و پیس را بهبود مى ‏بخشم و مردگان را زنده مى‏ گردانم »( سوره آل عمران، آیه 49)

ولی از طرفی هم می‌دانیم كه پیروان آنها چه در زمان خود آنها چه بعد از آنها مشكلات  فراوان داشته‌اند «آیا گمان می‌كردید داخل بهشت می‌شوید، بی‌آنكه حوادثی همچون حوادث گذشتگان به شما برسد، همان كه گرفتاری‌ها و ناراحتی‌ها به آنها رسید و آن چنان ناراحت شدند كه پیامبر و افرادی كه با او ایمان آورده بودند گفتند: «پس یاری خدا كی خواهد آمد؟ آگاه باشید یاری خدا نزدیك است»(سوره بقره، آیه 214)
در تاریخ اسلام است كه مسلمانان در ابتدا مجبور بودند به دره‌ها پناه برند و نماز بخوانند(ابن جریر طبری، تاریخ طبری، ج 3، ص 61) یاران رسول اکرم در آن هنگام كه مشكلات و فتنه‌ها زیاد شد عده‌ای از آنها به حبشه هجرت كردند و پس از هجرت هم جنگ‌های متعددی پیش آمد و در كنار همه‌ اینها فقر و مشكلات اقتصادی نیز بود. آیا وجود این همه مشكلات باید موجب شود كه ما در حقانیت دین مبین اسلام و پیامبر مكرم اسلام ـ صلی اللّه علیه و آله ـ و توانمندی‌های ایشان شك كنیم؟! با این كه می‌گوییم صدور تنها یك كار خارق‌العاده كه سایر انسان‌ها از انجام همانند آن عاجز باشند، برای اثبات حقانیت كسی كه ادعای پیامبری و رابطه با عالم غیب دارد كافی است و می‌گوییم وجود مشكلات برای امتحان مردم ضروری است(آل عمران، آیه 186 و محمد، آیه 31) و قرار نیست همه مشكلات برطرف شوند آن هم توسط انبیاء و از طریق معجزه.
آیا پیامبر نمی‎توانست معجزه کند و همه گرفتاری‎ها را با معجزه حل کند؟ قطعاً می‎توانست، پس چرا نکرد؟ این سؤالی است که شما باید پاسخ دهید و هر چه پاسخ دهید ما نیز در پاسخ شبهه‎ای که مطرح کرده‎اید خواهم گفت؛ اگر بگویید قرار نیست همه کارها را پیامبر آن هم با معجزه انجام دهد ما هم می‎گوییم قرار نیست همه کارهای شیعیان را امام آن‎ها آن هم با کرامت و کارهای خارق‎العاده انجام دهد. 
امام خمینی ره در جایی با اشاره به ظهور امام عصر عجل الله تعالی فرجه این نکته را یاد آور می شوند که،برخی گمان می کنند در یک شب همه امور معجزه آسا اصلاح می شود؛در حالی که پس از ظهور حضرت کوشش ها و فداکاریها برای سرکوب ستمکاران صورت خواهد گرفت. اگر توقع دارید که در یک شب همه امور بر طبق اسلام و احکام خداوند تعالی متحول شود،یک اشتباه است و در تمام طول تاریخ بشر چنین معجزه ای روی نداده است و نخواهد داد  و آن روزی که انشاا... تعالی مصلح کل ظهور نماید. گمان نکنید که یک معجزه شود و یک روزه عالم اصلاح شود، بلکه با کوشش ها و فداکاری ها،ستمکاران سرکوب و منزوی می شوند. (صحیفه امام،ج21،ص447)

آیا واقعا امام زمان علیه السلام می آیند که بگویند: «ای انسان ما از آدم شدن تو ناامید شده ایم، لذا خودمان با یک عنایت معنوی، قلب تو را منقلب می کنیم؟» آیا واقعا این گونه است؟ اگر اعتقاد ما به معجزات ظهور و مطلق دیدن آن در اصلاح امور، در حد و اندازه های نگاه عامیانه باقی بماند، اساس کارآمدی دین و اعتقادات دینی ما زیر سوال خواهد رفت. به این معنا که عده ای خواهند گفت: «دیدید دین خدا اجرایی نبود؟ دیدید کار هیچکدام از پیامبران نگرفت؟ و نتوانستند مردم را در زیر پرچم توحید و ایمان به خدا جمع کنند و یک حکومت فراگیر و ماندگار برپا کنند؟ آخر سر هم خدا آمد و با معجزه همه چیز را درست کرد» پس این که مردم تا به حال این همه زجر می کشیدند تا خودسازی کنند، کار بیهوده ای انجام می دادند؟ در حالی که  همانطور که اشاره شد خیلی طبیعی است که مسئله ظهور و اقبال مردم به حکومت آن حضرت عجل الله تعالی فرجه و تداوم این اقبال، نباید پدیده ای خارج از قواعد و سنن الهی باشد.
اگر قرار باشد این اقبال و تداوم آن، با معلق شدن برخی از قواعد و سنن الهی به وجود بیاید آنگاه معلوم می شود که اساسا دین خدا، ظرفیت اجرایی شدن در قالب همین قواعد و سنت های طبیعی را که تاکنون در عالم برقرار بوده، ندارد و در نتیجه از همین الان غیرعملی بودن احکام خدا به اثبات خواهد رسید. البته در یک تحلیل عالمانه از مسئله ظهور همه قواعد طبیعی حیات بشر که یقینا عنصر «معنویت» هم در اوج آن جای دارد، در نظر گرفته خواهند شد.
عنصر «معجزه» هم در یک گوشه ای از آن منظومه جایگاهی دارد. عنصر «نصرت الهی» و عنصر «عنایت معنوی حضرت عجل الله تعالی فرجه» هر کدام جایگاه خود را دارند، نمی خواهیم این موارد را رد کنیم. این نیست که امام زمان علیه السلام از عنایت معنوی و اثر معجزه آسا در نگاه و کلام برخوردار نباشند. عنایت معنوی هم جزء همین سازوکار طبیعی است منتها باید تئوری های علمی آن را استخراج کنیم و تبیین درستی از این موضوع داشته باشیم  که به عنوان مثال «چگونه یک رهبر الهی با نورش جامعه را نجات می دهد؟»  و جایگاه و نقش این نور را در آن مجموعه و منظومه تمام عواملی که همگی در کنار یکدیگر باعث نجات جامعه می شوند را روشن کنیم. 
خلاصه سخن: لازمه صدق اعتقاد خود را این نمی‌دانیم که چون ایشان زنده است و توان انجام کارهای خارق‌العاده را دارد باید تمام مشکلات شیعیان را برطرف کند. آیا پیامبر نمی‎توانست معجزه کند و همه گرفتاری‎ها را با معجزه حل کند، چرا نکرد؟ همانطور که پیامبر مشکلات مردم را با معجزه حل نکرد، همچنین قرار نیست همه کارهای شیعیان را امام آن‎ها آن هم با کرامت و کارهای خارق‎العاده انجام دهد.

روزنامه شرق نوشت؛

جنگ هایی که بر پیامبر اکرم تحمیل شد!

«اگر پیامبر اسلام را به حال خود گذاشته بودند, هرگز فرمان (هیچ) جنگی را صادر نمی کرد و این همه جنگهایی که در اسلام واقع شد، همه اش تحمیل به اسلام بود و او را به این وا داشتند.»(علامه طباطبایی/ المیزان)

سابقه جنگ های تحمیلی محدود به حدود سی سال گذشته و تاریخ معاصر ایران نمی شود. همواره آنان که در پی حقیقت و خواهان برقراری نظام اسلامی در جامعه بوده اند با مقابله شدید کفار مواجه شده اند. سابقه این موضوع به صدر اسلام باز می گردد، زمانی که پیامبر حکومت اسلام را در مدینه مستقر ساخت، جنگ های تحمیلی علیه اسلام آغاز شد. بررسی های تاریخی غزوات پیامبر اکرم که در حقیقت دفاع مقدس حیات اسلام بوده است، نشان دهنده این است که اسلام هرگز به دنبال درگیری و جنگ نبوده و همواره به دنبال صلح و آرامش و زندگی بشر دوستانه است اما دشمنان اسلام به هر شکل ممکن درصدد بودند تا این آرامش را برهم بزنند و تاریخ نشان می دهد که آغاز کننده جنگ، همواره کفار بوده اند. علامه طباطبایی در این خصوص می فرمایند: «اگر پیامبر اسلام را به حال خود گذاشته بودند, هرگز فرمان (هیچ) جنگی را صادر نمیکرد و این همه جنگهایی که در اسلام واقع شد, همه اش تحمیل به اسلام بود و او را به این واداشتند.»
مهمترین جنگ های تحمیلی علیه اسلام شامل موارد زیر می شود:

جنگ احد

در جنگ بدر مشرکین شکست سختی خوردند به طوری که بعضی از سران قریش مثل ابوجهل به درک واصل شدند و بعضی دیگر مثل ابوسفیان آتش انتقام درونشان را آرام نمی گذاشت. ابوسفیان که تقریبا بعد از ابوجهل و ابولهب بزرگترین شخص مشرکین قریش محسوب می شد به دنبال انتقام و آراستن سپاه برای تلافی از مسلمانان بود. طبری به خوبی دلیل جنگ احد را بیان می کند وی می گوید: سبب جنگ احد میان پیامبر و مشركان قریش جنگ بدر بود كه جمعى از اشراف قریش در اثناى آن كشته بودند و چون باقیمانده قریشیان به مكه بازگشتند و ابو سفیان بن حرب نیز كاروان را به مكه رسانید، عبد الله بن ابى ربیعه و عكرمة بن ابو جهل و صفوان بن امیه با تنى چند از سران قریش كه به روز بدر پدر یا پسر یا برادرشان كشته شده بود با ابو سفیان و همه كسانى كه در كاروان چیزى داشتند سخن كردند و گفتند: «محمد نیكان شما را بكشت با مال كاروان براى جنگ وى كمك كنید.» و آنها پذیرفتند و قرشیان با جمع حبشیان و قبایل كنانه و مردم تهامه كه اطاعتشان مى كردند براى جنگ پیامبر آماده شدند.

 سپاه قریش تا نزدیکی های مدینه آمدند و در حوالی مدینه کوه احد موضع گرفتند، کوه احد در اطراف مدینه است و این خود نشانگر این است که این مشرکین بودند که به قصد جنگ عازم مدینه شده بودند.(1)

جنگ خدق یا احزاب

جنگ احزاب در سال پنجم هجری بوقوع پیوست(2) این جنگ به دو اسم خندق و احزاب معروف است اگر به معنای هر اسمی توجه کنیم مشخص می شود که این جنگ نیز ابتدایی یا تهاجمی نبوده است.
بعضى از مورخان نفرات سپاه «كفر»را در این جنگ بیش از ده هزار نفر نوشته اند، در حالى كه تعداد مسلمانان از سه هزار نفر تجاوز نمى كرد.
سران قریش كه فرماندهى این سپاه را به عهده داشتند، با توجه به نفرات و تجهیزات جنگى فراوان خود، نقشه جنگ را چنان طراحى كرده بودند كه به خیال خود با این یورش، مسلمانان را بكلى نابود سازند و براى همیشه از دست محمد صلى الله علیه و آله و سلم و پیروان او آسوده شوند! زمانى كه گزارش تحرک قریش به اطلاع پیامبر اسلام رسید،حضرت شوراى نظامى تشكیل داد. در این شورا، سلمان پیشنهاد كرد كه در قسمتهاى نفوذ پذیر اطراف مدینه خندقى كنده شود كه مانع عبور و تهاجم دشمن به شهر گردد.(3) تعداد بسیار زیاد لشگر کفار و اتفاقاتی که در این جنگ رخ داده است و همه مسلمانان آن را به خوبی می دانند، نشان می دهد که کفار علیه اسلام جنگ را به راه انداختند و مسلمانان را مجبور به دفاع مقدس از جان و مال و ناموس مسلمانان کردند.

پیامبر و جنگ با یهودیان

 حضرت محمّد(صلی الله علیه و آله) وقتی وارد مدینه شدند، با یهودیان مدینه قرارداد صلح و دوستی امضا کردند، و این قرارداد تا بعد از جنگ بدر پابرجا بود، ولی بعد از این جنگ یهودیان که گویا انتظار داشتند که به زودی اسلام توسّط کافران نابود شود، پیمان شکنی کردند(4). اسلام ستیزان سعی می کنند بگویند که این جنگها بدون دلیلی موجه شروع شده است، و پیامبر می خواسته است یهودیان را اخراج یا نابود کند.
 اما بررسی های تاریخی موارد دیگری را نشان می دهد:
الف) نبرد با بنی قینقاع: این گروه از یهودیان پس از جنگ بدر، به گزارش تمامی تواریخ، سر ناسازگاری با پیامبر را گذاشتند و بعد از جنگ بدر پیمان پیامبر را شکستند، پیامبر آنها را نصیحت فرمودند و از آنها خواستند که از سرنوشت قریش عبرت بگیرند ولی آنها دست برنداشتند و حتی به پیامبر گفتند خیال نکن که چون بر اعراب چیره شدی، بر ما نیز چیره می شوی! و سپس از قدرت شمشیر خود سخنها گفتند و با این سخنان قدرت خود را به رخ پیامبر کشیدند. بعد از این ماجرا و در همین حالی که دشمنی و پیمان شکنی نشان می دادند.(5)

ب) جنگ با یهودیان بنی نضیر: بعد از ماجرای بنی قینقاع، ماجرای بنی نضیر از این قرار بود که روزی پیامبر به دژ بنی نضیر رفت، و یهودیان، تصمیم به قتل پیامبر گرفتند، از این رو به پشت بام رفتند و خواستند از روی آن سنگی را بر سر پیامبر بیندازند، ولی پیامبر به مدد وحی الهی آگاه شد و فوراً از پای دیوار بلند شد و از دژ خارج شد، و به بنی نضیر دستور داد که حالا که پیمان را شکستید، از سرزمین من خارج شوید.(6)
ج) جنگ با یهودیان بنی قریظه: وقتی یهودیان بنی نضیر اخراج شدند و در خیبر ساکن گردیدند و گروههای دیگر یهودی، تصمیم گرفتند تمام طوایف را تشویق به نابودی مسلمین بکنند، و جنگ احزاب را به راه انداختند، از میان آنها حی بن اخطب به سراغ بنی قریظه رفت و رئیس آنها را به پیمان شکنی واداشت و ایشان پیمان را شکستند.(7) جالب اینکه کعب بن اسد ابتدا راضی نمی شود و از نیکوییهای حضرت محمّد(ص) و وفاداریش به پیمان سخن می گوید(8) آنها پیمان داشتند که با دشمنان اسلام، علیه اسلام متحد نشوند، ولی حالا این کار را کردند، و حتی از کفار قریش و غطفان درخواست نیرو کردند و یک بار هم شبیخون زدند، ولی در نهایت با همکاری یک تازه مسلمان که اسلامش را پنهان کرده بود، توافق آنها با کفّار به هم خورد، و در نتیجه از همکاری با احزاب عرب باز ایستادند(9)، پس از اتمام جنگ احزاب پیامبر به سراغ یهودیان بنی قریظه رفتند و آنها را محاصره نمودند. پس از حدود یک ماه، بنی قریظه تسلیم شد.(10)

د) نبرد با یهودیان خیبر: بحث دیگر نبرد پیامبر با یهودیان خیبر است، که منجر به اخراج آنان از خیبر می شود، علّت این امر این بود که یهودیان مقیم خیبر(بنی نضیر و غیره) کسانی بودند که کفار را تحریک به آغاز جنگ احزاب و نابودی مسلمانان کردند.(11)

نتیجه:

با بررسی جنگ هایی که در تاریخ اسلام ثبت شده است این نتیجه حاصل می گردد که اسلام هرگز به دنبال درگیری و جنگ نبوده و در تاریخ هیچ نمونه ای از این موضوع ثبت نشده است و همواره دشمنان اسلام بوده اند که علیه مسلمانان جنگ راه انداخته اند و مسلمانان به حکم عقل در صدد دفاع از خون مسلمانان برآمده و دفاع کرده اند.

پی نوشت ها
1. تاریخ الطبری/ترجمه،ج 3،ص:1015
2. ایه الله جعفر سبحانی ، فروغ ابدیت نشر دفتر تبلیغات اسلامی س، ص 609
3. واقدى،المغازى،،بیروت،مؤسس ة الاعلمی،(بى تا)ج 2،ص 470
4. المغازی، ص127؛ طبری، ج3، ص996؛ کامل ابن اثیر، ج3، ص970
5. مغازی واقدی، ص128-127، و با توضیحات کمتر و گاهاً کمی متفاوت در سیره ابن هشام، ص315-314؛ طبری، ج3، ص997؛ الکامل ابن اثیر، ج3، ص971-970
6. المغازی، ص270-269؛ طبقات ابن سعد، ج2، ص56-55؛سیره ابن هشام، ص355-354؛ کامل ابن اثیر ج3، ص1011-1010؛ طبری، ج3، ص1056-1054
7. سیره ابن هشام، ص367-366؛ طبقات ابن سعد، ج2، ص65-64؛ مغازی، ص343-340؛ طبری، ج3، ص1072
8. سیره ابن هشام، ص366؛ مغازی، ص341؛ طبری، ج3، ص1072؛ کامل ابن اثیر، ج3، ص1019
9. سیره ابن هشام، ص374-371؛ طبقات ابن سعد، ج2، ص67؛ مغازی، ص363-361؛ طبری، ج3، 1079-1078، کامل ابن اثیر، ج3، ص1022
10. طبری، ج3، ص1084؛ یعقوبی، ج1، ص411
11. سیره ابن هشام، ص361، مغازی واقدی، ص330؛ طبری، ج3، ص1067؛ طبقات ابن سعد، ج2، ص1063؛ کامل ابن اثیر، ج3، ص1016؛ دلائل النبوة، ج4، ص179؛ فتح الباری، ج8، ص233؛ مواهب اللدنیة، ج1، ص256

شجاع ترین افراد را بشناسید!!

در منطق و کلام امام علی (علیه السلام) شجاعت ترین افراد کسانی هستند که توانسته باشند به خوبی از عهده هوای نفس برآمده باشند و آن را تحت کنترل عقل قرار داده باشند. از اینرو در منابع روایی از امام علی (علیه السلام) این چنین نقل شده است: «دلیرترین مردم كسی است كه بر هوای نفس خویش پیروز گردد».

 

 

مردی از جنس شجاعت و دلیرمردی

یکی از زیباترین و کاربردی ترین صفات و شاخص های اخلاقی که در فرهنگ کلمات امام علی (علیه السلام) مورد استفاده قرار گرفته، کلید واژه شجاعت است. نه تنها امام علی (علیه السلام) در توصیه های ارزشمند خود دیگران را به این ویژگی اخلاقی رهنمود می ساختند، بلکه خود نیز اسوه تمام نمای شجاعت و دلیر مردی بودند؛ کما اینکه صفحات روشن تاریخ نیز همگی گواه بر این مطلب است. دلاوری ها و از جان گذشتن های مختلفی که حضرت در مقابله با دشمن از خود نشان می داند، همگی گویای کمال شجاعت این امام همام است. امام علی(علیه السلام) از آنچنان دلاوری برخوردار بود، که حتی اگر خود به تنهایی در مقابل دشمن قرار می گرفت ذره ای ترس و سستی را به خود راه نمی داد؛ کما اینکه در عبارتی زیبا از کتاب شریف نهج البلاغه از حضرت این چنین نقل شده است: «اِنّی وَاللهِ لَوْ لَقیتُهُمْ واحداً و هُمْ طِلاعُ الارضِ كُلِّها ما با لَیْتُ و لا استوحشتُ؛[1] به خدا سوگند! اگر تنها با دشمنان روبه رو شوم، در حالی كه آنان تمام روی زمین را پر كرده باشند نه باكی داشته و نه می هراسم».

معرفی شجاع ترین افراد در کلام امام علی علیه السلام

در منطق و کلام امام علی (علیه السلام) شجاع ترین افراد کسانی هستند که توانسته باشند به خوبی از عهده هوای نفس برآمده باشند و آن را تحت کنترل عقل قرار داده باشند. از اینرو در منابع روایی از امام علی (علیه السلام) این چنین نقل شده است: «اشجع الناسِ مَنْ غَلَبَ هواءٌ؛[2] دلیرترین مردم كسی است كه بر هوای نفس خویش پیروز گردد».

همچنین در روایت دیگری از امام علی (علیه السلام) این چنین نقل شده است: «أَشْجَعُ النّاسِ أَثبَتُهُم عَقْلاً فی بِداهَةِ الْخَوْفِ؛[3] دلیرترین مردم كسی است كه عقلش در مواقع ترس، محکم تر و ثابت تر باشد».

جایگاه شجاعت در جهاد اسلامی

در فرهنگ اسلامی شجاعت دارای کاربرد فراوانی است و در زندگی فردی و اجتماعی، برکات ارزشمندی برای انسان به دنبال دارد، در اهمیت و ارزش این موضوع همین بس که اگر به درستی نتواند از این مولفه ی اخلاقی در زندگی خود استفاده نماید، در بحرانی ترین شرایط با مشکل و شکست مواجه خواهد شد.

١-شجاعت و دلاوری عامل پیروزی بر دشمن و جهاد اسلامی:

اگر هر انسان و جامعه ای فاقد عنصر شجاعت و دلاوری در مقابله ی با دشمن و استکبار باشد، طعم تلخ استضعاف، خواری و ذلت را خواهد چشید؛ کما اینکه در روایتی نیز عناصر سازنده ی شجاعت، عدم ذلت پذیری و خواری معرفی شده است. در روایتی از امام علی(علیه السلام) نقل شده است: «جُبِلَتِ الشَّجَاعَةُ عَلَى ثَلَاثِ طَبَائِعَ لِكُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ فَضِیلَةٌ لَیْسَتْ لِلْأُخْرَى السَّخَاءُ بِالنَّفْسِ وَ الْأَنَفَةُ مِنَ الذُّلِّ طَلَبُ الذِّكْر؛[4] شجاعت را با سه غریزه سرشته اند كه هر یك امتیازى ویژه دارد (كه در آن دو نیست) فداكارى. ننگ داشتن از ذلت (زیر بار ذلت نرفتن) و نامجوئى ». در روایت دیگری از امام علی (علیه السلام) این چنین نقل شده است: «اَلشَّجاعَةُ عِزٌّ حاضِرٌ، اَلجُبنُ ذُلٌّ ظاهِرٌ؛[5] شجاعت عزّتى است آماده، ترس ذلّتى است آشكار».

٢-شجاعت ممدوح موجب رضایت الهی:

آیات قرآن کریم نیز انسان های شجاع که همچون کوهی استوار و پابرجا برای رضای خدا به مقاتله و جنگ با دشمنان خدا برمی خیزند، این چنین مورد مدح و ستایش قرار دارند:

«إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذینَ یُقاتِلُونَ فی سَبیلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْیانٌ مَرْصُوصٌ؛[سوره صف، آیه4] همانا خدا دوست مى دارد كسانى را كه در راه او صف زده كارزار مى كنند كه گویى بنائى به هم پیوسته و استوارند».

آفت های شجاعت

برای دستیابی به شجاعت ممدوح و اخلاقی علاوه بر تقویت آن توجه به آسیب ها و آفت های پیش روی آن نیز بسیار لازم و ضروری است. با تأمل در منابع روایی به خوبی می توان برای این عنصر اخلاقی آفت های روشنی را بر شمرد.

١-حزم و دور اندیشی:

«آفَةُ الشَّجَاعَةِ إِضَاعَةُ الْحَزْمِ؛[6] آفت شجاعت، فروگذاشتن دوراندیشى است».

شجاعت بدون دور اندیشی و عاقبت نگری می تواند نه تنها به شخص بلکه به دیگران نیز آسیب رساند، کسی که بدون هیچ تعقل و تفکری مبادرت به انجام امور می ورزد، نتیجه مطلوب دست نخواهد یافت. در روایتی از امام علی(علیه السلام) نقل شده است که فرمودند:«خُذْ بِالْحَزْمِ وَ الزَمِ الْعِلْمَ نُحْمَد عَواقِبَكَ؛[7]دوراندیشى پیشه كن و با دانش همراه شو، تا فرجام كارهایت ستایش شود».

در منابع روایی شخص دور اندیش کسی معرفی شده است که پیش از پیکار با دشمن بیرونی با دشمن درون و هوای نفس خود غلبه کرده باشد؛ کما اینکه در روایتی از امام علی(علیه السلام) نقل شده است: « إِنَّ الْحَازِمَ مَنْ شَغَلَ نَفْسَهُ بِجِهَادِ نَفْسِهِ فَأَصْلَحَهَا وَ حَبَسَهَا عَنْ أَهْوِیَتِهَا وَ لَذَّاتِهَا فَمَلَكَهَا وَ إِنَّ لِلْعَاقِلِ بِنَفْسِهِ عَنِ الدُّنْیَا وَ مَا فِیهَا وَ أَهْلِهَا شُغُلا؛[8] بدرستى كه دور اندیش كسى است كه مشغول سازد نفس خود را به جهاد كردن با نفس خود پس به صلاح آورد آن را و منع كند آن را از خواهش هاى آن و لذّت هاى آن پس مالك شود آن را، و بدرستى كه از براى عاقل بنفس خود از دنیا و آنچه در دنیا است و اهل آن مشغولیّتى است [یعنى چندان مشغول نفس خود و اصلاح آن است كه بسبب گرفتارى به آن نپردازد به دنیا و آنچه در دنیاست و اهل دنیا]».

٢-طغیان و سرکشی:

«آفَةُ الشَّجَاعَةِ الْبَغْی ؛[9] آفت شجاعت، ستم كردن است».

از جمله آفت ها و آسیب های خطرناک شجاعت در کلام امام علی (علیه السلام)، طغیان و ستم به دیگران معرفی شده است. انسان هایی که ظلم و ستم به دیگران را نوعی شجاعت از خود قلمداد می کنند، غافل از این هستند که در زمانی نه چندان دور با قهر و خشم الهی مواجه خواهند شد، و ارکان ظلم و ستم آنان را از بین خواهد برد. در روایتی از امیرالمومنین علی (علیه السلام) نقل شده است که فرمودند: « اسْتَعْمِلِ الْعَدْلَ وَ احْذَرِ الْعَسْفَ وَ الْحَیْفَ فَإِنَّ الْعَسْفَ یَعُودُ بِالْجَلَاءِ وَ الْحَیْفَ یَدْعُو إِلَى السَّیْف ؛[10] عدالت را اجرا كن و از زورگویى و ستمگرى بپرهیز زیرا زورگویى مردم را به ترك از وطن وامى دارد، و ستم آنان را به قیام مسلّحانه مى كشاند».

سخن آخر

شجاعت عنصر اخلاقی ارزشمندی است، که هرگاه ملت و کشوری به خوبی از آن بهره مند باشند آنها را از ذلت و خواری در برابر کشورهای زورگو و متجاوز مصون نگه می دارد.

منابع:
[1]. نهج البلاغة (للصبحی صالح)، ص452.
[2]. تصنیف غرر الحكم و درر الكلم ، ص285، 6387.
[3]. شرح نهج البلاغة لابن أبی الحدید، ج 20، ص304.
[4]. تحف العقول، ص322.
[5]. غرر الحكم و درر الكلم، ص38،ح623و624.
[6]. عیون الحكم و المواعظ (للیثی)، ص182، ح3742.
[7]. همان: ص243، ح4629.
[8]. تصنیف غرر الحكم و درر الكلم ، ص475، ح10893.
[9]. المحاسن، ج 1، ص17.
[10]. نهج البلاغة (للصبحی صالح)، ص559.

زیبایی چقدر در انتخاب همسر نقش دارد؟

خواستگاری دختری رفته ام که از همه لحاظ مورد قبول من و خانواده است. چند جلسه صحبت با هم داشته ایم و در تمام زمینه ها تناسب بالایی داریم.

راستش را بخواهید تقریبا سه سال است که در صدد یافتن همسر مناسب هستم ولی تا به حال موفق نشده ام.
به انحا مختلف و به دلایل گوناگون طرف مقابل مناسب نبوده است.
اینجا اولین جایی است که از همه لحاظ باب میل من و خانواده است.
اما با این حال هنوز با ظاهر این خانم کنار نیامده ام. اما عفت و پاکدامنی خاصی که وی دارد مانع از جواب رد من می شود.
هراس دارم جواب رد بدهم و دیگر موردی به این خوبی نیابم. 
با خود می گویم شاید ازدواج کنیم  صفات خوب وی بر ظاهرش سایه افکنده و دیگر برایم مهم نباشد و با چهره اش کنار بیایم.
نظر شما چیست؟

برای ازدواج اقدام کنم؟

حس زیبایی شناسی از جمله احساس های مشترکی است که همه ما به شیوه های مختلف آن را درک و تجربه می کنیم. اما با وجود مشترک بودن این حس در میان انسان ها، نظرها درباره تعریف و مصادیق "زیبایی" بسیار متنوع و متفاوت با یکدیگر است .آنچه که مسلم است توجه به زیبایی در امر انتخاب همسر مهم است و همواره باید مورد توجه قرار گیرد.
انسانها می توانند نگرشهای مختلفی درباره موضوعات مختلف داشته باشند اما معمولا جایگاه این امر در نزد برخی خیلی مهمتر و در نزد گروهی دیگر در حد وسط قرار دارد و شاید در نزد عده معدودی اهمیت بسیار کمی داشته باشد.
اما آنچه که باید بدان توجه داشت این است که نگرش هر فرد نسبت به ظاهر و زیبایی، تحت تاثیر فرهنگ و آموخته ها و القائاتی است که از ناحیه خانواده و محیط برای او مطرح می شود.
در هر حال به نظر می رسد که در امر انتخاب همسر باید به مساله زیبایی و ظاهر توجه خاص داشت. منظور این نیست که همسری که بر می گزینید بسیار جذاب باشد بلکه باید ظاهر وی مورد دلخواه طرف مقابل باشد.
اگر هنگام انتخاب همسر به این مساله توجه شود، امکان بهانه گیری و ایجاد اختلاف در زندگی مشترک کاهش می یابد. چرا که بهانه گیری ها منجر به دلسردی همسر شده و صمیمیت از ان خانواده رخت بر می بندد.
ضمن اینکه باید توجه داشت زنان بیش از مردان خواهان این هستند که ظاهرشان مورد توجه و مطلوب همسر بوده و مورد تحسین قرار بگیرند. 
نکته مهم دیگر اینکه برای هر کس در هنگام انتخاب همسر برخی از معیارها در اولویت و ارجحیت بیشتری برخوردار است لذا  اگر برای کسی مساله ظاهر و زیبایی جز اولویتهای نخستین است پس لازم است که هنگام انتخاب به این موضوع توجه خاص داشته باشد.
البته باید مراقبت شود تا تنها عامل انتخاب، مساله زیبایی نباشد بلکه مجموعه معیارها و موازین انتخاب مورد توجه قرار گیرد خصوصا که باید مراقبت شود تا هیچ معیاری قربانی سایر معیارها نشود.

پس کاربر گرامی!

کسی نمیتواند منکر این مساله شود که زیبایی یک امتیاز به حساب می‌آید و در شیرینی و سعادت زندگی زناشویی تأثیر به ‏سزایی دارد. حسن ظاهر و جمال از اهمیت  زیادی برخوردار است و نباید بیان شود که اگر دختر مورد نظر که دارای معیارهای اساسی؛ مثل ایمان، صداقت، ... است، پس دارای هر نوع كیفیت ظاهری بود باید انتخاب كرد و اقدام به ازدواج نمود. بلكه باید از جمال و زیبایی ظاهری دختر خانم هم رضایت نسبی داشت.

به عبارت دیگر باید دختر موردنظر با شما تناسب داشته و مورد پسندشما باشد. غفلت از این نكته و یا بی اهمیت جلوه دادن آن و بی توجهی به این موضوع چه بسا موجب مشكلات در زندگی مشترك شود؛ و در آینده زمینه را برای بهانه تراشی شما و یا حتی تحقیر دختر خانم مهیا کند.
نكتۀ دیگراینکه زیبایی ظاهری، با ارضا جنسی در زندگی مشترک ارتباط زیاد دارد؛ بنابراین میل به همسری زیبا در جوانان امری طبیعی است و حتی كسانی كه سایر شرایط از قبیل ایمان، اصالت و شرافت خانوادگی و... را در انتخاب همسر مد نظر قرار می‌دهند، دوست دارند كه همسرشان زیبا نیز باشد.
البته باید توجه داشت كه زیبایی دارای معیار، اندازه معین و قانون استاندارد ندارد، بلكه کاملا نسبی است. پس منظور ما از زیبایی، رضایت نسبی فرد از ظاهر طرف مقابل است.
می‌‏توان گفت زیبایی به اندازه‌‏ای باید باشد كه همدیگر را بپسندید و جذابیت كافی برای همدیگر داشته باشید . زیبایی در انتخاب همسر، به اندازه پسند قلبی کافی است؛ یعنی شما در کنار بررسی تناسب، شایستگی و پاکی در طرف مقابل، به ظاهر وی هم توجه کنید و ببینید آیا واقعا از صمیم قلب تمایل به ازدواج با وی را دارید؟ این مقدار علاقه، حداقل مقدار لازم برای ازدواج است و بیش از این نیازی نیست.
البته باید توجه داشت که فقط در انتخاب خود به زیبایی توجه نکنید و به معیارهای مهم دیگر مثل اعتقادات، فرهنگ و خانواده و .. هم توجه خاص داشته باشید. باتوجه به مجموع این شرایط برای انتخاب اقدام کنید.لذا اگر ظاهر این خانم باب میل شما نیست ادامه روند خواستگاری(علی رغم امتیازات زیادی که این خانم دارد) چندان توصیه نمی شود.